Ik vertel niets nieuws als ik zeg dat ik graag kook. En dan bedoel ik niet gewoon iets klaarmaken. Ik vind het leuk om nieuwe dingen uit te proberen, soms met kookboek, maar vaak ook zonder. Ik hou ervan de koelkast open te trekken en iets lekkers in elkaar te flansen met de dingen die ik aantref. Veel leuke slaatjes ontstaan op die manier. Zo belandde deze week het volgende lekkere slaatje op tafel: ijsbergsla, fijngesneden venkel, rode paprikareepjes, rozijntjes en zonnepitten met zelfgemaakte honingvinaigrette.

Soms willen de kinderen proeven, soms ook niet. Maar over het algemeen merk ik al een verschil bij onze kroost. Doordat ik de laatste weken altijd nieuwe dingen op tafel zet, kijken ze al niet meer op van iets dat ze niet kennen en willen ze – tot mijn grote vreugde – veel sneller proeven. En de laatste tijd lusten ze het vaker wel dan niet. Zo mag er vanaf nu, met goedkeuring van de kinderen, af en toe op het menu staan: gierst, bulgur, zeewier, polentakroketjes, rode linzen en sojaballetjes. En dan heb ik het alleen nog maar over de laatste week. Ja, ook ‘raar’ eten went.

De Marokkaanse tajine voor morgen staat al klaar, zodat de smaken zich goed kunnen vermengen. Het recept komt uit het Donderdag veggiedag kookboek, maar natuurlijk kon ik het niet laten om er mijn eigen draai aan te geven. Volgens het boek had ik ajuin, look, aubergine, zoete aardappel, tomaat, kikkererwten, cashewnoten en gedroogde abrikozen nodig. Ik deed er ook nog twee wortels, een beetje venkel, een courgette, een gele en een rode paprika en tempeh in. Het geheel wordt gekruid met komijn, kaneel, saffraan, peper, zout, wat honing en de schil van een onbehandelde citroen. Die geur als je het deksel optilt!

Maar ook Geert laat zich niet onbetuigd in de keuken. Zo probeerde hij vandaag de kruidige courgettesoep uit ‘Vegetarisch genieten’, een soepje dat toch net anders smaakt door kokosmelk, komijn, curry, kurkuma en sesamzaad toe te voegen. Zeker met wat blaadjes koriander een geslaagd recept. Benieuwd naar de mening van de kinderen morgen…

Vrouwen hebben het met schoenen, naar het schijnt. Ze zien ze en ze moeten ze hebben, kost wat kost, sorry voor de portemonee en sorry voor de zere voeten, want die hakken doen echt geen deugd. Over mijn madam hoor je me niet klagen hoor, hoger dan een paar centimeter komen haar hielen niet van de grond en we moeten gelukkig ook geen extra uitbreiding aan het huis bouwen om haar ‘collectie’ in onder te brengen.

Maar dat gevoel van ‘dat is nu iets wat ik echt wel wil’, dat had ik donderdag toen we R.’s nieuwe winkel gingen bezoeken. Ik ben al een tijdje op zoek naar een hoofddeksel. Een muts draag ik nooit, een hoed, daar heb ik de ‘kop’ niet voor en voor een baseballpet ben ik net te oud, vrees ik. Maar toen ik deze zag, voelde en paste wist ik het wel. Dit wordt mijn nieuwe ‘compagnon de route’ voor de wat frissere dagen.

Vandaag gingen we op babybezoek bij A&R in Frankrijk. OK, technisch gezien zie je uit hun vernieuwde achterbouw enkel België, edoch, Williers ligt wel degelijk in de Franse Ardennen, vlakbij Florenville. Omdat we op en af rijden op één dag toch een beetje al te gek vonden verspreidden we de kinderen over de grootouders en maakten er een ‘short break’ van, zo doen we ook eens hip en trendy. Zonder echt plan zetten we woensdagochtend aan, we zouden wel zien wat de dag ons zou brengen. Onze eindhalte van dag één was bekend, een B&B nabij Bouillon, maar daarvoor was alles mogelijk.

Omdat het zonnetje heerlijk scheen draaiden we ter hoogte van Namen van de E411. We zien wel. Met in het achterhoofd de films van de gebroeders Dardenne en een wat vervaagde herinneringen aan een lunch in de Inno ergens in de jaren ’70 waren mijn verwachtingen niet al te hooggespannen. De eerste aanblik leek dit beeld te bevestigen: een aftandse winkelstraat met een Hema waarvan het uithangbord niet veel goeds beloofde.

We parkeerden en moesten bij het uitwandelen van de straat ons beeld al geheel bijsturen. De ‘vitrine’ van een speelgoedwinkel trok onze aandacht, veel houten speelgoed en circusartikelen. En meer dan een uur later stonden we buiten met een aantal leuke speeltjes, en dan hebben we ons nog serieus ingehouden. Lukraak draaiden we een klein straatje in en plots waanden we ons op een andere planeet, of toch zeker in een andere stad. Smalle straatjes, leuke winkeltjes, veel terrasjes, toffe restaurantjes en mooie besloten pleintjes, ‘Le quartier piétonnier’ . En wat ons vooral opviel: in alle winkeltjes deed iedereen hard zijn best ons in het Nederlands te helpen, ook al haalden we zelf ons beste Frans boven.

Mocht je dus ooit verlegen zitten om een leuk en zot idee: overweeg eens een dagje shoppen bij onze zuiderburen van over de taalgrens, ze zullen je daar verbazen.

Eerlijkheidshalve moeten we er wel aan toevoegen dat ons bezoek aan Bouillon een ‘scheet in een fles’ was. We waanden ons terug in de jaren ’70 met verschoten [als in van kleur veranderde] pedalo’s, veredelde frituren en cafés met uithangborden voor Duitse biermerken. Wat ons betreft: te mijden.

En wat hebben jullie deze zomer zoal ontdekt?

Nog even zijn ze bij ons, alvorens ze een nieuwe thuis krijgen. In de tussentijd geniet iedereen hier met volle teugen van de vier kleine bengels. Vaak vind je ze terug in één of andere mand, of een geïmproviseerd poppenbedje of kamp. ‘s Morgens en in de vooravond zijn ze zelf het actiefst: dan rennen ze rond de keukentafel en doen elkaar de duvel aan. Als de kinderen er eens niet mee bezig zijn proberen ze de laatste dagen zo dicht mogelijk bij ons een slaapplaatsje te vinden. Momenteel liggen ze dan ook alle vier in de drakenmand waar normaal Finns speelgoed in opgeborgen zit, vlak naast de tafel waar Marthe en Lena aan het knutselen zijn.

“‘t Zijn toch zo’n schatjes.” is dan ook de meest gehoorde opmerking over de ‘poezebeestjes’. En ja, we zullen ze missen, maar we zijn er zeker van dat ze op hun nieuwe locatie ook een leuk speelterrein zullen krijgen, en baasjes die hen zullen vertroetelen.

Beste Opa’s en Oma’s. Bij deze mogen jullie terug op jullie beider oren slapen. In de namiddag van 22 juli 2010 heb ik een nieuw hekje geïnstalleerd waardoor de tsjaffelende Finn nu elke ongeattendeerde toegang tot de speeltoren wordt ontzegd. Na een kwartiertje rammelen en klauteren kreeg het van de bevoegde instantie zelfs het label “Finn-proof”, en dat wil al heel wat zeggen.

De taferelen van een éénjarige die jolig de glijbaan opklimt en dan olijk en onbeveiligd vanop het platform aanstalten maakt om naar het zoldertje te klimmen behoren dan ook tot het verleden. De bessenstruiken zullen ons trouwens ook dankbaar zijn dat de pluk nu iets gecontroleerder kan gebeuren.