Hij heeft het toch een kwartier volgehouden, onze ijsbeer. Gelukkig doet wollen ondergoed wonderen. En ja, ook de wollen leggings komen deze dagen uit de kast, al hebben we er hier al een rondlopen die dit ‘niet cool’ vindt en nog liever kou lijdt. Ook van zijn vader, zeker?

Ik las onlangs dat de financiële crisis en de onheilspellende klimaatberichten de mensen nostalgisch doen teruggrijpen naar wat ze kenden uit hun kindertijd. Naaien en breien blijken toch hip, ambachten zijn ‘in’,  jonge mensen leren weer hoe ze kledij verstellen, zelf brood bakken en vergeten groenten worden in ere hersteld. Een positieve evolutie als je het mij vraagt. Maar als ik rondom mij kijk en mijn roze bril afzet, zie ik toch dat dit iets voor enkelingen is en zeker geen gemeengoed. Al staat er vandaag een artikel in de krant waarin het zelfvoorzienend leven één van de trends van het ogenblik genoemd wordt. Maar onmiddellijk wordt daar de kanttekening bij gemaakt dat het vooral bij jonggepensioneerden een manier is om uit te pakken, een statussymbool als het ware. Jonge gezinnen doen het vaak vanuit een sterk milieubewustzijn en vanuit het idee dat het goedkoper is, al kunnen ze zich daar natuurlijk in vergissen.

In tijden van crisis wordt natuurlijk al meer op de portemonnee gelet en is het prijskaartje in veel gevallen bepalend voor de keuze. Daarbij vergeet men gemakshalve dat goedkope spullen meestal ook minderwaardig en dus sneller kapot zijn en je ‘in the long run’ beter af zou zijn met iets kwalitatiefs. Minder, maar beter, en daar dan zorg voor dragen natuurlijk, da’s zo’n beetje ons devies.

Enkele frappante voorvallen op school bevestigen mijn aanvoelen dat zorg allerminst de norm is. Meer een werkpunt voor als er eens tijd over is. Niet dus. We prijzen ons gelukkig met een aantal gelijkgestemde vrienden, maar het is confronterend om vast te stellen dat buiten ons eigen kleine wereldje die zorgzame houding vaak de duimen moet leggen voor onachtzaamheid en nonchalantie. Een mens vertrekt [naiëf, ik weet het] toch teveel vanuit zijn eigen waarden en normen. In ieder geval zijn we enkele illusies armer en – hopelijk – een les wijzer.

Op zoek naar een eenvoudig dessert kwam ik op een recept voor een galette van appel.

Omdat het de laatste dagen toch meer herfst dan winter lijkt vond ik het nog wel passen ook.

 Dit zijn de ingrediënten

• 135 g gezeefde bloem
• 1 halve eetlepel suiker
• snuifje zout
• 85 g boter, op koelkasttemperatuur en in blokjes gesneden
• 2 appels in schijfjes gesneden
• 50 g suiker
• 30 g gesmolten boter
• snuifje kaneel
• water

Zo maak je de galette

Eerst maken we het deeg, want dat moet een tijdje in de koelkast rusten.

Meng daarvoor de bloem, suiker, zout en boter in de keukenrobot. Voeg beetje bij beetje wat koud water toe tot je ziet dat het deeg ‘pakt’.
Haal het uit de mengkom en kneed nog even na. Draai het in een stuk huishoudfolie en leg het een half uurtje in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 200°C . Snij de appels in mooie fijne plakjes. Leg ze in een kom, strooi er suiker en kaneel over en overgiet met de gesmolten boter.
Schud ze zachtjes op zodat de suiker, kaneel en boter mooi over de schijfjes verdeeld geraken.

Haal het deeg uit de koelkast en rol het uit tot je een cirkel hebt van om en bij de 30 à 35 cm. Schik de eerste rij appelschijfjes dakpansgewijs op ongeveer 5 cm van de rand. Werk mooi naar binnen toe. Plooi de zijkantjes over de appels. Strooi nog een beetje verkruimelde parelsuiker over de rand en zet in de oven.

Bak de taart gedurende 40 à 45 minuten, ze om de 10 minuutjes een kwartslag draaiend.

Ze wordt vanavond geserveerd met een bolletje vanille-ijs en ik ben er zeker van dat het zal smaken!

[ smaak: ***** | presentatie: **** | bakgemak: **** ]

Bij de gedachte aan meme voel ik plots de tranen in mijn ogen prikken. Vreemd, want ook al blijf ik haar missen en denk ik regelmatig dat ik het jammer vind dat ze enkel Cas gekend heeft, het grote verdriet is toch wat gesleten. Ik denk terug aan de koude wintermorgen waarop mijn moeder ons wakker belde om te vertellen dat meme gestorven was en met een schok realiseer ik me dat het dag op dag 9 jaar geleden is. Een week later, op de dag van haar begrafenis, was de wereld koud, wit en stil. Zoals het hoorde.

De laatste weken speelt Finn dan ook bijna uitsluitend met treinen. Hij wisselt af tussen de houten trein, de duplo trein en de duploversie met batterijen, maar telkens zie ik hem de avonturen van Thomas de trein naspelen. Terwijl ik eerst tot vervelens toe zijn brug bouwde, heb ik nu door dat het de bedoeling is dat ze inzakt als zijn trein erover rijdt. En dat “Oh nee, trein valt nu!” gewoon de commentaarstem is bij zijn spel. Daarom zien we zijn liefde voor Thomas, Gordon, Percy en James nog even door de vingers, want blijkbaar is het een onuitputtelijke bron van inspiratie. Zouden trainspotters ook zo begonnen zijn?

De school is vertrouwd terrein voor hem, maar toch vreesde ik voor een hartverscheurend afscheid de eerste dagen. En terecht. Een kind dat iedere dag bij mama mocht blijven laat zich dat privilege niet zonder slag of stoot afnemen. Dus trok hij die eerste ochtend alle registers open en heeft hij, zo hoorde ik achteraf, wel een uur gehuild. De andere kindjes waren volgens de juf onder de indruk. Maar toen ze mochten schilderen stopte hij abrupt en wanneer ik hem ‘s middags ging halen was hij nog steeds druk in de weer met borstel en verf.

De volgende dag duurde de weerstand gelukkig maar tien minuutjes en sinds donderdag gaat het afscheid vlot en zonder huilen. Een hele prestatie als je het mij vraagt. Desalniettemin verklaart hij bijna iedere dag bij het ontbijt dat hij niet naar school gaat. ‘Ik vandaag thuisblijven, mama, nu zondag zijn.’ Ik negeer die boodschappen wijslijk en van zodra we de klas binnenstappen lonkt de zandtafel en begint hij vol energie putten te graven en bergen te maken. Na de nodige knuffels en kusjes mag ik dan voor een uur of 2 huiswaarts.

Tegen half twaalf rep ik me weer naar school, want voor een peuter die ‘s middags nog slaapt is zo’n halve dag vol nieuwe indrukken bijzonder vermoeiend. En vermoeide peuters zijn niet altijd op hun best. Vandaar dat ik op de vraag ‘was het leuk op school?’ soms een nukkige nee als antwoord krijg. Grappig genoeg antwoordt hij na zijn dutje op dezelfde vraag enthousiast ja! En hij speelt de vraag ook door. Zo vroeg hij deze morgen aan Marthe: ‘Marthe, leuk op school? Auto’s gespeeld?’

Al meer dan drie jaar leef ik mij uit met wol en vilt bij Nicole. De kinderen zijn telkens enthousiast over wat ik maak en hebben de microbe eigenlijk ook al te pakken. Ze zijn sowieso heel creatief, maar de meisjes hebben, net als mij, een voorkeur voor knutselen, kleien en vilten. Onze keuze voor een weekje ‘winterbeleving’ bleek dan ook een schot in de roos!

De eerste dag arriveerde ze nog wat schuchter, ook al kent ze Nicole van op school en zit zoon A. bij Lena in de klas. Alle anderen waren nieuw voor haar en de avond voordien piekerde ze zelfs over hoe je dat moet doen, ‘vriendinnetjes maken’. Maar haar vrees was ongegrond en ze bloeide open doorheen de week. Tijdens het afsluitende driekoningenfeest [met een heuse tentoonstelling voor de mama's en papa's ] leken het hartsvriendinnen die elkaar bij het afscheid om de hals vlogen en het zichbaar spijtig vonden dat hun vakantiekamp eropzat.

Iedere dag liet ik ze met een goed gevoel achter in de bekwame handen van Nicole en Stien. Ze hebben veel gevilt met Nicole, yoga gedaan met Stien, mezenbolletjes gemaakt, cakejes gebakken en versierd en zich vooral heel goed geamuseerd. De sfeer was hartverwarmend gezellig. Zoals het in een echte winter moet zijn!

Sinds vorig jaar zocht ik naar een mooi, niet al te groot, tweedehands yoghurtmachientje en eind december bracht de postbode een heerlijk ouderwetse doos. De foto’s op die doos zouden niet misstaan in mijn moeders gedateerde versie van het kookboek van ‘den boerinnekesbond’. Op rommelmarkten vind je die zeker nog terug. En ja, ook het toestel is echt seventies, maar toch ongebruikt. Zonde eigenlijk, zo’n schoon en handig ding.

Maar hier zal het niet in de kast of op zolder staan verstoffen. De volle en halfvolle yoghurt is al unaniem goedgekeurd, binnenkort probeer ik eens frivolere soorten met vanille, chocolade of diksap. Voortaan begint Finn de dag niet met een beker melk, maar met een potje yoghurt. Geef hem eens ongelijk?

Eindelijk ben ik er nog eens toe gekomen hier iets te schrijven.
Eindelijk stond ik  nog eens in de keuken om koekjes te bakken én daarvan foto’s te nemen.
Eindelijk kon ik eens een van de recepten testen uit het van collega L. gekregen Bloch-receptenboek.
Eindelijk nog eens koekjes met *****-noteringen.

Ik verklaar me nader:
Omdat ik gisteren ‘van thuiswacht’ was, zocht ik een recept voor niet al te ‘bewerkelijke’ koekjes. Simpel en toch lekker en verfijnd, daar ging ik voor.
M’n oog viel dan ook al snel op de sablés

Nodig [voor 30 à 40 koekjes]

•  100 g ongezouten boter op kamertemperatuur
• 50 g poedersuiker
• 160 g bloem
• een halve eierdooier [of een hele als je de rest verdubbelt]
• mespuntje zout
• 25 g kristalsuiker
• citroenzeste  naar believen
• 20 g amandelfrangipane

Hoe

Klop de boter met het zout en de poedersuiker romig. Meng er de halve eierdooier door samen met de citroenzeste. Meng dan het botermengsel met de gezeefde bloem. Haal de mengeling uit de keukenrobot en kneed nog even na tot een soepel deeg. Rol dat nu tot sigaren van om en bij de 4cm. Draai deze door de suiker en dan in huishoudfolie en zet in de koelkast.

Ondertussen maak je de amandelfrangipane. Bij de basisrecepten in het boek staat dat je voor 225 g frangipane 50 g boter, 50 g gemalen amandelen, 50 g poedersuiker, 1 ei, 20 g bloem en een halve gram zout 2 minuten flink door elkaar moet roeren. Kieper het mengsel in een kleine spuitzak en laat ook dit rusten in de frigo. Zo gezegd zo gedaan. Wat ik met de 205 overige grammen ga doen zie ik nog wel, dacht ik zo.

Om de koekjes af te werken haal je ze uit de koelkast, snij je plakjes van 4 à 5 mm die je op een met bakpapier bekleed bakblik legt. Zet nu op elk koekje een mooi puntje van de amandelfrangipane. Nu nog 12 à 15 minuutjes in een oven op 180° en de koekjes mogen eruit om af te koelen op enkele roosters.

[ smaak: ***** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Maar daar zat ik nu, met 205 g overschot amandelfrangipane. Even verder bladerend in het inspirerende receptenboek kwam ik de recepten tegen van een mooi triootje: baisers, phoenix en miroirs. Het moet nu net lukken dat die lekker lonkende miroirs ook gemaakt worden met amandelfrangipane. Hupsakee.

Wat haal je uit de voorraadkamer?

• 125 g eiwit
• 250 g broyage (125 g bloemsuiker + 125 g amandelpoeder)
• 10 g bloem
• 70 g geschaafde amandelen
• 225 g amandelfrangipane (daar heb je hem!)
• 25 g abrikozenconfituur
• 50 g fondantsuiker (facultatief)
• rum (voor de niet AA’s onder ons)

Kunnen wij het maken? Nou en of!

Klop het eiwit stijf. Zeef de bloem samen met de broyage en meng dit in twee keer onder het eiwit. Doe alles in een spuitzak met een gladde spuitmond (8 à 10mm) en spuit mooie deegcirkeltjes van ongeveer 5 cm op het bakpapier. Bestrooi ze met de amandelschilfers en schud de overtollige schilfers van de bakplaat. Spuit nu de frangipane in het middelste van de cirkels.

Gedurende 12 à 14 minuten afbakken op 180°. Strijk de koekjes na het bakken in met de confituur en glaceer ze (eventueel) met de met rum geparfumeerde fondantsuiker. Laat ze nog even afkoelen op de bakplaat voor je ze er voorzichtig afplukt.

[ smaak: ***** | presentatie: **** | bakgemak: **** ]