De eerste maal dat ik ervan hoorde moet ergens in mijn kindertijd geweest zijn. Op een gegeven moment hadden we eventjes een plaat van Elly en Rikkert in huis, het Oinkbeest. Waar die juist vandaan kwam, ik weet het niet meer, maar ik herinner me wel dat we er een – illegaal – kopietje van hadden op cassette. Naast de sprookjes van Koningin Fabiola en de ijskoningin was dit mijn lievelings ‘sprookje’.

Ooit schrijf ik nog wel eens hoe dit verhaaltje mijn leven bepaalde, maar nu even terug naar de les. Ergens halfweg het verhaal maken twee tovervrouwen hete bliksem klaar, met als gevolg dat iedereen, elfjes, gompies en oinkbeesten elkaar verstaan. In de verhaaltjesversie zit appelmoes, aardappel, kaneel en kruidnagel. Onze versie is iets eenvoudiger.

De ovenschotel wordt opgebouwd in laagjes. Ik start met het aanstoven van zo fijn mogelijk gesneden ui en voeg wat later het gemengd gehakt toe (eventueel kan je er ook wat fijn gesneden spek doorhalen). Dit vormt de onderste laag.

Daarboven komt een ferme laag heerlijke appelmoes, in ons geval geleverd door Opa en Oma Wachtebeke. Een variant kan zijn dat je hier fijngehakte appeltjes op legt, maar dan wordt de oventijd wel wat langer.

Ondertussen staan de aardappelen al op. Die kook je in lichtgezouten water. Persoonlijk hou ik niet zo van het ‘bloemen’ van de aardappelen na het koken, maar het helpt wel om een smeuïge puree te krijgen. Naargelang de stand van jullie cholesterol voeg je een goed klompje boter toe, wat melk en een eitje. Pureer tot je een mooie elastisch massa bekomt. Kruid af met zout of sojasaus en nootmuskaat.

Eens de bovenste laag is aangebracht overgiet je deze fijntjes met wat gesmolten boter (of voor de luie huisvrouwen: met vloeibare boter uit een knijpfles). Daarover strooi je wat ‘chapelure’ zodat dit na het bakken een mooi gouden korstje vormt.

Schep op en geniet van dit hoogst eenvoudige, smakelijke en sappige alleseizoensgerecht.