Ik weet het, de etiquette laat het maar toe tot 31 januari, maar toch. Zondag zal het weer over vele lippen rollen, op het roelskensfeest, achteloos, de macht der gewoonte. Vele jaren stond ook ik er niet echt bij stil, tot een aantal jaar geleden die “gezondheid” bij een aantal naasten begon op te spelen. Dan pas besef je de broosheid van geluk. Een pijn die niet zomaar verdwijnt zoals ze gekomen is, een knobbeltje dat opduikt waar het niet hoort, een auto die te snel rijdt waar hij al helemaal niet mag. En plots staat de wereld op zijn kop, lijkt niets nog wat het was.

Je wordt teruggeworpen op en geconfronteerd met jezelf. En soms, heel soms, wil dat niet meer lukken. Dan staat de wereld niet op zijn kop, maar stil. Je wou dat je op zo’n moment de tijd kon terugdraaien, al was het maar even, om alles een andere wending te kunnen geven. Had ik die steen in de rivier toch maar dat kleine zetje kunnen geven.

Soms gebeuren dan dingen onverwachts, althans voor ons. Soms krijgen ze toch woorden, woorden die we wel verstaan, maar waarvan we de draagwijdte niet ten volle kunnen vatten, hoe we ook ons best doen. Het overschrijdt de grenzen van je empathisch vermogen.

Ik kruip nu onder de wol en geef onderweg naar boven onze vier bloedjes nog een zachte kus, mijn alternatief voor het ‘kruisken’ dat ik van mijn ouders kreeg. Ik hoop dat het snel lente mag worden, ook in onze geesten.