Neen, dit stukje gaat niet over de verkiezingen, al neem ik aan dat u zondag allemaal een juiste keuze maakt, maar ik zal wijselijk in het midden laten welke dat dan wel zou zijn. Het gaat over iets waar ik tijdens het strijken over nadacht. Strijken verruimt de geest, wist u dat?

Ik moest denken aan wat een vriend vorige week zei toen ik vertelde dat ik ook voor het volgende schooljaar loopbaanonderbreking aangevraagd had. Zijn gevat antwoord was: “Welke loopbaan?” In onze prestatiegerichte maatschappij valt het inderdaad op als je niet brandt van ambitie om het in een of ander vakgebied te maken. Je bent wat je doet, niet? In een lang vervlogen tijd droomde ook ik van een opgemerkte academische carrière – Engelse literatuur was toen mijn ‘dada’ – maar onderweg kwam ik Geert tegen en mijn prioriteiten verlegden zich. Ik wist al heel vroeg dat ik graag kinderen wilde en dat ik daar dan ook volledig voor wou gaan. Ik weet wel dat veel vrouwen – soms noodgedwongen – kinderen met een fulltime job combineren, maar zelf had ik daar helemaal geen zin in. Het werd dus een veilige job in het onderwijs, heel ambitieus kan je dat niet noemen. Maar het heeft er onder andere mee te maken dat ik veel tijd wil om bij de kinderen te zijn. Want hoe je het ook draait of keert, hoe goed de opvang ook mag zijn, kinderen willen het liefste zoveel mogelijk bij hun mama en papa zijn. Qualitytime ter compensatie van je afwezigheid blijkt toch niet de toverformule, zoals sommige studies aantonen. Opvoeden vraagt gewoon veel tijd.

De zorg voor ons groot gezin houdt dus in dat mijn zogenaamde loopbaan op een laag pitje staat. Dat is een keuze die ik maak en waar ik volledig achter sta, ook al is ze helemaal niet hip. Dat we daardoor financieel een pak inleveren en onze levensstijl daar dan natuurlijk aan aanpassen wordt soms wel eens over het hoofd gezien. En dat thuis zijn niet hetzelfde betekent als vakantie hebben gemakshalve ook. Wat was dat ook alweer van dat groene gras?

En dan maak ik me de bedenking dat het voor de moderne mens toch zo moeilijk is om keuzes te maken en daar tevreden mee te zijn. Want kiezen voor iets betekent natuurlijk altijd dat je iets anders verliest. Zou het aan het grote aanbod, aan onze tijdsgeest of gewoon aan een zekere gulzigheid liggen dat we het verleerd zijn om keuzes met heel ons hart te maken? Of is het vermogen om tevreden te zijn met wat je wél hebt karaktergebonden? Zo had Cas tijdens het schoolfeest bijzonder veel moeite om te kiezen tussen taart of een suikerspin. Hij bleef maar twijfelen en van gedacht veranderen, heen en weer geslingerd tussen de twee verlokkingen. De keuzestress was van zijn gezicht af te lezen. Marthe daarentegen ging resoluut en blijgezind voor de suikerspin. Grote dilemma’s in het klein. Altijd geweten dat opvoeden bijzonder boeiend was, niet dat kinderen ons zo vaak een spiegel voorhouden.