Onlangs vroeg een vriendin/collega van Geert, zwanger van haar eerste, om advies over katoenen luiers. Een kolfje naar mijn hand, want een jaar geleden heb ik avonden lang rondgesurfd om de ins en outs van de wasbare luier te leren kennen. Kwestie van er voorbereid aan te beginnen, want er was, zoals u misschien nog wel weet, wat tegenwind. Ik werd door velen half zot verklaard, ja, zelfs Geert stond er weigerachtig tegenover. Maar argumenten genoeg om mijn punt rond te krijgen en toen Finn bijna vier maanden was zijn we overgestapt op ‘echte’ luiers. Nu, een jaar later, heb ik mij die keuze nog steeds niet beklaagd. Integendeel. Had ik geweten dat het zo eenvoudig was, ik had bij de vorige kinderen ook voor dit systeem gekozen. En, geloof het of niet, ook Geert denkt er nu zo over.

Ik mocht voor F. dus nog eens ‘op prospectie’ op het web om nuttige links door te sturen en handige tips te bundelen. Zo hoeft zij het warme water niet opnieuw uit te vinden. Onderweg sprong er een wollen overbroek in mijn winkelwagentje, om Finns één jaar in katoenen luiers te vieren! En om van alles op de hoogte te zijn, want dat had ik nog niet geprobeerd. Wollen overbroeken vond ik nogal ouderwets en een veel te dik pak om de poep. Maar nu hij ‘s nachts ook katoen draagt [omdat wegwerpluiers ons iedere morgen een natte pyamabroek en een natte trappelzak cadeau gaven], leek het mij vooral lekker warm voor in bed, zeker nu de nachten stilaan frisser worden. Intussen maakte ik als proef zelf een wolbroek uit een te warm gewassen en al wat vervilte trui van Marthe en die heeft de eerste tests goed doorstaan. Wonderbaarlijk dat een kletsnatte luier in een wolbroek niet doorlekt! Slim gezien van dat schaap, zo’n impermeabelke.

En nu is het aan F. om te kijken, vergelijken en kiezen. Maar eigenlijk heeft ze nog een veel sterkere troef achter de hand. Ze kan naaien en kan dus, als ze er op tijd aan begint, haar eigen luiertjes stikken. Wellicht zal de kleine X over vijf maanden de meest zachte en fleurige luiers rond zijn/haar billen krijgen. De bofkont!

‘s Morgens tijdens het vullen van de boekentassen.
Cas: “Mama, waarom stop jij nooit eens iets leuks in onze brooddoos?”
Marthe: “Ja, zoals de papa van M. en L. doet.”

Ik wist even niet wat zeggen. Ik snap wel dat zelfgebakken brood met smeerkaas en confituur [hun eigen keuze, iedere dag opnieuw!] en soms wat tomaatjes of een stuk komkommer niet bepaald spannend is, maar hé, een brooddoos is toch geen surprise box? Maar daar had ik het duidelijk mis, zo bleek toen ik tekst en uitleg kreeg bij hun vraag. G. legt bij M. en L. af en toe briefjes onder het brood met “smakelijk” of “veel plezier op school”. Ik was onmiddellijk vertederd.

Vanaf nu, zo heb ik me voorgenomen, verras ik ze zo nu en dan met een speciale brooddoos, ja, een echte surprise box! Vandaag zit er alvast een hartje in peperkoek tussen de boterhammen verstopt.

Een nieuw tv-seizoen impliceert een aantal nieuwe programma’s. Niks om echt voor thuis te blijven, zo blijkt op het eerste gezicht. Wat me wel verheugt is een nieuwe dagelijkse kookrubriek op Brussel Vlaams. Met tv-koks is het een beetje als met spruitjes: je haat ze of je bent er weg van. Wel, er zijn er velen die ik liever niet uit hun keuken zie komen om het allemaal eens op tv uit te leggen. Vaak zijn ze te grotesk en mismeesteren ze hun producten om dan een armtierig bordje te serveren. Ook wordt alles vaak in een zeer foute format gegoten, denk maar aan 1000 seconden. Dat was nog van voor de tijd van het slow cooking uiteraard, maar toch, wie haalt het in zijn hoofd om van koken een snelheidswedstrijd te maken.

Dat het best ook anders kan bewijst de nieuwe één-kok-van-dienst Jeroen Meus. Die kennen we nog wel van een paar kookrubrieken in zaken als ‘de laatste show’ of JanVerheyens zomers gedrocht ‘Aan tafel’. Hij heeft in een ver verleden ook nog dagelijks gekookt op vtm, in een programma met een al even verwerpelijke naam als decor: ‘Met Meus en vork’. Waar is de taalpolitie als je ze echt nodig hebt? Natuurlijk kennen ‘meerwaardezoekers’ hem van ‘Plat Préféré’ op Canvas, zeker na de rel met het lievelingsgerecht van een hier niet nader genoemde Duitser. Basil Fawlty verkondigde het nochtans al  in 1975: ‘Don’t mention the war’.

Ditmaal houdt hij het veilig: alles is zeer filmisch opgenomen in een zeer huiselijke keuken. Omdat hij het een beetje moeilijk had met de verplichte product placement compenseert hij dit door zodanig veel afleiding te voorzien in zijn keuken dat de producten waar het echt om gaat niet meer opvallen. En als hij er dan toch één in de hand neemt, gaat hij er zo mee te keer dat het moeilijk wordt een merk te herkennen. Dat pleit voor hem. Op de site van één vind je onder zijn rubriek trouwens ook een aantal basisrecepten voor onder andere mayonaise, taartdeeg, groente- en kippenbouillon, dan hoef je die al niet te gaan kopen in de sponsorende winkelketen.

De manier waarop hij zijn eerlijke gerechten klaarmaakt houdt ergens het midden tussen de nonchalance van Jamie Oliver met de sensualiteit van Nigella Lawson. Met zeer eenvoudige technieken tovert hij binnen de kortste keren een uiterst smakelijk ogend gerecht op tafel. Wat me daarbij uitermate positief stemt is zijn keukengerei. Geen fancy Japanse messen, leisteentjes als borden of espumaspuiten. Neen, vaak grijpt hij terug naar keukengerei dat je eerder in grootmoeders keuken zou verwachten. Zo haalt hij zijn verse kruiden met een oude vergietje uit een mooie, antieke serre en  ‘dresseert’ hij zijn eerste gerecht, een pastaschotel, in een heuse bomma-kom.

Zijn uitleg bij het maken van zijn gerecht is doorspekt met leuke weetjes, handige trucjes en hier en daar een sappige anekdote. Je krijgt niet alleen goesting in hetgeen hij klaarmaakt, neen, het begint te kriebelen en je wil eigenlijk zo snel mogelijk zelf de keuken induiken om in de weer te gaan met potten en pannen. Gelukkig zal ik vaak pas de herhaling van het programma zien en op dat tijdstip lonkt de bedstee toch meer dan het keukenaanrecht.

De natuur is bijzonder gul dit najaar. De noten vallen rijkelijk in het gras, de kweepeer gaat – letterlijk – gebukt onder een overvloed aan vruchten en de druivelaar is enkele weken geleden tijdens een windvlaag naar beneden getuimeld. De ranken zijn zo zwaarbeladen dat de spandraden het niet langer hielden, maar gelukkig bleef de schade aan de trossen beperkt. Het leek dus een fantastisch druivenjaar te worden, maar dat was buiten augustus gerekend. Wanneer zon nodig was om ze te laten rijpen, kregen we frisse dagen, regen en wind. En september is ook niet de beloofde warme nazomermaand. Het gevolg is dat de druivelaar mooie, grote, donkere trossen heeft, maar dat de vruchtjes vrij zuur smaken. Ze zien er lekker uit, maar eigenlijk zijn ze het niet echt.

Jammer natuurlijk, want wat is er leuker dan de kinderen druiven ‘uit eigen kweek’ mee te kunnen geven naar school. Maar aangezien ze voor ‘s middags boterhammen meenemen naar school en daar altijd wel eentje met confituur bij zit, dacht ik eraan om van die druiven gelei te maken. Ik had het nog nooit zelf geproefd, maar internet leerde mij dat daar recepten voor bestaan. En zo veranderde deze namiddag een volle mand druiven in 11 potjes druivengelei.

Wat heeft buurman T. daarmee te maken? Wel, eigenlijk is het zijn druivelaar die ook naar onze tuin groeit en met zijn goedkeuring tegen de achterkant van zijn schuur geleid wordt. Zo kunnen we met twee gezinnen van de overvloed genieten. Sympathiek, toch?

Het kan soms heel simpel zijn:
J. ‘statust’ dat hij geniet van een zonsondergang in zijn tuin met een frisse Leffe in de hand.
Marijke die opmerkt dat het nog gezelliger zou zijn met een écht streekbiertje.
Tijdens een gesprekje op het verjaardagsfeest van G. krijgt het plan vorm.
Een paar mails reizen door cyberspace en plots wordt alles concreet.
Een ‘band’ wordt gevonden, een tuin aangekleed, de frigo’s gevuld met verrassende lokale biertjes en de tafel gedekt.
Vrienden vinden de weg naar J.’s heerlijke tuinkamer achterin z’n ‘landgoed’.
Het weer zit, na een helse week, enorm mee.
De drank vloeit, de muziek verzacht de zeden, de innerlijke mens wordt gespijsd en iedereen loopt er met een smile rond.
Er wordt gepraat, gelachen, gediscussieerd, onnozel gedaan, geluisterd, gedanst, genoten.

En plots is het al veel te laat. We kijken reikhalzend uit naar een vervolg.

Een uitgebreider fotoverslag vind je hieronder.