We zitten in het nieuw. ‘ We’ dat zijn ons huis en ik. Ons huis heeft een nieuwe look, want het buitenschrijnwerk aan de voorkant is door een vakbekwame en bijzonder sympathieke schilder onder handen genomen. Niet zo speciaal zou je denken, een werkje dat gewoon om de tien jaar moet gebeuren als je kiest voor traditioneel hout, ware het niet dat we deze keer voor een andere kleur kozen. Tien jaar geleden hebben we alles zelf geschilderd en toen gingen we voor wit. Een veilige keuze, want zo zag het huis er al enkele tientallen jaren uit. Maar het mocht eens iets anders zijn en grijs combineert volgens mij mooi met de gele stenen van de voorgevel. Het was dus spannend afwachten naar het resultaat. En nu alle schilderwerken afgerond zijn, vind ik persoonlijk dat het een goede beslissing was.

Maar ook ik zie er anders uit. Nee, geen facelift of botox, wat dacht u, maar een oogcorrectie. Ik draag al sinds mijn veertiende lenzen. Een bril moeten dragen was voor mij zo ongeveer een ‘worst case scenario’. Ik hou niet zo van brillen en ik vind ze meestal ook niet echt mooi. Lenzen waren de ideale oplossing en na verloop van tijd een evidentie. Tot ik zwanger was van Finn en plots mijn lenzen niet meer kon verdragen. Ook tijdens de borstvoeding moest ik noodgedwongen brillen. En ja, ook een bril word je na een tijdje gewend, maar het leek mij toch geen leuk vooruitzicht om de rest van mijn leven een bril te dragen. Het ideale moment voor die laseroperatie waar ik al enkele jaren over twijfel. Zeker toen een collega-leefschoolouder enthousiast vertelde over haar dokter en hoe blij ze was na de operatie. Donderdag was D-day en na een ietwat bevreemdende operatie mocht ik naar huis met wat branderige ogen en een ski-bril op het hoofd. Maar de volgende dag werd ik wakker en kon ik plots alles rondom mij zien. Geen mist meer ‘s morgens, niet meer op de tast een bril zoeken, het maakt een mens zowaar euforisch!