Zoals al een hele tijd gaan we elke week zwemmen. We, dat was eerst Marthe en ik, tot Marthe haar 25m schoolslag brevet haalde. Daarna loste Cas haar af. Deze week was het Cas’ beurt om zijn brevet te halen. 3 lessen had hij maar nodig om de schoolslag onder de knie te krijgen. Hij had dan ook al een brevet 25m rugslag op zak, een brevet dat hij haalde toen het zwembad van Zottegem nog niet gesloten was voor renovatie.

Sindsdien zijn we uitgeweken naar Merelbeke, waar de kinderen les krijgen van Freya. Net niet individueel, maar wel behoorlijk intensief. Het verschil met de groepslessen in Zottegem is wel tamelijk groot, zeker voor wie nog niet zo goed kan zwemmen. In Zottegem zwommen de kinderen met moeite enkele baantjes tijdens de les terwijl Freya er aardig de pees op legt, op haar eigen lieve en kindvriendelijk manier wel te verstaan.

Vandaag zorgden buikstrubbelingen [ik weet het, moeder, het is een plaagje dat de ronde doet, Anita heeft het ook al gezegd] ervoor dat Cas alleen het bad in moest. Toch flink hoe een zevenjarige met een zwemzak en een stuk van een halve euro binnen gaat en even later in zwembroek [ze zat zelfs niet omgekeerd en hij had ze niet tot onder zijn oksels opgetrokken] op zoek gaat naar zijn zwemjuf.

Van achter mijn water- en het cafetariaglas zag ik hoe Freya na Cas’ eerste halve baantje naar de opperredder wees. Cas trok gezwind naar de ‘geelbloes’ en ik kon uit zijn gebaren opmaken dat hij klaar was voor zijn brevettocht. De gecrockte redder-in-nood gesticuleerde dat Cas van het startblok mocht duiken en zijn baantje mocht zwemmen, iets wat hij dan ook prompt deed. Fier als een gieter kwam hij zijn blad door het doorgeefluikje stoppen zodat ik ondertussen zijn ‘echte’ brevet kon afhalen aan de kassa.

Als beloning mocht Cas extra vaak door ‘de buis’, iets waar hij na de tweede glijbeurt een nieuwe vriend aan overhield die hem wat trucjes leerde.

Niet alleen Cas was fier, ook ik was zeer trots op mijn ik-ben-nog-geen-acht-en-trek-al-ferm-mijn-plan-zoon.