Zo. We zijn er weer af, van die roze wolk. Na 7 weken weten we weer dat een baby in huis niet alleen genieten, maar ook hard werken is: voeden (3 kwartier), eventjes in de wipstoel (half uur), slapen (varieert tussen een kwartier en anderhalf uur, als we veel geluk hebben) en dan begint het circus van voren af aan. Veel tijd om andere dingen te doen blijft er dus niet over, laat ik me daar maar even bij neerleggen.

En die nachtrust, hoor ik u denken, hoe zit het daarmee? Trots konden we op het geboortefeest vertellen, tot ieders verbazing, dat Finn sliep van 12 tot 6. Hij heeft dat ongeveer twee weken volgehouden en sindsdien gaat het op en af, zoals bij de meeste baby’s natuurlijk. Maar nu weten wij dus ook weer hoe het voelt om ‘s morgens als een zombie uit bed te stappen. Dank u, Finn.

Gelukkig valt deze periode samen met de schoolvakantie en hoef ik ‘s morgens niet om 7 uur op te staan, wat me soms wel eens commentaar van de kinderen oplevert: “Mama, waarom sta jij altijd als laatste op?” Wat een luie mama, bijna heel de dag in de zetel zitten (voeden) en dan ‘s morgens nog moe, tsss!

Maar het is tijdelijk, een groeispurt, hou ik mezelf voor. En Finns guitige lach als hij mij ziet, de eerste ‘ooh’s’ en ‘aah’s’ en zijn nieuwsgierige oogjes maken veel goed. Hij windt ons nu al om zijn vinger, de kleine boef!