Nee, De Croo heeft daar geen patent op, ons Lena kan er soms ook wat van. Deze avond, zo tegen etenstijd, deed Lena haar prinsessenkleren uit en zei: “Ik zal ze maar in de mand doen, hé mama, want het is avond en donkerheid, en straks moeten we slapen.”

Er is er hier eentje jarig, een van onze prinsesjes wordt zeven, en dan wordt er weer heel wat uit de hoed getoverd. Op verzoek, cakejes om uit te delen in haar klas. Ze zijn snel klaar, leuk om te versieren en nog lekker bovendien.

Morgen volgt fase twee van het verjaardagsritueel. De familie komt dan op de koffie en aangezien Marthe eigenlijk alleen graag chocoladetaart lust, werd het dus chocoladecake volgens het recept van tante Hilde en lekker decadente brownies. Ja, het caloriegehalte zal niet van de poes zijn morgen. De oma’s beloofden nog voor rijsttaart en soesjes te zorgen. Bourgondiërs? Wij?

Enfin, voor de liefhebbers, het recept van de brownies:
• 180 g fondantchocolade
• 150 g boter
• 170 g bloem
• 300 g suiker (of wat minder)
• 3 eieren
• 3 theelepels bakpoeder
• 1 zakje vanillesuiker

De chocolade en de boter laten smelten, al de overige ingrediënten eronder mengen en 30 minuten op 180°C bakken.

Volgende week volgt dan nog het verjaardagsfeestje voor de vriendjes en vriendinnetjes van school. Maar dan ga ik het simpel houden en heel klassiek pannenkoeken bakken. Weinig kinderen die daar nee tegen zeggen, dacht ik zo.

En dan weer even de vijs toe.

Vandaag wordt op school carnaval gevierd en Cas verkleedt zich als robot. Toen ik deze morgen Finn in de badkamer aankleedde, vroeg ik aan Cas om een broek en een paar kousjes voor zijn broer te kiezen.
Ik (enthousiast): “Jij bent een robot en robots voeren toch opdrachtjes uit, hé?”
Cas (met robotstem): “Ja-Maar-Ik-Ben-Wel-Je-Slaaf-Niet!”

Zou hij denken dat ik een gouden kans zag?

Wat doet een mens als drie van de vier kinderen op school zitten en het huishouden aan de kant is? Juist, zich in stilte bezighouden. En als dat bezighouden zich vertaalt in een muts of een trui, dan is dat mooi meegenomen. De les handwerk in de lagere school was voor mij iets om naar uit te kijken. Niet dat ik zo’n getalenteerde breister ben, ik moet het meer hebben van eenvoudige patronen, liefst met dikke wol en dito naalden. Vraag mij niet om een hele winter aan dezelfde trui te breien, ik zie – ongeduldig als ik soms ben – graag snel resultaat. Breien voor baby’s en kleuters is dus meer mijn ding. Al onze kinderen droegen zelfgebreide truitjes, gilets, mutsen en sjaals. En nee, ze werden daar niet mee uitgelachen!

Toen Finn geboren was, begon het weer te kriebelen en ook voor hem moest een nieuw jasje gebreid. Het resultaat ziet u hier rechts.

In de kerstvakantie waren we op zoek naar cadeautjes in Gent en in De huiszwaluw in de Jan Breydelstraat werd ik helemaal blij van de handgebreide knuffels van Kenana knitters. Van de prijs werd ik net iets minder vrolijk. Dat kan ik ook, dacht ik overmoedig, een slang met restjes wol moet lukken. En inderdaad, zelfs zonder patroon, is deze slang uit mijn naaldpennen gekropen, op weg naar de deur, alwaar ze als tochthond/slang fungeert. Voorlopig. Ik denk niet dat ze er lang zal liggen als Finn het kruipen onder de knie heeft.

Onder het mom ‘als het goed is mag het ook eens gezegd worden’, een uitspraak van Cas’ eerste leerjaarjuf Annie ter beschrijving van de fijne vleeswaren van de plaatselijke slager, alhier een verslagje van Sunjata.

Een korte inleiding noopt zich. Hier ten huize zijn we al geruime tijd volgers van het werk van Pieter Embrechts en bij uitbreiding van Dimitri Leue. Ze zijn ondermeer bekend van dingen op tv zoals w@=d@, maar de ‘ouderen’ onder ons herinneren zich misschien nog de kakkewieten, het stelletje ongeregeld dat menig tv-show met Bart Peeters onveilig kwam maken. Een hele tijd geleden lag Pieters nieuwste project “Sunjata” hier in de keuken. Marijke had die meegegraaid uit de bib.We waren er onmiddellijk weg van.

Sunjata is geen ‘klassiek’ luisterspel zoals  we ze al een tijdje kennen van het geluidshuis, al sluit het er wel nauw bij aan. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat het minder vrijblijvend is, er worden actuele thema’s als migratie, asiel, spanning tussen autochtonen en allochtonen in verweven, naast milieuthema’s als de afvalberg, het opwarmen van de aarde en dies meer. Maar dat merk je pas als je er echt op let. Het is in de eerste plaats een Afrikaans verhaal vol grappige en soms wel griezelige vertelseltjes over jagers, koningen, toekomstvoorspellers, schele tovervrouwen en andere rare kwieten.

De dubbel-cd wordt hier thuis vaak opgelegd tijdens knutselnamiddagen, en ondertussen kennen de 3 oudsten hem omzeggens van buiten. Ik wist dat ze van het verhaal bij het paleis een voorstelling hadden gemaakt, maar tot voor kort was die enkel bij hen in Antwerpen te zien. Tot ik een paar weken terug de vliegbrief in onze digitale ‘baat’ kreeg en ik zowaar zag dat de voorstelling bezig is met een tournee, met halte in het NTGent.

Lang moest ik dus niet twijfelen om kaarten te reserveren. Bleek dat de matineevoorstelling al uitverkocht was, maar voor de zeven uur shift zag ik nog enkele interessante plaatsen op de eerste rij van het eerste balkon blinken. Ik reserveerde 2 plaatsen meer dan strikt noodzakelijk (ervanuitgaand dat mijn ‘huisvouw’ en onze jongste spruit de thuiswacht voor zich zouden nemen) zodat Cas en Marthe nog een vriendje konden meevragen. Dit liep echter niet van een leien dakje. Hun eerste keuze, twee zusjes uit de klas van Cas en Marthe en hun tweede keuze, een broer en zus uit hun klas haakten af … omdat ze zelf ook al gingen. R. en A. wilden wel graag mee. Zo vertrok ik met een auto vol uitgelaten kinderen naar Gent. Om het geheel een mystiek tintje te geven reden we door de erwtensoep-dikke-mist en wandelden we langs het Geeraard de Duivelsteen naar het NTGent. We nestelden ons in onze zetels en tuurden nog wat over het balkon naar de binnenstromende mensen. Lena was behoorlijk onder de indruk van het gebouw dat ze chique vond, met al het rood en de zachte zetels. De andere kinderen amuseerden zich met het herken-een-vriendje-in-het-publiek-spelletje.

Met het sluiten van de deuren, het dimmen van het licht en de opgang van het doek ging de wondere wereld van de Afrikaanse savanne open. Zo leuk als de cd al is, zo veel leuker is de voorstelling. Het decor, de kostuums, de belichting, stuk voor stuk straffe vondsten. De muziek werd live gebracht en droeg bij tot de zwoele sfeer. Lena was in het begin wel wat ongerust toen ze de jagers met hun vlammende buksen zag opkomen. Maar eens gerustgesteld dat het maar toneeltje was en niet echt, genoot ook zij ten volle van de muziek, dans en grappige dialogen. Moe, maar voldaan en na een staande ovatie verlieten we twee uur later de schouwburg. Op de terugweg werd nog duchtig nagepalaverd over wie welke rol speelde en wie nu wel de grappigste tovervrouw was.

Voor herhaling vatbaar en u daar, ziet u ze ergens in de geburen op de affiche staan, ga erop af. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Bij wijze van afsluiter nog een auditief en visueel [jammergenoeg is het videofragment verwijderd van youtube] fragmentje.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.