Cas en Lena speelden met Finn en zagen elkaar duidelijk als concurrent. Finn wou ondertussen iets duidelijk maken en zei ‘die, die’ (of zijn variant ‘da, da’). Het zoeken naar de juiste vertaling begon. Lena gaf hem iets, Cas kwam met iets anders aandraven. De discussie begon over wie hem het best begrepen had en ik hoor Cas heel kordaat zeggen: “Nee, Lena, dat is het niet, ik kan het beste Fins.” Dat belooft, een linguïst in spe in huis.

‘s Morgens tijdens het vullen van de boekentassen.
Cas: “Mama, waarom stop jij nooit eens iets leuks in onze brooddoos?”
Marthe: “Ja, zoals de papa van M. en L. doet.”

Ik wist even niet wat zeggen. Ik snap wel dat zelfgebakken brood met smeerkaas en confituur [hun eigen keuze, iedere dag opnieuw!] en soms wat tomaatjes of een stuk komkommer niet bepaald spannend is, maar hé, een brooddoos is toch geen surprise box? Maar daar had ik het duidelijk mis, zo bleek toen ik tekst en uitleg kreeg bij hun vraag. G. legt bij M. en L. af en toe briefjes onder het brood met “smakelijk” of “veel plezier op school”. Ik was onmiddellijk vertederd.

Vanaf nu, zo heb ik me voorgenomen, verras ik ze zo nu en dan met een speciale brooddoos, ja, een echte surprise box! Vandaag zit er alvast een hartje in peperkoek tussen de boterhammen verstopt.

Dat het grijze katertje bij ons mag blijven wonen staat vast, maar hoe dat poesje vanaf nu moet aangesproken worden, daar zijn we nog niet uit. Het is natuurlijk ook niet eenvoudig. Het moet bij Findus en Joske passen, het mag niet te lang zijn, liefst origineel [Eugène is al in gebruik bij de overburen, dju toch], maar ook niet te moeilijk voor de kinderen. Etienne valt dus af. Net zoals al die typische poezennamen à la pluisje, grijsje, minoes, poesie en felix.

Telkens als we een nieuwe kanshebber bedenken, schrijven we de naam op de doos waar Joske met haar kroost in ligt. Een greep uit het voorlopige aanbod: Tuur, Titus, Otto, Tos, Juul, Rover, Roef en Jeff. Vanmorgen had Marthe er nog een nieuwe bij: Bibberke. Ze had een poesje vast dat nogal bibberde in haar hand en vond dat een gepaste naam. Lena is trouwens ook creatief met woorden de laatste tijd. Volgens haar ‘mijanken’ de poesjes soms.

Vandaag kregen de kinderen van het eerste leerjaar op het forum hun leesdiploma. Het forum is een tweewekelijkse ‘kring’ voor alle leerlingen van de leefschool, waarop projectnieuws gemeld wordt, maar ook ruimte is voor ‘vrije expressie’. Om te tonen dat de eerstejaars niet alleen al flink kunnen lezen, maar ook al behoorlijk kunnen schrijven – met een zeer vrije spelling weliswaar – mochten enkele kinderen een zelfgeschreven verhaal voorlezen. Dit was Marthes verhaal. Het werd voorgelezen door een leerling van het tweede, maar Marthe stond er bij te glunderen.

er was eens een mijsje dat un groote tuin hat met aartbijjen
maar ur was al un maant geen reegen
daar door groejde de aartbijjen niet
dus ze gin naar de wolke en ze vroeg wolk laat het eens reegnen
maar zij de wolk dan moet ik wel kunen weenen
maar hoe kan ik weenen
denk aan iets triest en de wolk deet dat en zoo groejde de aartbijjen

Marthe zit in het eerste leerjaar en mag vanaf nu ook een expo verzorgen. Cas heeft er vorig jaar een over ‘bijen’ gehouden, en dit jaar koos hij voor ‘lego’. De ‘eerstekes’ mogen gewoon iets over zichzelf vertellen. Maar Marthe wou het grondig doen en deed dus wat research [wat doet papa nu precies in de boekentoren?] en maakte een heuse schriftelijke voorbereiding.

Zoals het een professional betaamt repeteert ze haar voordracht al een paar avonden vlak voor het slapengaan, en dit voor een steeds wisselend publiek [deel uitmaken van een 'groot' gezin heeft dus ook wel voordelen].

Volgende week dinsdag is het zover. Geniet ondertussen al eens mee van haar schrijfsels.