Al meer dan drie jaar leef ik mij uit met wol en vilt bij Nicole. De kinderen zijn telkens enthousiast over wat ik maak en hebben de microbe eigenlijk ook al te pakken. Ze zijn sowieso heel creatief, maar de meisjes hebben, net als mij, een voorkeur voor knutselen, kleien en vilten. Onze keuze voor een weekje ‘winterbeleving’ bleek dan ook een schot in de roos!

De eerste dag arriveerde ze nog wat schuchter, ook al kent ze Nicole van op school en zit zoon A. bij Lena in de klas. Alle anderen waren nieuw voor haar en de avond voordien piekerde ze zelfs over hoe je dat moet doen, ‘vriendinnetjes maken’. Maar haar vrees was ongegrond en ze bloeide open doorheen de week. Tijdens het afsluitende driekoningenfeest [met een heuse tentoonstelling voor de mama's en papa's ] leken het hartsvriendinnen die elkaar bij het afscheid om de hals vlogen en het zichbaar spijtig vonden dat hun vakantiekamp eropzat.

Iedere dag liet ik ze met een goed gevoel achter in de bekwame handen van Nicole en Stien. Ze hebben veel gevilt met Nicole, yoga gedaan met Stien, mezenbolletjes gemaakt, cakejes gebakken en versierd en zich vooral heel goed geamuseerd. De sfeer was hartverwarmend gezellig. Zoals het in een echte winter moet zijn!

Het lijkt misschien wat op een writer’s block, maar eigenlijk is het gewoon een kwestie van prioriteiten. Op Finn kan ik het niet steken, die slaapt ‘s avonds als een roosje en gunt mij een hele avond vrije tijd. Maar heel wat leuke dingen bekampen elkaar om die tijd in te vullen.

Lezen bijvoorbeeld. Na ‘Zomerhuis met zwembad’ van Herman Koch kwam ‘Vrijheid’ van Jonathan Franzen, een kanjer, letterlijk en figuurlijk, met tussendoor nog wat kookboeken en non-fictie. Aangezien overdag lezen zelden een optie is, wil ik er graag invliegen van zodra de kinderen in bed zitten. Wie niet graag leest kan dit misschien moeilijk begrijpen, maar een goed boek kan redelijk dwingend zijn, een veeleisend lief als het ware.

Wil ik iets zien op tv, dan probeer ik dat te combineren met wat breiwerk. Ja, Finn mag zich weer verheugen op een nieuwe trui om de frisse ochtenden te trotseren. En naast de yogales op maandag, ga ik nog steeds maandelijks vilten bij Nicole. Twee handtassen, een hoed, een sjaal, twee schilderijtjes en een groot speeldeken voor Finn, ook hier nog geen gebrek aan inspiratie. Meestal kom ik naar huis met een nieuw werkstuk en een hoofd vol ideeën. Stof genoeg om dan een maand te laten rijpen en er het beste uit te halen tegen de volgende workshop.

Van een winterslaap kan je dus bezwaarlijk spreken, en nu die winter onmiskenbaar plaats ruimt voor de lente, gaat ook mijn energiepeil weer de hoogte in. Wakker worden met vogelgefluit, de eerste zonnige dagen, het frisse groen in de tuin, wie wordt daar niet goedgezind van? Dus misschien krijgt Geert de komende maanden een enthousiaste “ja” als antwoord op zijn gepor. En hebben jullie regelmatiger wat nieuws te lezen.

Maar ook de andere kinderen zullen deze winter warmpjes doorkomen. Ik vroeg de Sint alvast om dit jaar wat wollen ondergoed te brengen en in zijn brief uit te leggen dat het voor ons milieu belangrijk is je warm aan te kleden zodat de verwarming wat lager kan. Ik ben er vrij zeker van dat het niet in dovemansoren zal vallen bij de Goedheilige Man. En nee, voor je denkt aan de prikkerige hemdjes die je misschien als kind zelf moest dragen, het wollen ondergoed van tegenwoordig is superzacht en kriebelt niet. Ik heb er heimelijk voor mezelf ook eentje gevraagd voor in mijn schoen. Benieuwd of ik braaf genoeg geweest ben?

Zelfs ‘s nachts kruipen we tegenwoordig lekker onder de warme wol. Toen ons donsdeken aan vervanging toe was, wilden we een diervriendelijker alternatief en kozen we voor wol. Een goede beslissing, zo blijkt nu we er al ruim een maand onder slapen. Ook mijn hoofdkussen is van wol [Geert zweert bij zijn boekweitkussen], dus ik val in slaap terwijl ik aan schaapjes denk. En ik hoef ze niet eens te tellen.
Slaap zacht!

Eerst was er de ‘gwp’-week waarbij de kinderen van leefgroep 2 (zeg maar het eerste, tweede en derde leerjaar) een hele week rond één thema werkten. Dit jaar was dat ‘technologie’, met als startschot een bezoek aan technopolis en als eindproduct een eigen technologiebeurs waarop eigen gecreëerde robots de show stalen. Maar het hoogtepunt van de week is toch steeds de overnachting. Ook dit jaar waren de weergoden de kinderen meer dan goed gezind, want bij zomerse temperaturen konden ze buiten bbq’en en konden ze daarna hun overgebleven energie kwijt in het avondspel (met klassiekers als ‘vossenjacht’, ‘dikke bertha’, ‘telefoontje’ en ‘citroen-citroen’). De avond werd afgesloten met een voorleesmoment en na het poetsen van de handen en tanden zocht eenieder zijn slaapplek op. Hun vrijdagochtendoogjes verraadden echter dat er niet zo heel veel geslapen werd, maar dat catalogeren we dan maar onder ‘ervaringsgericht onderwijs’. Er stond trouwens een lang weekend voor de deur.

Een goede week later stond het leefschoolfeest voor de deur. Dit jaar werd alles overgoten met een sprookjessausje. Tijdens een oudercafé werd een brainstormsessie gehouden die later vertaald werd in 4 types opdrachten. De Oosterzeelse variant van Geena Lisa & Sergio brachten deze bij de ouders aan de man en zetten de werkgroepjes op. Zo ontstonden een versierteam, een evenemententeam, een muziekteam en een hapjesteam die elk hun beste beentje voorzetten. De resultaten van het versierteam waren wellicht het meest prominent aanwezig (de toegangspoort, sprookjesboom met giant swing, het vliegend tapijt, het prinsessenbed,…), maar de andere teams hadden ook een leuke invalshoek gevonden. Het muziekteam koos dit jaar niet voor een ‘aperitiefconcert’, maar organiseerde een heuse jukebox met op de playlist een plejade aan klassiekers uit kinder- en sprookjeswereld. Verder ontwaarden we peperkoekenhuisjes, suikerspin en sprookjestaarten en liep er een ‘koppel’ roodkapjes munten in te zamelen voor de te realiseren nieuwe schooltuin.

Een mooi resultaat dat ondanks een fikse bui in de latere namiddag toch zeer enthousiast werd onthaald.

Nu nog de proefles voor ons natuurouderschap tot een goed einde brengen en dan wat welverdiende ‘rust’.

Als geëngageerde vader van drie kinderen op de leefschool durf ik me al eens een paar taken op de nek halen. Zo waren er de laatste tijd o.a. de lentewerkdag, het lentefeest, de voorbereidingen voor het leefschoolfeest en het avondspel voor GWP van de kinderen van de tweede leefgroep en daartussen ook nog wel de herwerking van de website en een aantal info- en vergaderavonden. Vaak sta ik dan in voor het ontwerp en de realisatie van het beeldmateriaal. Een ontwerpje voor een advertentie in de schoolkrant, een affiche of flyer, een powerpointontwerp, een fotoshoot of fotoreportage. Ik doe het allemaal met heel veel graagte, maar een mens steekt er behoorlijk wat tijd in. Dan moeten andere zaken een beetje wijken. Zodoende was het hier de laatste tijd een beetje stillekes.

Hieronder zie je onder meer de affiche voor het leefschoolfeest, de kabouters voor langs het kabouterpad, materiaal voor de plantjesverkoop, de dvd en hoes van het lentefeest, advertenties voor de lentewerkdag, de natuurouders en het praatcafé, de bomenkaartjes (25 stuks) en een paar voorbeelden uit de powerpoint voor het lentefeest (125 slides).

Vrijdag, op het praatcafé kreeg ik er nog complimenten over van een paar ouders, die vroegen of ik dat niet op bestelling kon maken. Wel beste mensen, misschien komt er op het leefschoolfeest van 29 mei een workshop waar ik zwaarden en schilden zal fabriceren met de kinderen. Intussen hier een paar prentjes van de zwaarden in wording.

De situatie: na de toneelvoorstelling van deze namiddag zijn M. & L. nog even blijven spelen. Na het koekje trokken ze naar boven waar marthe en L. in marthes kamer een heus kapsalon improviseerden. Bij gebrek aan klandizie gingen ze aankloppen bij de buurkamer waar cas en M. gezellig op het bed een set oortjes deelden waaruit Daan weerklonk.

Cas heeft zich laten inpakken door de drie meisjes en speelde het gewillige slachtoffer.

Voor een van zijn scènes moest hij de aanwezigheid van draken suggereren. Hij dacht aan een verbrande struik, dus werd een van de bomen met een lucifer vakkundig verschroeid. De voetafdrukken kwamen gewoon uit een alcoholstift, maar die drakendrollen leken hem niet zo eenvoudig na te maken. Gelukkig is zijn vader in een ver verleden ksa-lid geweest en wist die er wel raad op. Ooit hebben wij, ik meen ergens op kamp in Mol, ons met een groepje aan de plaatselijk Unic geposteerd om daar doodleuk een verse hondendrol te verorberen. Wist de verbouwereerde plaatselijk bevolking veel dat wij die met peperkoek en water zelf gefabriceerde drol er luttele ogenblikken voordien hadden neergepoot. Geniaal, vond Cas, hij lijkt net echt. Voor die drakendrolletjes hadden we maar een klein beetje nodig van het sneetje ‘peterpoep’, zoals Cas het op 2-jarige leeftijd benoemde. Wat we dan wel met de rest gingen doen, wou hij weten. Die werd, net als dertig jaar geleden, vakkundig omgetoverd in een prachtig drolletje. Met het ding gewikkeld in een cleanex trok hij naar de living waar Marijke voor de meisjes aan het voorlezen was. [Hem gewoon oppakken, neen, dat vond hij toch wel een beetje te vies].

‘Kijk eens wat ik vond naast het toilet’ zei hij en hij openbaarde zijn schat.

Heel even zag ik een blik van vertwijfeling bij Marijke. Je moet weten dat Finn zijn producties nog steeds doet in de katoenen luiers. Die worden ‘geledigd’ in het toilet. En even zag ik haar denken: Heb ik hem er dan echt naast gekeild?

Toen ze mij zag binnenkomen en zag proeven van de drol wist ze wel beter. Cas heeft uiteindelijk ook geproefd, nadat zijn zussen al de helft van het ding naar binnen hadden gewerkt.

Oh ja, met zijn boekenexpo is het nog goed gekomen. Deze morgen trok hij met Marijkes laptop naar de klas om zijn eerste powerpointpresentatie te geven. Hoe het klonk kan ik je niet laten horen, wel hoe het er uitzag.

Toen Finn geboren was, begon het weer te kriebelen en ook voor hem moest een nieuw jasje gebreid. Het resultaat ziet u hier rechts.

In de kerstvakantie waren we op zoek naar cadeautjes in Gent en in De huiszwaluw in de Jan Breydelstraat werd ik helemaal blij van de handgebreide knuffels van Kenana knitters. Van de prijs werd ik net iets minder vrolijk. Dat kan ik ook, dacht ik overmoedig, een slang met restjes wol moet lukken. En inderdaad, zelfs zonder patroon, is deze slang uit mijn naaldpennen gekropen, op weg naar de deur, alwaar ze als tochthond/slang fungeert. Voorlopig. Ik denk niet dat ze er lang zal liggen als Finn het kruipen onder de knie heeft.

De ‘muisjesmuts’ is Cas z’n allereerste muts, ideaal om kleine babyoortjes warm te houden. Muts 2 breidde oma bijna 8 jaar geleden voor Cas, samen met een jasje. De grijze ‘poesjesmuts’ is een ‘afdankertje’ van Marthe en misschien wat meisjesachtig. Muts 4, mét bijpassende trui en wantjes, heeft Geert twee jaar geleden gevonden op de jaarlijkse rommelmarkt in het miljoenenkwartier in Gent. Mooie kleurtjes, handgemaakt, spotgoedkoop, het had alles om onweerstaanbaar te zijn. De kaboutermuts viltte ik vorige winter zelf en is nog wat op de groei. Muts 6 en 7 kocht ik er zelf nog bij, waarom is mij nu eigenlijk een raadsel. Voor elke dag een muts dus. En zeggen dat ik van plan was om er nog eentje te breien. Voor op feestdagen misschien?

Hij zal in ieder geval warm de winter doorkomen.