Lena is de laatste tijd behoorlijk kieskeurig geworden over wat er op haar bordje verschijnt. Nochtans krijg ik van de anderen aan tafel weinig klachten. Ze weet dat ze er altijd een beetje moet van eten, maar zelfs dat is soms moeilijk. Ze probeert ons – tevergeefs – met goede argumenten te overhalen:

• Mama, eigenlijk wil ik niet groot worden.
• Ik krijg dat vlees zo moeilijk binnen. Het lukt niet om te slikken.
• Op de vraag waarom ze zo lang doet over een schepje spinaziepuree: maar mama, ik moet daarvoor geconcentreerd zijn.
• Waarom moeten we warm eten? Is een boterham met een eitje ook niet warm?
• Ik heb al cakejes gekregen op school, mijn buik zit vol, ik hoef echt geen eten meer, hoor.

En dan mogen wij daar in geen geval om lachen, want dan is ze boos om zoveel onbegrip. Ik denk dat ze al uitkijkt naar de tijd dat ze zelf haar potje mag  koken. Of misschien ook niet.