Sommige vrouwen kunnen niet weerstaan aan mooie schoenen, een probleem dat mij totaal vreemd is, maar blijkbaar heb ik ook zo mijn eigenaardigheden. Het viel mij vorige week op dat Finn wel heel veel mutsen heeft en toen ik ze begon te tellen bleek dat nog te kloppen ook. Natuurlijk heb je beter een muts teveel dan te weinig. Zo kan er één als reserve in de verzorgingstas, eentje in de maxicosi, eentje in de auto, voor als het kouder is dan voorzien, één bij de jassen, maar 7? Het leek me dan ook een leuk idee om hier een fotoreportage van te maken en Finn was, dankzij een rijstwafel en wat speeltjes, een gewillig fotomodel.

De ‘muisjesmuts’ is Cas z’n allereerste muts, ideaal om kleine babyoortjes warm te houden. Muts 2 breidde oma bijna 8 jaar geleden voor Cas, samen met een jasje. De grijze ‘poesjesmuts’ is een ‘afdankertje’ van Marthe en misschien wat meisjesachtig. Muts 4, mét bijpassende trui en wantjes, heeft Geert twee jaar geleden gevonden op de jaarlijkse rommelmarkt in het miljoenenkwartier in Gent. Mooie kleurtjes, handgemaakt, spotgoedkoop, het had alles om onweerstaanbaar te zijn. De kaboutermuts viltte ik vorige winter zelf en is nog wat op de groei. Muts 6 en 7 kocht ik er zelf nog bij, waarom is mij nu eigenlijk een raadsel. Voor elke dag een muts dus. En zeggen dat ik van plan was om er nog eentje te breien. Voor op feestdagen misschien?

Hij zal in ieder geval warm de winter doorkomen.

Omdat we het er tot nu toe enkel tekstueel over gehad hebben, en omdat ik een nieuwe wordpress plugin wou testen vindt u hieronder enkele beeldjes van Joske.

Door middel van het knopje helemaal rechtsonder kan je de slideshow, ofte diapresentatie, fullscreen, ofte op volledig scherm, bekijken.

[edit]
Na wat probleempjes en een upgrade van de plugin zou alles nu naar behoren moeten werken.

Marijke zit tussen twee voedingen door de Morgen van vandaag te lezen als ze me een prent van Georg Friederich Händel voor m’n neus gooit.

Vind je nu ook niet dat die ongelofelijk goed op Bart De Wever lijkt?

Als Ludwig van Beethoven Vlaamse roots heeft, waarom Händel niet? Toch eens die stamboom van de De Wevers uitvlooien.

Oordeel zelf.

Mocht ik ooit een who-is-who moeten maken van de Vlaamse regering, ik zou niet ver moeten zoeken naar een pose voor meneer Bart.

Nog zes keer slapen en de grote vakantie gaat alweer van start. “Weet er iemand wat dat wil zeggen ‘grote vakantie’?” hoorde ik juf Katrijn nog vragen toen ik vorige week Lena ging ophalen. “Alle dagen weekend” flapte Lena er uit.

De grote vakantie: twee maanden, een goeie negen weken, geen school, lekker thuis, althans, de kinderen en Marijke. Zelf ben ik niet in die bevoorrechte positie, maar je hoort me niet klagen. Ik werk door tot aan de Gentse feesten, neem dan twee weken en op het eind van augustus ook nog een week. Daartussen neem ik ook nog wat snipperdagen, of een snipperweek, een beetje afhankelijk van het weer en het werk.

Hoe die periode wordt ingevuld? Er zijn een aantal ‘geplande’ activiteiten. We gaan, naar goeie gewoonte ondertussen, een weekje op boerderijvakantie naar ‘t Donderswal in Lo. Cas gaat voor het eerst met de JNM een weekje op tentenkamp naar Sint-Lievens-Houtem. Op dat moment zitten de meisjes met opa en oma Wachtebeke in een appartementje in Wenduine waar ze wellicht hun longen uit hun frêle lijfjes zullen fietsen op de rotonde.

Verder hopen we te kunnen genieten van het goede weer. Van zodra Lena de zon ziet schijnen springt zij uit haar kleren en rent de tuin in. We pikken hier en daar iets mee uit het aanbod van de Gentse en andere feesten, zoeken een leuke natuurpuntactiviteit of ontdekken een van hun uitgestippelde routes. We halen de fietsen van stal en toeren een beetje in de nabije omgeving. We vullen ons picknickmand en gaan op zoek naar een leuk plekje groen om die mand wat lichter te maken.

Hun schoolkameraden zullen ze ook geen twee maanden moeten missen, want er wordt al aardig over en weer uitgenodigd en plannen gesmeed. Het ziet er dus niet naar uit dat we ons zullen vervelen de komende weken. En voor we het goed en wel beseffen is het al weer september, vrees ik.

Woensdagmiddag was ons gezin, na mijn korte verblijf in AZ St-Lucas, weer herenigd. Het deed wat vreemd om met z’n allen aan tafel te zitten (Finn sliep, moe van zijn eerste ritje naar huis wellicht) en te beseffen dat onze kersverse zoon twee dagen voordien nog in mijn buik zat. Maar de buikbewoner is dan toch, na lang wachten, aardbewoner geworden, zoals iemand zo mooi zei.

Sommigen vonden het wat raar om zo snel naar huis te gaan, terwijl je je ook een week lang kan laten verwennen in de materniteit. Maar ik recupereer nu eenmaal vrij snel na een bevalling en met drie kinderen die naar school gaan en een man die, logischerwijs, voor die drie kinderen moet zorgen en dus welgeteld één van de zes bezoekuren kan meemaken, is er niet zoveel aan in het ziekenhuis. Bovendien kan je thuis ook rusten, misschien nog meer dan in het ziekenhuis.  ‘s Voormiddags wordt je deur platgelopen door verpleegsters, schoonmaakpersoneel, kinesist, kinderarts en gynaecoloog. Probeer tussendoor nog maar eens de baby te wassen, voeden en jezelf te fatsoeneren. ‘s Namiddags en ‘s avonds is er de drukte van het bezoek (voeden, baby stil houden, zorgen dat tantes die graag baby’s vasthouden hem op schoot krijgen, gastvrouw spelen, geboortesuiker niet vergeten meegeven, enz.) en ‘s nachts probeer je wat te slapen, wat niet altijd gemakkelijk is in een te klein bed, in een superwarme kamer en met huilende baby’s op de gang (de onze wordt de mond gesnoerd met mamamelk, jawel) Nietsdoen en rusten is dus relatief. Oké, je krijgt je eten op een dienblaadje, maar wat Geert mij thuis klaarmaakt is toch van een ander niveau en het sponsbrood was ik al na dag 1 beu. Om maar te zeggen dat ik, ondanks alle goede zorgen van het verplegend personeel, blij was naar huis te kunnen gaan.

En hier begon het genieten pas echt. Borstvoeding geven op het grote bed, met de meisjes rondom mij die ondertussen allerlei vragen stellen en hun dag op school becommentariëren. Lena, die haar verwondering uitdrukt over het feit dat Finn nog steeds zijn piama aanheeft als zij van school komt. Marthe, die broertje troost bij de minste kik en hem zeer voorzichtig vasthoudt. Cas, die eens komt kijken, ziet dat het goed is en weer verder gaat met spelen/dromen/knutselen.

En Finn? Finn kijkt verwonderd rondom zich, geniet van de aandacht, drinkt nog een slokje en doet zijn oogjes toe. En ‘s avonds houdt hij zeer galant rekening met de slaapbehoeftes van mama en papa, want hij opent zijn grijsblauwe kijkertjes pas rond de morgen, klaar voor een nieuw slokje. Benieuwd of dit wel zal blijven duren? Maar intussen genieten wij van een zalige nachtrust.