Bij het optuigen van de boom gisterenavond lieten Marthe en ik ons wat meeslepen door ons enthousiasme. Tot Lena kwam kijken en zei: “Maar mama, stop, hij hangt te vol!” Toen ik vroeg wat ze niet mooi vond, was haar doordachte antwoord: “Ik vind alles wel mooi, maar ‘t is gewoon teveel.” Ik heb haar laten beslissen wat er terug uit moest en, toegegeven, hij is nog mooier nu dan eerst. Weglaten is de kunst, een hele wijsheid voor een zesjarige.

Net voor het donker werd zijn we die boom traditiegetrouw met de kruiwagen gaan halen. Het was dit jaar evenwel niet evident. Toen ik de eerste keer ‘op prospectie’ ging bij ‘het boerke’ naast de markt vond ik niet de juiste boom. Niet dat ik bomen met een apart model of twee toppen wil discrimineren, maar je moet er toch vier weken op kijken. Er werd dus even overwogen af te stappen van ons vaste adres, maar na het zien van bomen zonder kluit [zielig!] en peperdure in pot gekweekte bomen keerde ik op mijn stappen terug. Toen we van school kwamen zagen we net een tractor met een nieuwe lading kerstbomen de vierhoekshoeve oprijden en daaruit kozen we een mooi exemplaar. Vanaf nu tot zes januari bij ons te bezichtigen en met dank aan Lena sober versierd.

Maar ieder jaar wordt het moeilijker voor de sint om verrassend uit de hoek te komen. Niet dat daarvoor grote cadeaus nodig zijn, helemaal niet. ‘Mooi’ en ‘goedgekozen’ primeren  zeker op ‘veel’, want, laat ons daar eerlijk in zijn, ze komen niets tekort. De sint doet het natuurlijk vooral voor de blije gezichtjes na zijn nachtelijke bezoek. Wanneer de kinderen in kwestie zelf zeggen dat ze niet goed weten wat vragen, tja, dan is het aan de goedheilige man om zijn hersenen te pijnigen en alle onuitgesproken wensen goed in te schatten.

En wat toverde hij dit jaar uit de zak? Het werd een combinatie van praktische cadeautjes [altijd gevaarlijk, maar toch, de onze zijn nog steeds blij met een mooie pyjama, speciaal door de sint uitgezocht], wat kijk- en leesvoer en heel veel leuk knutselgerief. Ja, hij was relatief sober dit jaar, geen dozen playmobil en lego deze keer. Maar wanneer je alles voor vier kinderen op een kast samenzet en overgiet met letterkoekjes en speculaas, dan bereik je al snel het beoogde wauw-effect. Missie geslaagd dus. Al waren de clementines dit jaar toch wel op een zeer bijzondere plaats gezet, zo in een donker hoekje van de kelder. Wellicht een grapje van zwarte piet.

Ik vond een lekker recept via internet, maar zoals je mag verwachten van mij heb ik het onmiddellijk aangepast. Ik vind de koekjes vooral lekker als ze goed krokant gebakken zijn.

Wie al zin krijgt om te bakken haalt best het volgende uit de kelder/winkel:

• 200 g zelfrijzende bloem
• 250 g boter
• 250 g havermout
• 250 g rietsuiker
• 2 zakjes vanillesuiker
• 2 kakelverse eitjes

Alles bij elkaar mengen en een tijdje laten opstijven in de koelkast. Je hulptroepen bij elkaar roepen, ze balletjes laten draaien die ze dan vakkundig mogen platslaan en op een bakplaat leggen.  25 min. op 160°C bakken.

Ik gebruik grotendeels volkorenbloem en doe daar wat bakpoeder bij, voeg soms wat boekweitvlokken en krenten toe en vervang een deel van de suiker door honing. En nee, ik heb nog geen cookiemonster horen klagen over deze ‘gezonde’ koeken. Ze worden bewaard in een blikken doos, als er van bewaren sprake is tenminste.

En zo voelt het nog steeds, en dan maal vier.

Zaterdag woonde ik een studiedag van Velt rond ecologisch consumeren bij. Centraal stond het transitiemodel van Peter Tom Jones. Transitie is de overgang, de omschakeling van ons huidige verkwistende, vervuilende en energieverslindende manier van leven naar een levensstijl die generaties lang vol te houden is. Peter Tom Jones’ boeken zijn te zwaar om tussen de soep en de patatten te lezen, maar hier kregen we de theorie achter zijn ‘terra reversa’ relatief eenvoudig uit de doeken gedaan. Zeer boeiend, vooral omdat dit theoretisch kader verlevendigd werd door verschillende sprekers die elk op hun manier bijdragen aan een duurzamer samenleving. Tom Troonbeeckx van de eerste Belgische CSA boerderij ‘Het Open Veld’, Pascal Goethals van Stad Gent over de Donderdag Veggiedag, iemand die met zijn dorp aan een transitieproject werkt en Madame zsazsa. De laatste valt misschien op door haar luchtigheid, maar omdat ze recycleert, naait, haar eigen groenten kweekt, vleesloos is én zo’n drie à vierduizend lezers per week heeft die ze inspireert om hetzelfde te doen, kreeg ze ook tien minuutjes spreektijd. Een verademing na de serieuze betogen van de vorige sprekers. Want zoals Kim Leysen [klinkt een pak minder sexy dan Mme zsazsa] besloot: duurzaamheid is niet saai!

Intussen kregen de kinderen eens een papa-dag cadeau, ze trokken naar het Brakelbos en kwamen welgezind terug thuis. De dag voordien was ik ook al met drie van de vier in het Aalmoezenijebos gaan wandelen en vandaag had Cas zijn verjaardagsfeestje … in het Gentbos. Het bos in de herfst en dan met zo’n zonnetje, da’s echt genieten. Het maakt me ook altijd blij om te zien dat ze alle vier graag naar het bos gaan en niet na 2 kilometer vragen ‘of het nog ver is’.

Maar terug naar vandaag. Cas wordt donderdag pas tien, maar omdat we vreesden dat het weer plots zou omslaan, namen we het zekere voor het onzekere en organiseerden we vandaag al een verjaardagsfeest i.p.v. woensdagnamiddag. Geert kreeg de sympathieke taak van bosspelleider toegewezen. Nadien kwamen ze hier cakejes eten en werd er met een aantal ouders nog gezellig nagepraat op ons zomerterras. Onze zoete druiven konden op veel bijval rekenen, net als de tot huisbier uitgeroepen ‘Lamoral‘. Een mooie afsluiter van een gezellig weekend.

Maar zie, zoveel jaar later proberen ook wij de puzzel in elkaar te laten passen. Maandagavond circusschool voor Cas in Gent, dinsdag vanaf november yoga [nachools op school] voor Marthe en Lena, woensdagavond gitaarles voor Cas, donderdagavond zwemles voor alledrie [gelukkig maar tot december], vrijdagavond circusschool voor Marthe en Lena in Merelbeke, maandelijks één vergadering in de bib voor de kinder- en jeugdjury en af en toe in het weekend een JNM-activiteit. Ja, hun agenda is ook rijkelijk gevuld. Toen wij klein waren konden we kiezen tussen scouts, ballet en muziek, maar nu is het aanbod nagenoeg onbeperkt. Ik word er soms moe van, van het gepuzzel, het gerij, het bijhouden van alle afspraken. Gelukkig heeft de jongste nog niets in de pap te brokken.

Anderzijds zijn het ook echt leuke hobby’s, waar relatief weinig stress of competitie mee gemoeid gaat. Bovendien waak ik ervoor dat ze niets op woensdagnamiddag plannen en ook niet teveel in het weekend, zodat er voldoende tijd overblijft voor gewoon spelen en/of vervelen. Want vervelen, daar leert een kind uit, daar wordt het creatief van. En creatieve kinderen, die moet je stimuleren en die stuur je dan bijvoorbeeld naar de circusschool, de gitaarles, de JNM, …

Op weg naar huis bedacht ik dat ik het misschien ook niet echt aantrekkelijk gemaakt had voor hem, zo boven in de badkamer. De volgende dag haalde ik dus een reservepotje van de zolder en plaatste dat zonder er verder veel woorden aan vuil te maken in het toilet beneden. Tot mijn verbazing wou Finn erop gaan zitten. En er weer af. En er weer op, wel zo’n vijf keer. Toen ging de telefoon en terwijl ik aan het telefoneren was zag ik hem nog enkele keren erop en eraf gaan, tot hij plots trots zei ‘pipi daan’. En ja hoor, hij had door waarvoor het diende.

Deze aanzet mocht ik niet voorbij laten gaan, dus de luier werd uitgelaten en een stapel reservebroekjes werden uit de kast gehaald. De rest van de dag ging het supergoed, haast niet te geloven. Maar de dag erna had hij de ene natte broek na de andere. Waren we te hard van stapel gelopen? Dag drie was er één met wisselend succes, maar sindsdien zijn ongelukjes zeer schaars en mogen we fier stellen dat Finn zindelijk is. Zelfs ‘s nachts en tijdens zijn slaapje is hij meestal droog.

Een deel van de luiers is uitgedeeld, een deel blijft voorlopig in de kast voor onvoorziene omstandigheden en eentje ging op zolder in een doos, samen met wat kinderkleertjes waar ik geen afscheid kan van nemen. Want ook nostalgie is mij niet vreemd, zelfs niet bij zoiets alledaags als luiers. Zo kunnen de kinderen zich over pakweg 25 jaar vrolijk maken over die grappige luiers die zij gedragen hebben. En voor wie het zich afvraagt, het ‘herbruikbare luiersproject’ was een succesverhaal. Geen seconde spijt van gehad, behalve dat het iets meer tijd in beslag neemt zie ik alleen maar voordelen. Vandaar dat het ook met wat gemengde gevoelens is dat ik ze doorgeef, want het einde van het luiertijdperk betekent natuurlijk ook ons laatste ‘kleintje’ niet echt zo klein meer is.

Waar heb ik het in godsnaam over, hoor ik jullie al denken. Wel, de goodbyn bynto is een brooddoos met 3 handige, apart afsluitbare vakken. Gedaan met roze boterhammen als er wat aardbeitjes als extraatje in de brooddoos zitten. Vanaf september wordt het vullen een feest en staan rauwe groenten, nootjes en gedroogde vruchten standaard op het middagmenu.

Verlangen we al weer naar school? Bijlange niet. De brooddoos wordt nu gebruikt als we picknicken in de tuin of met de fiets naar de speeltuin gaan. Het mag wat ons betreft dus nog lang zomeren.

Djurdjevak

Facebookberichtje van P. ‘Of ik geen zin had om tijdens een try-out van Djurdjevak foto’s te nemen’. Vorig jaar, op het tuinfeest van J. had ik ook wat foto’s genomen en die vonden ze blijkbaar zo leuk dat ze me nog eens aan het werk wilde zetten. De locatie was passend: de zolder van de schuur van één van de mooiste boerderijen uit de omgeving. Ik vertrok wat vroeger om de locatie te checken en te bekijken wat de mogelijkheden waren naar licht toe en om de mannen tijdens hun repetitie al wat te kunnen fotograferen. Dan moet ik het publiek tijdens het eigenlijke optreden niet steeds storen. Het podium werd uitgelicht met twee indirect gerichte bouwverstralers, verre weg van ideaal, maar nog wel doenbaar. De rest van de zolder werd verlicht met hier en daar een lampje en wat theelichtjes.

Rond achten begon het voor de gelegenheid opgetrommelde publiek binnen te sijpelen. Kort daarvoor hadden de mannen hun beste kostuum bovengehaald, hun kam door hun wilde haren gehaald en hun instrumenten gestemd. Djurdjevak, samengesteld uit een papa van de leefschool, een papa van een ex-leefscholer, de buschauffeur/klusjesman van de leefschool en een violist, voorlopig zonder band met de leefschool, brengt een mix van gipsy en  Balkannummers, Django-geïnspireerde muziek en klezmer, gelardeerd met een streepje Drs. P. en de immer originele Hugo Matthysen. Dit met zeer veel overgave en altijd recht uit het hart. Hun naam, het Servisch voor ‘meiklokje’,  hebben ze overigens te danken aan een nummer van Bregovic.

Het werd een zeer geslaagde try-out, maar dat mag je niet echt verwonderen als je weet dat er in het publiek een paar ‘die hard’ leefscholers zaten. Oordeel zelf aan de hand van een aantal prentjes en een geluidsfragment dat nog dateert van de tijd dat ze zonder violist op baan waren.

supervlieg

Al een aantal jaren vind je naast een aantal voorstellingen een vliegje terug, een soort kinderkeurmerk, de certus/biogarantie voor kindvriendelijke evenementen zeg maar. Wel, die mensen organiseren nu eens per jaar een supervlieg dag, verspreid over een aantal locaties en data. Zo streken ze op paasmaandag neer in Lemberge/Merelbeke. Het programma was goed gevuld en zag er veelbelovend uit. De knapzak werd dan ook al vroeg klaargemaakt en tegen het aanvangsuur stonden we paraat, samen met een stralend zonnetje dat de hele dag heerlijk zou blijven schijnen.

Na een paar stops waar het ‘s namiddags zeker aanschuiven zou worden [een tochtje rond de wei op de rug van een paard/pony, de schminkstand] kregen onze drie spruiten ruim de tijd op de stand van de circusplaneet om hun kunsten aan de trapeze en op de ton uit te testen. Bijgestaan door zeer vriendelijke instructrices overigens. Verder werden er in de voormiddag nog balletjes gevilt, het kinderparcours van de circusplaneet werd onveilig gemaakt en we genoten van de dolle fratsen van Latzi Jones, de trukendoos van de goochelaar en een aperitiefje van Merel. In de lommerte van de pastorijtuin werd de innerlijke mens verder gespijsd.

Na de middag stonden een aantal theatervoorstelling op het programma. “Een heel klein stemmetje in een heel klein doosje”, de pretentieloze verhaaltjes van de Constanten in hun caravan waren eerst aan de beurt. Leuk gebracht en in alle opzichten heel erg op kindermaat. Da/Fort van circ’ombelico was sterk. In een omgevormde oude Scania truck, op een speelvlak niet groter dan 2x2m werd door 2 acteurs/acrobaten en een hond een zeer poëtisch verhaal geschreven. Woordenloos, maar oh zo universeel. Klein maar oh zo groots. Als je ooit de kans krijgt, probeer het dan niet te missen. Omdat ze het speciaal vroegen [iets waar ik alle begrip voor heb overigens]  heb ik m’n camera onaangeroerd gelaten.

Andere koek aan de overzijde van het dorpje, in de tuin van het lokale schooltje. Een oversteek die desgewenst per paardenkar of go-cart kon gebeuren. Daar kon je Kammelot van theater Froe Froe [u misschien ook wel bekend van 'de grote boze wolf show'] ontdekken. Een heel ander soort theater, extravert en met heel wat inbreng van het publiek. De voorstelling  was zeer te smaken, zat leuk in elkaar [zowel de originele interpretatie van het verhaal als de accessoires] en was bij momenten hilarisch. Een mooie afsluiter van een schitterende dag. En dat allemaal voor een fractie van de prijs van wat je voor een voorstelling in de Capitole of zo neertelt.

Aangezien Marijke ons had gedropt op school en daarna met Finn terug naar Scheldewindeke was gereden was ik aangewezen op mijn onderste ledematen om terug thuis te geraken. Een tochtje van een kleine 7 km langs stoffige landwegen, een spoorwegbedding en een overstromingsgebied. Het was toen ik m’n dagelijkse spoorlijn volgde dat ik plots tussen de 2 sporen een gepiep hoorde. Ik merkte een klein pluizig wezentje op dat struikelde over z’n veel te grote zwemvliespoten en dito keien tussen de dwarsliggers. Zonder zich te verzetten liet hij zich door mij optillen. Ik spitste de oren om de moeder te kunnen lokaliseren, maar hoe ik ook luisterde, er was nergens een mama te bespeuren. Er was daar in de directe omgeving ook geen poel of gracht, dus besloot ik m’n metgezel dan maar mee te nemen naar huis. Ik sloot het beestje in m’n handen die ik tot een nestje had gevouwen. Dat was precies wel naar de zin van Alfred, want algauw zat hij te knikkebollen en vielen z’n oogjes dicht. Nog even werd hij opgeschrikt toen een fazantenmama zich, met veel gevoel voor dramatiek, als een gewond dier voor m’n voeten wierp om zo de aandacht van haar jong, dat snel het hazenpad koos in het dichte struikgewas, af te wenden.

Toen ik de serre binnenkwam zat Finn een van z’n tractors te demonteren. ‘Papa’ klonk het, onmiddellijk gevolgd door een opgewonden ‘eenje‘. Het eendje, of correcter, het gansje, liet zich gewillig inspecteren door onze avonturier terwijl Marijke alvast een kartonnen doos ging halen. Het diertje werd op de kast gezet, kreeg een bakje water en een bewaker, want Finn kon niet snel genoeg de trip trap tegen de kast schuiven om zo een goed zicht te hebben over het diertje. ‘Kaka’ klonk het plots en daarna ‘nog kaka’.

Er moest natuurlijk wel een oplossing gevonden worden voor het diertje. Naar Marijkes thuis, bij de kippen, of aan de beekkant. Naar school bij de kippen. In de tuin, maar met onze poezen in de buurt was dat geen goed idee. Dan toch maar de telefoongids erbij gehaald en het nummer van het Vogelopvangcentrum in Merelbeke opgezocht. ‘Ah, bij ons binnenbrengen, hé’ was het ietwat laconieke antwoord op de vraag wat de beste oplossing zou zijn voor het diertje.

Alfred verhuisde van een open naar een, tijdelijke, gesloten instelling [van de doos op de kast naar een met flapjes afgesloten kartonnen doos voor in de auto] maar werd korte tijd later ‘vrij’ gelaten bij een hoop van zijn soortgenoten die hetzelfde lot beschoren waren. Wanneer hij een fiere gans zal zijn wordt hij vrijgelaten en daar worden wij dan per mail van op de hoogte gebracht. Het Belgisch gerecht kan hier nog wat van leren zou je zo denken.