Nu de lenteschoonmaak achter de rug is en de tuin ook terug toonbaar is werd het hoog tijd dat ook die ander wildgroei aan banden werd gelegd. In de loop der jaren werd de om-de-andere-dag scheerbeurt een wekelijkse beurt en naarmate de haarlijn terugschreed werd de kinbegroeiing iets voller. Af en toe werd het geduld van Marijke eens op de proef gesteld. Maar nu was de versheidsdatum wel al een hele tijd verstreken. Ik kon me nog wegsteken achter de meisjes die vonden dat die baard mocht blijven, misschien werd ik tegen december dan wel sinterklaas (ze moesten eens weten).

Maar zie hier de toestand na (15u. 20) en voor (15u. 04).

En neen, ik vraag jullie mening niet, jullie reageren toch nooit!

Het is me wellicht met de paplepel ingegeven. Eens de krokussen hun kopjes boven aarde staken begon het te kriebelen bij ons moeder. Meestal kon ze zich nog even bedwingen tot de laatste sneeuw gesmolten was, maar dan was het toch hoog tijd. Emmers werden aangesleept, sopjes gemaakt, meubels geboend, tapijten uitgeklopt… En eens dat allemaal gedaan, begonnen we gewoon opnieuw in Eeklo of Waterland-Oudeman, bij de grootouders, kwestie van het goed onder de knie te hebben.

Persoonlijk kijk ik er niet zo naar uit, maar ik hou de traditie toch wel in ere. Dus ook ten huize Roelskens wordt van groten kuis gedaan. De oudsten gaan even logeren bij opa en oma terwijl wij ons beste beentje voorzetten. Dit jaar had Marijke, als naarstige huisvrouw, al heel wat voorbereidend werk gedaan. De mise en place als het ware. Zo stond voor deze tweedaagse het volgende op het programma: de badkamer, de serre, de eetplaats en de zitplaats. De slaapkamers, overloop en keuken waren al content met een gewone poetsbeurt.

Omdat we allebei wel in zijn voor wat verandering zo af en toe hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om de serre wat te herschikken. Voor hen die ons huis niet kennen, de ‘serre’ is het verbindingsdeel tussen het woonhuis en de keuken. Oorspronkelijk was die serre iets kleiner, maar bij de verbouwing van het achterdeel breidden we dit deeltje wat uit. Het is momenteel de speelruimte van de kinderen, maar later, op onze oude dag, wordt dit wellicht onze favoriete plek.

Momenteel ziet ze er zo uit:

Ter info: de vernieuwde setup is enthousiast onthaald door de kinderen.

Op zaterdagavond mogen de kinderen opblijven tot na ‘Dieren in nesten’. Vandaag was er een stukje over een rondleiding in het ‘dinomuseum’ in Brussel. Lena herkende het onmiddellijk en vertelde dan ook doodleuk: “Dat skelet aan de ingang is van een walvis, hé papa? De papa bevestigde dit, want hij was er ook bij toen ze een paar maand geleden met de klas op visite ging bij de dino’s.

“Wat doet dat skelet daar dan?” vroeg Marthe zich af, “Dat is toch geen dino?”

Ditmaal was het Cas die repliceerde: “Maar Marthe, dat museum is niet alleen over dino’s, maar ook over de prehistorie, de oertijd en andere oude dingen, … maar niet over opa en oma.”

Lena had vandaag een zwierig bloemenrokje aan en vond dat, naar eigen zeggen, zeer ‘passelijk’ voor de lente.

‘s Namiddags, naar buiten gelokt door het mooie weer, maakte ze samen met Marthe lentegeur. Het recept is heel eenvoudig. Neem zoveel bloempjes van de geurige winterkamperfoelie als maar mag van je mama, plet die zorgvuldig en doe er wat water bij. Heel goed schudden en rijkelijk spuiten op armen en benen. Met een spuitbusje vol gingen ze zo al huppelend de tuin rond om alles een heerlijke lentegeur te bezorgen.

Ja, het doet wat met een mens, die eerste zonnige dagen.

Een tijdje geleden was het projectthema uit Lena’s klas ‘ridders & prinsessen’. Lena vroeg me of ik in haar klas zwaardjes wou komen maken, iets wat ik een aantal jaar geleden, toen nog in de gemeenteschool, ooit had gedaan voor Cas. Ik dus naar de Hubo om wat latten, waarna ik me een paar avonden teruggetrokken heb in mijn denkbeeldig ‘atelier’. De latten werden afgemeten, verzaagd, gebeiteld, opgeschuurd en het handvat voorzien van een touwtje. De afwerking, het samenbrengen van het lange en korte deel, hield ik voor de klas. Zo konden alle prinsen hun eigen zwaard vervolledigen door met een paar stevige spijkers (en voor de zekerheid een lek houtlijm) beide delen aan elkaar te klinken. Nadien mochten ze nog een aantal versieringskes kiezen waardoor hun wapen volledig gepersonaliseerd was.

Vrijdag, op het praatcafé kreeg ik er nog complimenten over van een paar ouders, die vroegen of ik dat niet op bestelling kon maken. Wel beste mensen, misschien komt er op het leefschoolfeest van 29 mei een workshop waar ik zwaarden en schilden zal fabriceren met de kinderen. Intussen hier een paar prentjes van de zwaarden in wording.