Ik herinner me niet dat ik als kind veel voorgelezen werd. Toch heb ik al van kleins af aan een voorliefde voor boeken. Als er iets is wat ik aan geert zou willen veranderen, dan misschien dat hij ook graag zou lezen, zo zouden we ‘samen’ boeken kunnen lezen en bespreken. Maar helaas, verder dan kranten en tijdschriften geraakt hij niet.

Dus stel ik mijn hoop op de kinderen. Later zullen ze ons nooit kunnen verwijten dat we niet genoeg boeken in huis hadden of hen niet stimuleerden. Ze konden nog maar lopen of we begonnen al met voorlezen. En het eerste kind dat niet graag voorgelezen wordt voor het slapengaan moet denk ik nog gevonden worden. Zonder verhaaltje naar bed geldt dan ook als een serieus dreigement. Zeker als het een spannend boek is en ze willen weten hoe het verdergaat. Zoals nu, we lezen ‘Sjakie en de chocoladefabriek’ van Roald Dahl. Als kind heb ik Dahls boeken verslonden. In gedachten nam ik me voor die later voor te lezen aan mijn kinderen.

Met Sjakie hebben we de stap gezet van prentenboek naar echt kinderboek. Niet dat we de prentenboeken beu waren. Wie kan er nu genoeg krijgen van de kikkerboeken van Max Velthuys, de Lotjes van Lieven Baeten of ‘Jij bent de liefste’ van Hans en Monique Hagen? Maar af en toe een echt vervolgverhaal is ook leuk. En spannend dus. Zo spannend dat er zelfs soms al na het ontbijt een hoofdstukje voorgelezen wordt. Zelfs Cas, die al lang zelf boeken leest, zaagt me de oren van het hoofd om verder te lezen. Willy Wonka heeft hen, maar ook mij, in zijn greep!