Toen wij nog in Gent woonden gingen we graag en vaak naar toneel- en dansvoorstellingen. Alles lag op wandelafstand, we hadden nog geen kinderen en Geert wist regelmatig vrijkaarten te versieren. Zo zagen we heel wat mooie voorstellingen. De beste blijven je echt bij en worden nog af en toe ter sprake gebracht. “Weet je nog, die voorstelling met…”

Bij ons ligt het de laatste jaren wat stil – tijdelijk – maar onze kinderen trachten we intussen natuurlijk ook interesse voor de podiumkunsten bij te brengen. En daar hoeven we gelukkig niet ver voor te gaan, want Merelbeke heeft een zeer goed cultureel centrum. Ieder jaar, ergens in de zomervakantie, valt hun magazine in de bus en worden er vlijtig kruisjes gezet en ‘oortjes’ gemaakt. Twijfel is eigenlijk niet nodig, want enkel de beste kindervoorstellingen worden geprogrammeerd en hun keuze heeft ons nog nooit teleurgesteld. We reserveren zowat alles wat voor de leeftijd van onze kinderen geschikt is, een 5-tal voorstellingen per jaar. En dat is telkens iets om naar uit te kijken, zowel voor ons als voor de kinderen.

Enkele weken geleden zagen we onze eerste voorstelling van dit seizoen en het was meteen een schot in de roos. ‘Saluut’ van Droomedaris-Rex ging over afscheid nemen, over een oma die na opa’s dood kleiner en verwarder wordt tot ze uiteindelijk sterft. Oei, een moeilijk thema, hoor ik u denken. Maar het was zo mooi en eenvoudig gebracht, zo puur en op kindermaat. Om even in de sfeer te komen, een stukje uit de voorstelling:

“Weet je waarom ik alsmaar kleiner en kleiner word?” vraagt Oma.
“Dat weet ik niet.”
“Omdat ik op een dag zo klein moet zijn, dat ik in één van de kamers van je hart kan komen wonen.”
“Heb ik dan kamers in mijn hart?”
“Natuurlijk,” weet oma. “Iedereen heeft kamers in zijn hart. En in één van die kamers kom ik wonen, en waar je ook gaat… ik ga overal met je mee.”