Nadat ze eerst zelf haar tanden gepoetst heeft, komt Lena vragen om eens na te poetsen. Ietwat verstrooid zeg ik: “tandjes open”, terwijl ik natuurlijk “mondje open” bedoel.

Lena begint te schaterlachen en haar fantasie slaat op hol. Ze zegt: “Ja, mama, dan moet ik zo klapdeurtjes hebben in mijn tandjes, zodat ik ze open en dicht kan zetten.”

Vandaag zat Finn voor het eerst in het grote bad, met een steuntje en een anti-slipmatje natuurlijk. Lena kwam een kijkje nemen en zei: “Mama, als Finn twee is, of half twee, dan mag hij al in het grote bad zonder steuntje, hé.”

Update: Vandaag vertelde ik over deze leuke uitspraak van Lena aan Cas en Marthe. Waarop Marthe hartelijk begint te lachen en zegt: “Mama, zo grappig, een steuntje!”

Marthe: “Mama, Cas houdt zijn beloftes niet.”

Ik: “Waarom niet?”

Marthe: “Omdat hij in de week voor de week die net voorbij is beloofd had dat hij de week die net voorbij is, euhm, …

Geert: “Wat had hij beloofd, Marthe?”

Marthe: “Wel dat hij de week voor de week die net voorbij is, dat hij IN die week beloofd heeft dat hij in die week, die nu net voorbij is, met mij met de piraten zou spelen. En dat heeft hij niet gedaan!”

Dat we toch niet zouden denken dat het over een andere week ging dan de week die net voorbij is!

De foto hiernaast is een unicum. Het feit dat ik erop sta is al iets, normaal sta ik aan de andere kant van het fototoestel. Het feit dat we er beiden opstaan maakt hem al een stuk specialer. Ik behoor niet tot het soort mensen dat zijn camera in andermans pollen duwt om dan samen met zijn geliefde te poseren voor een of ander wereldwonder. Maar het feit dat wij hier beiden opstaan en er een illusie van ‘dansen’ wordt gewekt, dat is nooit eerder (en later) gezien.

Marijke is niet zo’n danser moet je weten, en ikzelf ben meer een aanhanger van Arno’s “Dancing inside my head“. Maar op je eigen huwelijk moet je wel een uitzondering maken. We overwogen niet echt om een danscursus te volgen en er een spectaculaire ‘Dirty Dancing’-act van te maken. We gingen op zoek naar een nummer waarop je het dansen wat kan vermommen. En wat is er dan beter dan een “tegelplakker”, ofte slow.

Combineer “openingsdans” en “slow” en je komt gegarandeerd op een hoop oersaaie klassiekers uit. En daar wilden we ons van behoeden. Dus gingen we op zoek naar een origineel nummer. Al vrij snel kwamen we bij een nummer van Raymond van het Groenewoud dat gebruikt is in de soundtrack van “Blazen tot honderd“, een Vlaamse film die in 1998 geen potten brak en ondertussen al helemaal in de vergetelheid is geraakt.

Het nummer in kwestie, “Ik wil jouw man zijn”, was toen nog niet gereleased, dat gebeurde pas in 2004. Ik trok dan maar mijn stoute schoenen aan en stuurde een brief naar de manager van Raymond met een woordje uitleg. Een week later ontvingen we een vriendelijk briefje terug en een cassette met daarop het bewuste nummer.

Sindsdien werd er deftig geoefend in de keuken van ons appartementje in de Langemunt in Gent. Gelukkig is het nummer slechts 2″22 lang, wellicht het kortste openingsnummer sinds mensenheugenis. Desalniettemin verwoordt het precies dat wat we graag aan de wereld wilden laten zien.

We kregen er trouwens heel wat positieve reacties op. Daarom zetten we de tekst van het nummer ook op de bedankingskaartjes voor ons huwelijk. Omdat jullie dat kaartje ondertussen al lang ergens verloren gelegd hebben of het gebruikt hebben als bladwijzer in “Het verdriet van België”, op pagina 4, hier nogmaals de tekst en de muziek.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ik zal jouw man zijn

ik zal jouw man zijn
jij zal mijn vrouw zijn
en we reizen door de tijd
tot we wankel zijn en grijs
ik schrijf jouw naam in mijn ring
jij schrijft mijn naam in je ring
en de rest gaat aan ons voorbij

ik zal mijn weg gaan
jij zal jouw weg gaan
maar we worden toch altijd
naar elkander terug geleid
ik hou mijn hevigheid voor jou
jij voelt je man en ik voel me vrouw
en de rest gaat aan ons voorbij

ik houd jouw hand vast
jij houdt mijn hand vast
en we lopen zij aan zij
tot we wankel zijn en grijs
al mijn verhalen zijn voor jou
ik ben jouw man jij bent mijn vrouw
en de rest gaat aan ons voorbij

Nog drie dagen en Cas verjaart. Deze avond bespraken we wat ik zal bakken op zijn feest.

Ik: “Cas, zal ik wafels bakken voor op je verjaardagsfeest woensdag?”

Cas:” Ja, goed, wafels met slagroom.”

Ik:”Met slagroom?”

Cas: “Ja, véél slagroom, slagroom is lekker!”

Ik: “Maar dan wel zelfgemaakte, hé, zo’n spuitbus koop ik niet, hoor.”

Cas: “Oké, en mama, jullie mogen deze keer niet vergeten zingen, hé. Vorig jaar zijn jullie het vergeten, en het jaar daarvoor en het jaar daarvoor…”

Ik: “Cas, mama kan niet zingen, ik doe liever dingen die ik wel goed kan.”

Cas: “Maar mama, gewoon dat liedje, ge kent dat wel!”

En hij begint ‘happy birthday’ te neuriën, waarop Geert verder neuriet en zegt: “Zo, dat hebben we dan ook al gehad.”