Toch ongelofelijk hoe zo’n jong diertje zich zo snel thuisvoelt in haar ‘moederrol’. Daar waar Joske tot voor kort een puberende poes was die niets liever deed dan achter alles dat bewoog aanzitten wijdt ze zich nu zeer toegewijd aan haar nieuwe taken. Als een volleerde moeder voedt ze haar kroost en zorgt ze ervoor dat hen niks tekort komt.

Grappig is wel dat, als Finn om een of andere reden huilt, ze nu binnen de drie tellen uit haar doos/mand springt om te zien wat er aan de hand is.

Het is een bemeten risico, geen geboortelijst leggen. Maar wat wil je, een vierde spruit kan al eens iets van broer en zussen gebruiken als het op praktische dingen aankomt. Wat kleertjes betreft zorgt Marijke er wel voor dat hij niet alleen afdragertjes van Cas, of godbeterd, Marthe of Lena moet dragen.

Er stond wel een rekeningnummer op het kaartje, ditmaal zelfs het juiste, maar vaak willen mensen toch liever een geschenkje geven. De vorige keren zaten daar af en toe zaken tussen waarvan we niet wisten dat ze nog verkocht werden. Maar bij Finn mogen we echt niet klagen, integendeel zelfs, vaak worden we verrast door wat er zich onder het inpakpapier bevindt.

Haba-speeltjes, Esthex-spulletjes, Weleda-producten, KR-A-T-bonnen, een mooie selectie kinderboeken, allemaal zaken die we graag zien. Af en toe krijgen we nog originelere cadeautjes. Zo kwam L. op het geboortefeest aanzetten met een heel leuke set van zes zelf geboetseerde kommetjes die als matroesjka’s in elkaar passen en zo ons gezin voorstellen. Maar wat ik gisteren van collega’s S. en R. kreeg vonden we wel heel uitzonderlijk.

Het gaat over de rechtse, voorlopig nog naamloze, knuffel. Eerst dacht ik dat het om een van de sigikid-dieren ging, maar R. zei trots dat S. het zelf ‘geknutseld’ had. Geknutseld is eigenlijk niet het juiste woord. Er valt immers nauwelijks een naad te bemerken, geen scheve steek of rafelende rand. Hij heeft een atypische konijnenkleur, is stevig en toch zacht. Cas, Marthe en Lena hadden bij hun eerste bezoek in de materniteit elk een kleine knuffel mogen geven die sinds Finns thuiskomst steevast in het ‘racebedje’ de wacht houden. Maar sinds gisteren moesten die dus iets dichter bij elkaar kruipen om het paarse konijn ook een plaatsje dicht bij Finn te gunnen.

Als jullie suggesties hebben voor een naam met pit horen we het wel. Tot zolang: welkom paars konijn.

Het lijkt wel niet te stoppen.Vanaf Finns geboorte, vorige week maandag, tot nu werd er al duchtig gefeest. In de materniteit werden de eerste flessen ontkurkt. Vorige week vrijdag vierde Lena haar vierde verjaardag in de klas. Daarvoor had ik de taak van ‘bakker van dienst’ op me genomen. Lena wou graag cakejes meenemen voor haar klasgenootjes. Dankzij het zeer eenvoudige recept dat Marijke onlangs noteerde in het groene receptenschriftje en met de hulp van de rode KitchenAid verschenen er al snel 48 stuks op de keukentafel. In de Colruyt had ik een pakje ‘Prinsessenglazuur’, ik verzin het echt niet, meegegraaid. Hiermee toverde ik de op het houten dienblad ordelijk geschikte gebakjes om tot een heuse ‘verjaardagsinstallatie’.

Op zaterdagavond werd hier al vaderdag gevierd omdat de drie oudsten daarna naar Oma Annie vertrokken. Zondag was er Finns geboortefeest en deze avond werd dit nog eens uitgebreid met een kleine ‘afterparty’ voor enkele leefschoolmensen. En morgen staat Lena’s verjaardagsfeest voor een paar klasgenootjes op het programma.

Daarna halen we de riem er eventjes af.

Vergeten, het is des mensen. Was je deze namiddag op het geboortefeest van Finn en heb je geen geboortesuiker meegekregen? Laat hier een ‘comment’ achter en we zetten de zaak alsnog recht.

Licht uit, laptop dicht.

Finns geboortefeest is voorbij. Daar waar het gisteren nog zo mooi zomerde terwijl ik samen met m’n broer het parochiezaaltje in Baaigem in gereedheid bracht, zo somber en grijs kondigde de dag zich deze morgen aan. Op weg om een karrenvracht taarten en andere lekkernijen op te halen bij Evelyn ging de miezer over naar mot en vervolgens naar regen. Terug aan het ‘gelegenheidsadres’ kwam het nat al met behoorlijke bakken uit de lucht vallen en er was in de verste verte niet het minste gaatje te bespeuren in het dikke grijze deken dat elke zomerintentie verstikte.

Als bij wonder klaarde de lucht dan toch uit, net  toen de eerste gasten arriveerden. Al gauw mochten we dan toch de tafels onder de ietwat voorbarig uitgestalde parasols neerpoten. De witte ‘kindertent’ zag er plots een stuk minder mistroostig uit, maar dat kan natuurlijk ook komen door het ophangen van de kleurrijke vlagjes door F&F.

De taarten werden aangesneden [al dan niet elektrisch], de glazen gevuld, de koffie gezet [weliswaar op grootmoeders wijze], de ijsjes uitgedeeld…

Mensen met wensen, met “proficiats”, met “is hij nog altijd zo braaf” [bijna alsof het een zonde is], met mooie boeken, met ” ‘t is gelegaar nen roels”, met “zuust gelijk zijn moeder”, kinderen met zelfgemaakt kaartjes…

Het taartenbuffet slonk [toch een beetje], de avondzon zonk…

“Tot de volgende”, “ge hebt dat goed gedaan, doe zo voort”, bemoedigende woorden ter afscheid die we toch niet echt zullen opvolgen. “Ge gaat het er toch wel durven opzetten als hij niet zo braaf meer is ook hé”,  “we blijven jullie volgen vanop de computer” [stelt het zich plastisch voor], “we lezen het wel”…

Ja, maar toch vandaag niet meer.

Het is mooi geweest, maar nu trekken we naar de zolder, hopend op een nieuwe rustige nacht.