Deze morgen was Cas met een gewoon mes een stuk peperkoek aan het afsnijden, wat natuurlijk een bijzonder dikke plak opleverde. Niet dat hij dat erg vond, trouwens.
Ik: “Cas, dat lukt niet met zo’n mes, je moet daarvoor een aardappelmesje gebruiken.”
Cas: “Maar mama, ge kent mij toch, ik ben nog maar een kind. Ik mag dat toch nog niet, met zo’n vlijmscherp mes werken.”
Wie zei daar ook alweer iets over waarheid en kindermond?
Maandag vroeg Tineke, de mama van Maja en Luna, of Marthe woensdag bij Luna wou komen spelen. Natuurlijk wel. En als Cas zin had mocht hij meekomen, want het klikt wel tussen hem en Maja. Nog voor ik Cas kon inlichten kwam Maja naar mij toegerend om te zeggen dat ik niets mocht verklappen, het moest een verrassing blijven. Ik wou het spel wel meespelen, maar het leek mij sterk dat dit zou lukken tot woensdag. Tot mijn grote verbazing was Cas woensdagmiddag nog steeds niet op de hoogte.
Tijdens de rit naar huis was hij al wel te weten gekomen dat hij bij iemand mocht gaan spelen, “bij een vriendinnetje”, zoals Lena zei. En nog ging het licht niet aan in zijn hoofd. Nochtans hadden we de voorbije dagen al een paar keer vermeld dat Marthe bij Luna mocht spelen op woensdag en aangezien hij de vorige keer ook meegegaan was, … maar nee, hoor. Marthe kreeg ook plezier in het spelletje en stelde voor Cas een blinddoek om te doen tijdens het korte ritje. Zelfs Lena verklapte niets.
Dus toen we om kwart voor drie vertrokken deden we een sjaal over zijn ogen. In de auto wist hij dankzij de vluchtheuvels welke weg we namen, maar hij wist niet waar we naartoe reden. We sloegen rechtsaf en toen linksaf en hij wist het nog steeds niet. Onze verrassing bleek bijzonder goed te lukken, tot we parkeerden voor het huis en Marthe plots zei: “Mama, we gaan de blinddoek pas afdoen als we bij Maja binnen zijn, he!”
Pff, al blij dat ik mij niet versproken had!
Zondag gingen we met het hele gezin naar de opendeurdag in het blauw kasteel. Ja, Scheldewindeke heeft een echt kasteel, of beter, had een kasteel, opgetrokken uit blauwe hardsteen. Vandaag staan alleen nog een zijvleugel en paardenstallen overeind. Maar er was genoeg te zien op de site. Opgravingen legden de grondvesten van het oorspronkelijke 15de eeuwse kasteel bloot. Er werden rondleidingen gegeven doorheen de moestuin en in het bos. Voor de kleinsten stonden er springkastelen in de boomgaard en je kon bij de circusplaneet je acrobaatgehalte testen. Er waren zelfs bio-groenten, kruiden en fruit, vers geoogst uit de moestuin, te koop. En die moestuin, die was om van te watertanden. Ruim, goed onderhouden en met een grote variatie aan groenten.
Toen wij negen jaar geleden – jawel, direct na de aankoop – aan ons tuinplan werkten, werd er uiteraard een plaatsje voorzien voor een moestuin. Helemaal achteraan, achter een taxushaagje, met een kruidentuintje aan de ene kant en de gerecupereerde bessenstruiken van Martha, de vorige bewoonster, aan de andere kant. Onze ouders hadden ook een moestuin, dus het was voor ons een evidentie dat we groenten uit onze eigen ‘hof’ zouden oogsten. Maar als kind geniet je gewoon van al het lekkers uit die groentetuin, zonder dat je stilstaat bij het vele werk dat daaraan voorafgaat. Na enkele jaren tuinieren wisten we wel beter: als de groenten groeien, groeit het onkruid even hard. En onkruid wieden in onze vruchtbare, maar zware grond is niet echt een lachertje. Kortom, het moestuinplan werd voor onbepaalde tijd in de koelkast gestopt, gras werd uitgerold en een speeltoren vervangt nu spinazie, ui en kool. De bessenstruiken bleven natuurlijk staan, net als de rabarber, en ze kregen zelfs nog gezelschap van heerlijke frambozen en bosbessen. Want wat is er leuker dan in de boomhut huisje spelen en je eten zelf plukken?
Eigen groenten werden dan maar vervangen door een abonnement op een pakket biogroenten bij de natuurwinkel vlakbij. We leerden nieuwe soorten waarderen: rammenas, raapstelen, winterpostelein, aardpeer, koolrabi, … Maar ook de bij ons minder geliefde soorten zoals rapen, pastinaak en snijbiet doken regelmatig op in het pakket. Maar toen de natuurwinkel naar Oosterzele verhuisde hebben we ons abonnement opgezegd.
Nu, anderhalf jaar later, beginnen we die lekkere biogroenten toch te missen. Het eenzijdige aanbod in de supermarkt zit daar natuurlijk voor iets tussen. Altijd dezelfde soorten, terwijl er nog zoveel andere lekkere groenten bestaan. Toch maar weer een groentepakket bij de natuurwinkel, nu rechtover de school van de kinderen? Of op woensdag in diezelfde natuurwinkel biogroenten kopen bij Ivan van De Patisson, een sympathiek groentewinkeltje uit Balegem?
Dat de kinderen soms vreemd opkijken als ze vragen wat we eten, dat nemen we er graag bij. Enkel door te proeven leer je nieuwe smaken kennen en waarderen. Zoals vandaag. Lena trok haar neus op toen ze hoorde wat we aten: couscous met ratatouille en groenteburgers. Maar aan tafel zei ze verrast dat niet alleen haar burger lekker was, maar ook die ‘bubbeltjes’ gemengd met haar groentesaus. En haar bordje was in 1-2-3 leeg. En daarvoor sta ik dus met veel plezier een uurtje in de keuken.
Om het ‘groot verlof’ in schoonheid af te sluiten zijn wij – Cas, Marthe, Lena, ons buurmeisje [de grote] Camille en mezelve – op de allerlaatste dag naar Brugge getrokken. Niet om er kanten cache-pot-onderleggertjes te halen of in een koets achter kakkende paarden te zitten. Neen, wij gingen voor het eerst naar een heus pretpark. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we vrijkaarten gekregen hadden van collega I. (één van Marthes nieuwe ‘vriendinnetjes’).
Wij, ten huize Roels, zijn eerder van het gedacht: een leuke boswandeling, een gratis speeltuin, een fietstocht door de kouter, meer moet dat niet zijn. En alhoewel de kinderen wel al eens een pretpark bezochten met de school, toch vragen of zagen ze niet naar “nog”. Misschien ook wel omdat ze weten dat ze toch bot vangen, net zoals bij Petit-Gervaiskes, cola (tenzij op een feestje buitenshuis), choco (tenzij 1 pot tijdens de grote vakantie), virtuele en reële schietgeweren, schmink (behalve door Marijke aangebrachte teennagellak tijdens de grote vakantie),…
Ik werd er terug aan herinnerd waarom ik niet van pretparken hou, ook al was het deze keer heel erg kalm en moesten we nergens aanschuiven. Een kleine greep uit de pretparkergenissen:
Edoch, we hebben ons geamuseerd. Omdat we nergens moesten aanschuiven zijn we/ze ontiegelijk vaak op de paardjesmolen, de ‘roetsjbaan’, de ‘zwaaischommels’, het ‘meuleken’ geweest. Alleen de ‘Sancta Maria’, je weet wel, de boot die bijna over de kop gaat, was bij niemand een succes. Lena was bij haar eerste tochtje met de ‘orca ride’ heel erg bang, maar toen het ding halt hield in het stationnetje was ze de eerste om terug aan te aanschuiven.
Het was al een stuk in de namiddag toen we de speeltuin bereikten. Daar ontdekten we de leukste attractie van het park. Simpel maar oh zo tof. De formule:
Niet overtuigd? Kijk dan maar eens mee hieronder.
Conclusie: ik haat nog steeds pretparken en wou dat ze zo’n ‘waterroetsjding’ zouden installeren in de Blaarmeersen of ‘het domein’ in Wachtebeke of in de Gavers in Geraardsbergen.
Pjotr, je weet wel, onze je-gaat-naar-de-geitjesboerderij-om-kaas-en-brengt-een-poesje-mee poes voelt zich hier al helemaal thuis. Met de kinderen was het direct ‘koekenbak’. Zeker bij Marthe, die zat heel vaak in kleermakerszit met de Playmobil te spelen met in haar schoot of op haar rok een rustig turend of slapend ukkepukje. Van ons had hij in het begin een beetje schrik, maar dat overwon hij ook al snel. Pjotr is een rustig, lief en zeer aanhankelijk poesje, niet zo’n wildebras als Findus toen die klein was.
Sinds gisteren mag hij ook al eens buiten. Hij kende Findus al als de-poes-van-aan-de-andere-kant-van-het-schuifraam. Ze snuffelden al een paar keer toen het raam op een kier stond en noch Findus noch Pjotr zette het op een blazen of grollen. Gisteren waren de kinderen dan ook dolenthousiast toen ze zagen dat Pjotr en Findus ‘neuze-neuze’ deden. Lena dacht dat ze wel een beetje verliefd op elkaar zouden kunnen zijn.
Deze middag echter sloeg het noodlot toe. Iets na elven kreeg ik een paniektelefoon van Marijke dat er iets ernstig mis was met Pjotr. Ze had poezen horen vechten en vond Pjotr aan het schuifraam van het houten terras. Hij leek in cirkeltjes achter zichzelf te hollen en miauwde in paniek. Toen ze hem opnam zag ze dat zijn ene pootje zo slap hing en ze dacht in eerste instantie dat dat pootje uit de kom was. Maar toen hij terug binnen in zijn mandje zat bleek er veel meer aan de hand. Beide pootjes en zijn staartje hingen slap en hij sleepte zich op zijn voorpoten naar zijn drinkbakje. In zijn rugje zat ook een rare knik die het ergste liet vermoeden. Gelukkig wonen we vlakbij een dierenarts en mocht ze kort na het middageten al langsgaan. Maar ook die vond het zeer bizar en gaf ons niet al te veel hoop. Een spuit in zijn rug en wat isobetadine op zijn open wonde aan de voorpoot, meer kon hij voorlopig niet doen. Nu is het afwachten of er verandering komt in zijn toestand, zoniet dan is zijn rug wellicht gebroken. Helaas bestaan er geen rolstoelen voor poezen, al ben ik ervan overtuigd dat Cas er wel een in elkaar zou kunnen knutselen met z’n Lego.
De inspuiting tegen de hernia kon niet baten. Zijn rugje was wel degelijk gebroken. Pjotr, ons liefste snoezigste poesje is niet meer.
