Toen onze kinderen nog kleiner waren luisterde ik altijd met veel verwondering naar de verhalen van vrienden met oudere kinderen. Maandag dictie, dinsdag muziekles, woensdag zwemmen, vrijdag judo en in het weekend scouts. Ik werd al moe bij de gedachte alleen al. Ik had medelijden met de ouders, die vaak chauffeur moesten spelen, en met de kinderen, die al op jonge leeftijd een agenda met afspraken te volgen hadden.

Maar zie, zoveel jaar later proberen ook wij de puzzel in elkaar te laten passen. Maandagavond circusschool voor Cas in Gent, dinsdag vanaf november yoga [nachools op school] voor Marthe en Lena, woensdagavond gitaarles voor Cas, donderdagavond zwemles voor alledrie [gelukkig maar tot december], vrijdagavond circusschool voor Marthe en Lena in Merelbeke, maandelijks één vergadering in de bib voor de kinder- en jeugdjury en af en toe in het weekend een JNM-activiteit. Ja, hun agenda is ook rijkelijk gevuld. Toen wij klein waren konden we kiezen tussen scouts, ballet en muziek, maar nu is het aanbod nagenoeg onbeperkt. Ik word er soms moe van, van het gepuzzel, het gerij, het bijhouden van alle afspraken. Gelukkig heeft de jongste nog niets in de pap te brokken.

Anderzijds zijn het ook echt leuke hobby’s, waar relatief weinig stress of competitie mee gemoeid gaat. Bovendien waak ik ervoor dat ze niets op woensdagnamiddag plannen en ook niet teveel in het weekend, zodat er voldoende tijd overblijft voor gewoon spelen en/of vervelen. Want vervelen, daar leert een kind uit, daar wordt het creatief van. En creatieve kinderen, die moet je stimuleren en die stuur je dan bijvoorbeeld naar de circusschool, de gitaarles, de JNM, …

De peren van het boompje dat in de zomer bijna tegen de vlakte ging, gebukt onder het gewicht van zoveel vruchten, smaken knapperig fris, de druiven zijn, dankzij het zonnige voorjaar, heerlijk zoet, de kweeperen zullen weldra in de vorm van potjes gelei in de kelder in het gelid staan en twee grote bakken appels werden al tot moes geslagen. Ja, de natuur is bijzonder gul dit jaar en verzacht zo ietwat de intrede van de herfst.

Want ondanks het mooie nazomerweer van de laatste dagen valt er niet aan te ontkomen. Frisser ‘s morgens, sneller donker, spinnen bij de vleet, … Alles wijst erop dat we binnenkort weer een truitje extra zullen mogen aantrekken. Finn is de enige die het nog niet doorheeft en halsstarrig rondloopt in onderbroek [en van zodra de zon wat schijnt, nog het liefst zonder]. Maar ik laat me niet verrassen: de winterschoenen staan klaar, de wollen hemdjes en broekjes werden uit de kast gehaald en doen nu dienst als pyjama en de niemendalletjes die deze zomer nauwelijks gedragen zijn zitten in een doos op zolder. Ik ben erop voorbereid: herfst, kom maar op!

Ruim twee weken geleden vertelde ik terloops aan een vriendin dat Finn het potje in de badkamer compleet negeerde en er dus blijkbaar nog niet klaar voor was. Met zijn twee jaar en twee maanden hoefde het natuurlijk ook nog helemaal niet, ook al waren de drie oudsten rond deze tijd zindelijk.

Op weg naar huis bedacht ik dat ik het misschien ook niet echt aantrekkelijk gemaakt had voor hem, zo boven in de badkamer. De volgende dag haalde ik dus een reservepotje van de zolder en plaatste dat zonder er verder veel woorden aan vuil te maken in het toilet beneden. Tot mijn verbazing wou Finn erop gaan zitten. En er weer af. En er weer op, wel zo’n vijf keer. Toen ging de telefoon en terwijl ik aan het telefoneren was zag ik hem nog enkele keren erop en eraf gaan, tot hij plots trots zei ‘pipi daan’. En ja hoor, hij had door waarvoor het diende.

Deze aanzet mocht ik niet voorbij laten gaan, dus de luier werd uitgelaten en een stapel reservebroekjes werden uit de kast gehaald. De rest van de dag ging het supergoed, haast niet te geloven. Maar de dag erna had hij de ene natte broek na de andere. Waren we te hard van stapel gelopen? Dag drie was er één met wisselend succes, maar sindsdien zijn ongelukjes zeer schaars en mogen we fier stellen dat Finn zindelijk is. Zelfs ‘s nachts en tijdens zijn slaapje is hij meestal droog.

Een deel van de luiers is uitgedeeld, een deel blijft voorlopig in de kast voor onvoorziene omstandigheden en eentje ging op zolder in een doos, samen met wat kinderkleertjes waar ik geen afscheid kan van nemen. Want ook nostalgie is mij niet vreemd, zelfs niet bij zoiets alledaags als luiers. Zo kunnen de kinderen zich over pakweg 25 jaar vrolijk maken over die grappige luiers die zij gedragen hebben. En voor wie het zich afvraagt, het ‘herbruikbare luiersproject’ was een succesverhaal. Geen seconde spijt van gehad, behalve dat het iets meer tijd in beslag neemt zie ik alleen maar voordelen. Vandaar dat het ook met wat gemengde gevoelens is dat ik ze doorgeef, want het einde van het luiertijdperk betekent natuurlijk ook ons laatste ‘kleintje’ niet echt zo klein meer is.

De prijs voor meest esthetisch ontwerp zal de nieuwe goodbyn bynto niet winnen, daarom heb ik ook lang getwijfeld over deze aankoop. Maar zijn gebruiksvriendelijkheid wist me toch te overtuigen. Toen de kinderen eind juni thuiskwamen met een superrapport leek me dat dan ook de ideale gelegenheid en werd de bestelling bij Kudzu [een aanrader] geplaatst. Luttele dagen later bracht de postbode een verrassingspakket voor onze drie oudsten. Er werd wat gepalaverd over de kleuren [rood, paars en donkerblauw], maar ze kwamen tot een consensus en de bijgeleverde stickers werden gretig gebruikt om hem te versieren.

Waar heb ik het in godsnaam over, hoor ik jullie al denken. Wel, de goodbyn bynto is een brooddoos met 3 handige, apart afsluitbare vakken. Gedaan met roze boterhammen als er wat aardbeitjes als extraatje in de brooddoos zitten. Vanaf september wordt het vullen een feest en staan rauwe groenten, nootjes en gedroogde vruchten standaard op het middagmenu.

Verlangen we al weer naar school? Bijlange niet. De brooddoos wordt nu gebruikt als we picknicken in de tuin of met de fiets naar de speeltuin gaan. Het mag wat ons betreft dus nog lang zomeren.

Wat deden we zelf op reis toen de regenbuien ons verhinderden om buiten te komen? Spelen met de kinderen, koken, bakken en lezen natuurlijk. Er lag bovendien een hele stapel oude tijdschriften in het vakantiehuis, leuk ter afwisseling.

In één van die gedateerde weekend knacks [januari 2010!] stond een interessant artikel over hoe moeilijk het is om dagelijks de juiste ecologische keuzes te maken. Velen vinden het milieu belangrijk en willen wel groen(er) leven, maar hun gedrag sluit vaak niet aan bij die attitude. In hun consumptiegedrag handelen mensen vaak op automatische piloot en daar wringt het schoentje. Nieuwe, duurzame routines ontwikkelen vraagt meer tijd en energie dan de meeste mensen bereid zijn te investeren. Nochtans hoeft het niet altijd moeilijk te zijn, vind ik. Daarom enkele eenvoudige tips, die in veel gevallen niet enkel de planeet, maar ook je portemonnee blij zullen maken:

• Koop seizoensgebonden, lokaal geproduceerd voedsel. Lekkerder, gezonder en goedkoper. Een handige kalender vind je op de site van Velt.

• Drink kraantjeswater, vul een drinkbeker als je op stap gaat en probeer zoveel mogelijk plastic flessen te vermijden.

• Neem een stevige stoffen zak mee als je gaat shoppen, zo kan je wat vaker nee zeggen tegen al die zakjes die soms thuis rechtstreeks in de vuilnisbak belanden.

• Probeer immuun te zijn voor allerlei reclames die nieuwe, onnodige behoeftes creëren. Vraag je eerst af of je het echt nodig hebt. Dit is zonder twijfel de moeilijkste tip om na te leven. Ook ondergetekende moet hier vaak schuldig pleiten.

• Gebruik natuurlijke verzorgingsproducten als je op veilig wil spelen, maar wees beducht voor producenten die op de ecotoer gaan omdat het zogezegd ‘in’ is en hier gewoon een graantje van willen meepikken.Ga niet af op reclame of het label ‘natuurlijk’, maar ontcijfer zelf de ingrediëntenlijst. Een verhelderend artikel vind je bij greenbliss. Kijk ook eens naar the story of cosmetics. Mijn favoriet blijft Weleda, zowel voor mezelf als voor de kinderen. Misschien niet goedkoop, maar toch betaalbaar als je er zuinig mee omspringt.

• Gebruik ook voor je gezicht een washandje of maak zelf of koop stoffen wattenschijfjes, even doeltreffend, goedkoper én herbruikbaar.

• Koop zo weinig mogelijk schoonmaakproducten. Azijn, soda, een ecologische allesreiniger en wat microvezeldoekjes, meer heb je eigenlijk niet nodig.

• Zet restjes in een kom met een schoteltje op in de koelkast. Veel folie is totaal overbodig. Gebruik liever potjes en herbruikbare zakjes dan aluminiumfolie.

• Ga naar de bib of leen boeken bij vrienden. Koop alleen wat je echt wil hebben [een kookboek bijvoorbeeld] en breng oude boeken naar de Oxfam boekenwinkel, zo krijgen ze nog een tweede of derde leven.

• Koop koekjes die niet individueel verpakt zijn en geef ze mee in een koekendoosje of een herbruikbaar zakje. Duurzaam hoeft niet saai te zijn, doe je kind een hippe brooddoos van Goodbyn cadeau [maar daarover later meer].

• Koop met een langetermijnvisie. Zorg dat er genoeg ‘droge voeding’ in de voorraadkast of kelder ligt zodat je niet voor ieder gerecht naar de winkel moet rijden. Koop bovendien verstandig: probeer in te schatten wat je werkelijk nodig hebt, zodat je nadien niet de helft ongebruikt moet weggooien. Wees creatief, maak regelmatig iets met wat nog in de koelkast ligt of las af en toe een kliekjesdag in.

• Vat milieutips niet op als een terechtwijzing, maar als een kans om bij te leren en het met een minimum aan moeite groener te doen. Denk niet dat het toch niet uitmaakt wat jij als individu doet. Alle beetjes helpen en je voorbeeld kan anderen inspireren.

En nee, herbruikbare luiers en vegetarische maaltijden staan niet in het lijstje. Ze zijn iets minder vrijblijvend en trouwe lezers kenden deze tips natuurlijk al.