We zijn hoegenaamd geen volgers van “Thuis”, noch van enige andere soap trouwens, maar als Eddy bij het zappen ons scherm opfleurt durven we al eens blijven plakken. Daan Hugaert zet hier een stoere getatoeëerde trucker neer, vuilgebekt en, zoals het cliché het wil, notoir vrouwenzot. En hij speelt het schitterend, wat je zeker niet van de hele cast kan zeggen. Die blik, dat taaltje, zijn oneliners, dat maakt m’n dag.

Een man die woorden in de mond neemt als ‘dure de comprenure’, ‘chicaneren’, ‘sacrifiëren’, of repliceert zoals:

- Zijde nie beschaamd?
- Ja, vooral vanonder.

- Ga weg, ik wil u nie meer zien.
- Doe dan uw ogen toe hé.

Zo’n man moeten ze een oscar geven, of op z’n minst een Vlaamse Televisiester, al was het maar omdat de Wablieftprijs er wellicht niet meteen in zit.

Sinds jaar en dag zijn we trouwe klant van de Colruyt, en bij uitbreiding ook van de Collishop. Het is onze winkel voor de ‘grotere’ aankopen, en dat kan je soms wel letterlijk nemen. Een van de zaken die we daar steevast inslaan is onze melk. In een gezin van zes waar ‘s morgens melk verbruikt wordt als drank en bij de ontbijtgranen loopt dat al aardig op. Inex had daar een magistrale oplossing voor. Naar analogie met de wijn kwamen ook zij met een ‘vaatje’ op de proppen. Drie liter melk in één verpakking, met een handig kraantje. [Bij aanvang was er zelfs een vijf liter variant, maar die was veel te groot voor de niet-Amerikaanse frigo's van de modale Belg en werd al snel afgevoerd.]

Maar terzake. Deze namiddag flaneerde ik met licht autistische tred door de gangen van de winkel, stoppend bij de vaste haltes. In de voorlaatste rayon voor de ‘koude’ [zoals Lena de frigoruimte noemt] is dat bij de ‘koetjes’. Maar wat ziet mijn lodderig oog: geen koetjes te bespeuren. Eerst dacht ik: ze zijn op, en ik laat mijn oog iets hoger, boven op het rek, verder speuren. Ook daar niks. Trouwens, daar waar de koetjes normaal staan, staat nu de melk met verminderde lactose voor een betere vertering. Ik spied verder het rek af. Nergens geen etiketje meer voor onze koetjes. Gewoon aan de deur gezet als ware het een werknemer van de Carrefour. Awel merci. Is het omdat ze nu nog sterker marktleider zijn dat ze zich alles mogen permitteren?

Bij deze start ik een feesboekgroep ‘voor de terugkeer van de koetjes in den colruyt’. U wordt toch ook fan!

De afspraak bij de dierenarts lag al vast. Dinsdagavond zou Joske onder het mes gaan en vanaf dan zouden alle buurtkaters nutteloos onze tuin frequenteren. Jos zou veilig zijn voor al hun avances en wij hoefden niet te vrezen dat ze met ‘een pakske’ naar huis zou komen.

Maar gisteren lag ze genietend naast mij, op een kussentje in de zon, en ik zag de kater van de buren voorbijkomen. Plots bedacht ik dat die combinatie wel bijzonder mooie poesjes zou opleveren. En ik herinnerde mij hoe leuk en spannend ik het als kind vond als onze poes kleintjes kreeg. De twijfel sloeg toe.

Ik belde de dierenarts en kreeg de immer sympathieke N., zijn vrouw/secretaresse/helpende hand, aan de lijn. Zij vertelde me dat het voor de poes zelf eigenlijk beter is als ze jongen op de wereld zet voor de ingreep plaatsvindt, dat ze dan zeker volwassen genoeg is. Meer had ik echt niet nodig.

Intekenen voor een mini-Joske kan vanaf nu.

De situatie: na de toneelvoorstelling van deze namiddag zijn M. & L. nog even blijven spelen. Na het koekje trokken ze naar boven waar marthe en L. in marthes kamer een heus kapsalon improviseerden. Bij gebrek aan klandizie gingen ze aankloppen bij de buurkamer waar cas en M. gezellig op het bed een set oortjes deelden waaruit Daan weerklonk.

Cas heeft zich laten inpakken door de drie meisjes en speelde het gewillige slachtoffer.

In Lena’s klas draait alles de komende weken rond het zelfgekozen project ‘prinsen en prinsessen’. Dat lijkt heel romantisch, maar het kan blijkbaar ook behoorlijk ontnuchterend werken. Zo poneerde Lena gisteren tijdens het avondeten dat ze later zeker geen prinses wil worden. Ha neen, want prinsessen, zo wist ze, moeten van alles proeven aan tafel en altijd deftig zitten. Dan maar liever geen prinses.

Zo. Al één luchtbel doorprikt.