Twee weken geleden schreef ik dat de herfstschoenen klaarstaan, wel, ze staan er nog, ongebruikt. Want totaal onverwacht kregen we nog wat zomerdagen cadeau. En niet zomaar een dagje zon, neen, een hele week vol zalige zomerse warmte. Bovendien koelt het ‘s avonds goed af, zodat moeilijk slapen door de warmte zoals in de zomer nu geen probleem is. Het werd dan ook een heerlijk weekend.

Zaterdag woonde ik een studiedag van Velt rond ecologisch consumeren bij. Centraal stond het transitiemodel van Peter Tom Jones. Transitie is de overgang, de omschakeling van ons huidige verkwistende, vervuilende en energieverslindende manier van leven naar een levensstijl die generaties lang vol te houden is. Peter Tom Jones’ boeken zijn te zwaar om tussen de soep en de patatten te lezen, maar hier kregen we de theorie achter zijn ‘terra reversa’ relatief eenvoudig uit de doeken gedaan. Zeer boeiend, vooral omdat dit theoretisch kader verlevendigd werd door verschillende sprekers die elk op hun manier bijdragen aan een duurzamer samenleving. Tom Troonbeeckx van de eerste Belgische CSA boerderij ‘Het Open Veld’, Pascal Goethals van Stad Gent over de Donderdag Veggiedag, iemand die met zijn dorp aan een transitieproject werkt en Madame zsazsa. De laatste valt misschien op door haar luchtigheid, maar omdat ze recycleert, naait, haar eigen groenten kweekt, vleesloos is én zo’n drie à vierduizend lezers per week heeft die ze inspireert om hetzelfde te doen, kreeg ze ook tien minuutjes spreektijd. Een verademing na de serieuze betogen van de vorige sprekers. Want zoals Kim Leysen [klinkt een pak minder sexy dan Mme zsazsa] besloot: duurzaamheid is niet saai!

Intussen kregen de kinderen eens een papa-dag cadeau, ze trokken naar het Brakelbos en kwamen welgezind terug thuis. De dag voordien was ik ook al met drie van de vier in het Aalmoezenijebos gaan wandelen en vandaag had Cas zijn verjaardagsfeestje … in het Gentbos. Het bos in de herfst en dan met zo’n zonnetje, da’s echt genieten. Het maakt me ook altijd blij om te zien dat ze alle vier graag naar het bos gaan en niet na 2 kilometer vragen ‘of het nog ver is’.

Maar terug naar vandaag. Cas wordt donderdag pas tien, maar omdat we vreesden dat het weer plots zou omslaan, namen we het zekere voor het onzekere en organiseerden we vandaag al een verjaardagsfeest i.p.v. woensdagnamiddag. Geert kreeg de sympathieke taak van bosspelleider toegewezen. Nadien kwamen ze hier cakejes eten en werd er met een aantal ouders nog gezellig nagepraat op ons zomerterras. Onze zoete druiven konden op veel bijval rekenen, net als de tot huisbier uitgeroepen ‘Lamoral‘. Een mooie afsluiter van een gezellig weekend.

Toen onze kinderen nog kleiner waren luisterde ik altijd met veel verwondering naar de verhalen van vrienden met oudere kinderen. Maandag dictie, dinsdag muziekles, woensdag zwemmen, vrijdag judo en in het weekend scouts. Ik werd al moe bij de gedachte alleen al. Ik had medelijden met de ouders, die vaak chauffeur moesten spelen, en met de kinderen, die al op jonge leeftijd een agenda met afspraken te volgen hadden.

Maar zie, zoveel jaar later proberen ook wij de puzzel in elkaar te laten passen. Maandagavond circusschool voor Cas in Gent, dinsdag vanaf november yoga [nachools op school] voor Marthe en Lena, woensdagavond gitaarles voor Cas, donderdagavond zwemles voor alledrie [gelukkig maar tot december], vrijdagavond circusschool voor Marthe en Lena in Merelbeke, maandelijks één vergadering in de bib voor de kinder- en jeugdjury en af en toe in het weekend een JNM-activiteit. Ja, hun agenda is ook rijkelijk gevuld. Toen wij klein waren konden we kiezen tussen scouts, ballet en muziek, maar nu is het aanbod nagenoeg onbeperkt. Ik word er soms moe van, van het gepuzzel, het gerij, het bijhouden van alle afspraken. Gelukkig heeft de jongste nog niets in de pap te brokken.

Anderzijds zijn het ook echt leuke hobby’s, waar relatief weinig stress of competitie mee gemoeid gaat. Bovendien waak ik ervoor dat ze niets op woensdagnamiddag plannen en ook niet teveel in het weekend, zodat er voldoende tijd overblijft voor gewoon spelen en/of vervelen. Want vervelen, daar leert een kind uit, daar wordt het creatief van. En creatieve kinderen, die moet je stimuleren en die stuur je dan bijvoorbeeld naar de circusschool, de gitaarles, de JNM, …

Zoals je misschien al opgemerkt had aan het aantal geposte berichtjes zijn we even weggeweest. Niet naar verre en zonnige oorden, nee, net als vorig jaar naar de vertrouwde vakantiehoeve in de westhoek. Rust, mooie vergezichten, een bloemenweide en zwemvijver, een prachtig gerenoveerd huis, wat wil een mens nog meer? Zon misschien? En dat kregen we jammergenoeg maar met mondjesmaat.

Voor de eerste keer gingen we veertien dagen weg met de kinderen en ik denk dat welgeteld 5 dagen onder de noemer ‘zonnig’ kunnen geplaatst worden. Het herfstgevoel lag op de loer en dus werd de bikini ingeruild voor fietshelm of stapschoenen. Het hopmuseum, het Poperingse zwembad, het folkmuseum in Dranouter, het helleketelbos, de Halletoren in Ieper, het Sixtusbos, de nieuwe speeltuin in het Frimoutpark, we’ve seen it all.

Gelukkig konden onze waterratten toch een dag of vier in de frisse zwemvijver, zodat die teleurstelling hen bespaard bleef. Vooral Marthe en Lena lieten het slechte weer niet aan hun hart komen. Ze knutselden, tekenden, bouwden kampjes met de strandlakens, speelden met playmobil of keken samen met Finn voor de tigste keer naar ‘het molletje’.

De nieuwe vuurschaal in de tuin, omringd door zitbankjes/boomstammetjes was een voltreffer. Twee keer konden we marshmellows roosteren in het vuur en met vrienden speelden we nadien de opening van het kunstenfestival in Watou na door twee vuurlantaarns op te laten. Sfeer verzekerd. En dan nakletsen bij een Hopus of Sint-Bernardus tot het zo donker was dat je met moeite de weg naar het huis terugvond. Om maar te zeggen dat we er zeker het beste van gemaakt hebben.

Toen we arriveerden stond er een zelfgemaakte appeltaart voor ons klaar, over een warm welkom gesproken! Intussen heeft Greet het recept doorgemaild en ze staat hier mooi te blinken voor het bezoek deze namiddag. Supersimpel, maar ook superlekker, vandaar dat ik jullie het recept niet wil onthouden:

wat heb je nodig?

• 3 à 4 appels
• 1 rol bladerdeeg
• 75 g suiker
• beetje kaneel
• 2 eieren
• 100 g suiker
• 200 ml room

hoe ga je tewerk?

Verwarm de oven voor op 200 °C.
Leg het bladerdeeg in de taartvorm en vul die met appelschijfjes. Strooi er 75 g suiker en wat kaneel over. Bak 15 min. in de over. Meng ondertussen twee eieren, 100 g suiker en 200 ml room. Giet dit voorzichtig over de appels en bak de taart nu nog 25 minuten op 170°C.

Mmmmmm!

Ik luister zelden naar de radio op het werk. Heel af en toe, als ik repetitieve taken uitvoer in photoshop zet ik de ‘webradio’ eens op. Zo hoorde ik vorige week dat ze bij radio 1 vrijkaarten wegschonken voor een exclusieve Radio1 sessie van Eva De Roovere die haar nieuwste telg, ‘Mijn huis’, kwam voorstellen. Dus maar gauw mijn kans gewaagd en een mailtje gestuurd. Eva hebben we leren kennen toen ze Kadril kwam vervoegen, ergens op de rand van het vorig millenium. Een frisse verschijning die de groep een nieuwe boost gaf. Nadien volgden we haar nog bij haar doortocht langs Oblomov en haar duetten met Gerry De Mol. Je kent wellicht wel het aanstekelijke ‘Op een hoopje’.

Nadien ging ze ‘solo’ zoals dat heet, en ondertussen leverde ze al haar derde cd af. Uit de vorige onthouden we leuke liedjes als ‘De Jager’, ‘Slenterblues’ en ‘Orpheus’. Platen die ik eigenlijk nooit bij hun release zou kopen, maar bij een passage aan de MediaMarkt voor een habbekrats wel eens meepluk uit de rekken.

Terug naar vrijdagavond nu. Aangezien het ging om 2 vrijkaarten boden zich een aantal mogelijkheden aan: Marijke meevragen, maar dan moesten we opnieuw op zoek naar een babysit in deze al vrij drukke periode, of Cas meevragen. In zijn map met akkoordenschema’s zit ook ‘Fantastig Toch’, een van zijn favorieten trouwens. Veel overtuigingskracht had ik niet nodig, de ingredienten: Eva De Roovere, op stap, optreden, Brussel, laat opblijven,… deden het meteen. Zo zaten we rond 19u ergens op de E40 terwijl we, ter voorbereiding, het repertoire van mevrouw De Roovere nog eens door de boxen lieten schallen. Daarbij merkte hij op dat er wel heel veel instrumenten in de nummers ronddwaalden. Naast de gebruikelijke drum, gitaar en bas ontwaarden we vaak een pompende bassax, een hammond-orgel, een handxylofoontje en een tamboerijn. Dit brengt een interessante gelaagdheid in de nummers die de sfeer snel bepalen.

Na de toegangscontrole werden we begeleid naar de Marconi-studio, waar plaats is voor zo’n 200 genodigden. Ik deponeerde Cas ergens voor het podium en ging, met fototoestel in de hand, even op verkenning in de zaal. Bij aanvang van het concert merkte ik dat Cas zich voor de gitarist had gevleid. Net op het podium, zonder te storen of in de weg te zitten van cameraman en huisfotograaf. Zo had hij een prima zicht op zijn lievelingsinstrument en kon hij af en toe ook wel eens meepiepen naar diens akkoordenschema’s. Na een aantal nummers begon het concert een beetje te kabbelen. Wellicht heeft het te maken met het feit dat Eva’s zang vaak hetzelfde klinkt. Een kort duetje met een lauwe Thé Lau bracht daar niet zoveel verandering in. Jammer genoeg kwam Piet ‘Ozark Henry’ Goddaer, die ‘Antwerpen’ schreef en voor het eerst in het Nederlands te horen is op de cd, niet langs.  Wel ging de begeleidingsband zich meer en meer in z’n sas voelen. Zij droegen vaak het nummer en je merkte dat Marc De Maeseneer met zijn sax alles in een vettige, maar zeer verteerbare saus, goot. Het spelplezier steeg naarmate de avond vorderde met als apotheose de bisnummers waarbij het publiek maar al te graag meezong met ‘Orpheus’.

Na het concert kwamen Eva en de muzikanten een babbeltje slaan in de al vrij snel leeglopende zaal (er was nochtans gratis drank naar believen). Zo kregen wij ook even de tijd om te zeggen dat we wel genoten hadden van het optreden en dat Cas zeer blij was dat ‘Fantastig Toch’ ook op de setlist stond. Toen ze hoorde dat hij dit oefende voor z’n gitaarles kreeg hij  een persoonlijke noot bij haar handtekening die we met een geleende pen op ons uitnodigingsbrief lieten noteren.

speel veel
speel goed
eva

Dartel als een jong veulen verlieten we daarna de zaal. Op weg naar de parking hielden we nog even halt om een jong vosje, dat ons pad kruiste op het voetpad, te groeten. Hij monsterde ons om even later het naburige struikgewas in te duiken.

Ik lastte een korte ‘détour’ in op de terugweg om Cas even te laten genieten van de avondverlichting van het Atomium, terwijl Eva ons bleef vergezellen vanuit de cd-speler.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Stellen dat het hier de laatste maanden een beetje rustig was is een understatement. Neen, we hebben geen writer’s block en ja, we komen ons huis wel nog uit en ja, onze kinders steken nog altijd vanalles uit en ja, er wordt nog gebakken en gekokkereld, alleen, dit alles liet niet veel ruimte meer over om ‘s avonds nog te zitten bloggen. Vandaag is het communiefeest van nichtje T., maar Marthe ligt hier naast me in de zetel met 39° C. Een uitgelezen moment om eens wat bij te schrijven, dacht ik zo. Hieronder dan ook in uitgesteld relais een aantal korte verslagjes.

Djurdjevak

Facebookberichtje van P. ‘Of ik geen zin had om tijdens een try-out van Djurdjevak foto’s te nemen’. Vorig jaar, op het tuinfeest van J. had ik ook wat foto’s genomen en die vonden ze blijkbaar zo leuk dat ze me nog eens aan het werk wilde zetten. De locatie was passend: de zolder van de schuur van één van de mooiste boerderijen uit de omgeving. Ik vertrok wat vroeger om de locatie te checken en te bekijken wat de mogelijkheden waren naar licht toe en om de mannen tijdens hun repetitie al wat te kunnen fotograferen. Dan moet ik het publiek tijdens het eigenlijke optreden niet steeds storen. Het podium werd uitgelicht met twee indirect gerichte bouwverstralers, verre weg van ideaal, maar nog wel doenbaar. De rest van de zolder werd verlicht met hier en daar een lampje en wat theelichtjes.

Rond achten begon het voor de gelegenheid opgetrommelde publiek binnen te sijpelen. Kort daarvoor hadden de mannen hun beste kostuum bovengehaald, hun kam door hun wilde haren gehaald en hun instrumenten gestemd. Djurdjevak, samengesteld uit een papa van de leefschool, een papa van een ex-leefscholer, de buschauffeur/klusjesman van de leefschool en een violist, voorlopig zonder band met de leefschool, brengt een mix van gipsy en  Balkannummers, Django-geïnspireerde muziek en klezmer, gelardeerd met een streepje Drs. P. en de immer originele Hugo Matthysen. Dit met zeer veel overgave en altijd recht uit het hart. Hun naam, het Servisch voor ‘meiklokje’,  hebben ze overigens te danken aan een nummer van Bregovic.

Het werd een zeer geslaagde try-out, maar dat mag je niet echt verwonderen als je weet dat er in het publiek een paar ‘die hard’ leefscholers zaten. Oordeel zelf aan de hand van een aantal prentjes en een geluidsfragment dat nog dateert van de tijd dat ze zonder violist op baan waren.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

supervlieg

Al een aantal jaren vind je naast een aantal voorstellingen een vliegje terug, een soort kinderkeurmerk, de certus/biogarantie voor kindvriendelijke evenementen zeg maar. Wel, die mensen organiseren nu eens per jaar een supervlieg dag, verspreid over een aantal locaties en data. Zo streken ze op paasmaandag neer in Lemberge/Merelbeke. Het programma was goed gevuld en zag er veelbelovend uit. De knapzak werd dan ook al vroeg klaargemaakt en tegen het aanvangsuur stonden we paraat, samen met een stralend zonnetje dat de hele dag heerlijk zou blijven schijnen.

Na een paar stops waar het ‘s namiddags zeker aanschuiven zou worden [een tochtje rond de wei op de rug van een paard/pony, de schminkstand] kregen onze drie spruiten ruim de tijd op de stand van de circusplaneet om hun kunsten aan de trapeze en op de ton uit te testen. Bijgestaan door zeer vriendelijke instructrices overigens. Verder werden er in de voormiddag nog balletjes gevilt, het kinderparcours van de circusplaneet werd onveilig gemaakt en we genoten van de dolle fratsen van Latzi Jones, de trukendoos van de goochelaar en een aperitiefje van Merel. In de lommerte van de pastorijtuin werd de innerlijke mens verder gespijsd.

Na de middag stonden een aantal theatervoorstelling op het programma. “Een heel klein stemmetje in een heel klein doosje”, de pretentieloze verhaaltjes van de Constanten in hun caravan waren eerst aan de beurt. Leuk gebracht en in alle opzichten heel erg op kindermaat. Da/Fort van circ’ombelico was sterk. In een omgevormde oude Scania truck, op een speelvlak niet groter dan 2x2m werd door 2 acteurs/acrobaten en een hond een zeer poëtisch verhaal geschreven. Woordenloos, maar oh zo universeel. Klein maar oh zo groots. Als je ooit de kans krijgt, probeer het dan niet te missen. Omdat ze het speciaal vroegen [iets waar ik alle begrip voor heb overigens]  heb ik m’n camera onaangeroerd gelaten.

Andere koek aan de overzijde van het dorpje, in de tuin van het lokale schooltje. Een oversteek die desgewenst per paardenkar of go-cart kon gebeuren. Daar kon je Kammelot van theater Froe Froe [u misschien ook wel bekend van 'de grote boze wolf show'] ontdekken. Een heel ander soort theater, extravert en met heel wat inbreng van het publiek. De voorstelling  was zeer te smaken, zat leuk in elkaar [zowel de originele interpretatie van het verhaal als de accessoires] en was bij momenten hilarisch. Een mooie afsluiter van een schitterende dag. En dat allemaal voor een fractie van de prijs van wat je voor een voorstelling in de Capitole of zo neertelt.