Net als mijn jongste dochter ben ik een echt zomermeisje. Een zomermeisje ben je, aldus Lena, als je van de zomer houdt. En wij, Lena en ik, wij houden van de zomer. Lena is daar zelfs vrij extreem in. Sinds ze ons hoorde zeggen dat het zomerweer was, ergens in april, wil ze geen broeken of T-shirts met lange mouwen meer dragen. Nee, korte mouwen kunnen nog net, als het echt geen mooi weer is. Anders moet het dus een kleedje zijn zonder mouwen, liefst met blote rug. Hoe bloter, hoe liever. Niet dat het veel belang heeft, want het duurt nooit lang voor ze mij komt vragen of ook dat ‘niemendalletje’ uit mag om haar prinsessenkleed aan te doen of om in bikini rond te lopen.

Zo’n zomermeisje ben ik dus al lang niet meer, maar ik hou wel nog steeds van zonnig weer, van buiten eten, lezen in de hangmat, zandtaartjes met schelpen, avondwandelingen bij zonsondergang,…

Vandaag begon niet echt als een zomerdag, pas halverwege de namiddag kwam de zon er schuchter door. Maar na het avondeten leek de zon er al meer zin in te hebben en dat vonden wij reden genoeg voor een wandelingetje. Zo belandden we dus bij Cas’ beste vriendje, waar we zeer gastvrij onthaald werden. Even later zaten we op de binnenkoer met een aperitiefje, genietend van het gezelschap en de avondzon. De kinderen sprongen in onderbroek in het zwembad en Finn dronk een slokje bij mama. Hoe eenvoudig en mooi kan het leven in de zomer zijn…

Op weg naar huis fladderde Lena van bloem naar bloem en maakte daar mooie bloemenringen mee. Want zomermeisjes zijn natuurlijk ook bloemenmeisjes!

“Wat doen we op jouw verjaardag, mama?” vroeg Lena deze morgen hoopvol. Groot was de teleurstelling toen ik zei dat er niks bijzonders gepland was. “Je moet toch pannenkoeken of taart eten op je verjaardag. Jij mag kiezen!” Ook dat was er niet vandaag. Ze hoorde het donderen in Keulen. Geen overvloed aan cadeautjes, geen feestje in mijn klas, geen vriendjes op bezoek, wat was dat nu voor een verjaardag. Alleen kaartjes, sms’jes en telefoons.

“Kaarsjes?” probeerde ze nog, “Ballonnen? Vlagjes dan?”

Vandaag werd Finn 1 maand. Nee, we vieren dat nog niet uitgebreid zoals bij de andere kinderen, maar het is wel het ideale moment om even stil te staan bij de eerste weken uit Finns leven. Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik nog met dikke buik rondliep, dat een halve dag stilte op facebook aanleiding gaf tot heel wat gespeculeer en dat we dan eindelijk, op 8 juni, met valies naar het ziekenhuis mochten.

En toen was hij er plots, of neen toch niet, zo plots ging dat nu ook weer niet. Daar kwam natuurlijk wat werk aan te pas, maar ook dat is snel vergeten bij de aanblik van zo’n klein mannetje op je buik. En ruim vier weken later ligt er al een veel groter mannetje op mijn buik, alert kijkend, aarzelend lachend, meestal tevreden, maar soms ook geplaagd door darmkrampjes en maagzuur, of wat het ook mag zijn.

Kleine baby’s veranderen zo snel en zorgen er in ieder geval voor dat je je leert aanpassen. De ene dag zijn ze zeer rustig, de dag erna loop je sussend met hen rond en vraag je je af wat je in hemelsnaam verkeerd gegeten hebt de dag voordien. Soms slapen ze zes uur na elkaar, de volgende nacht ben je twee keer ‘van dienst’. Om maar te zeggen dat geen twee dagen dezelfde zijn en dat het dus ook de moeite niet is om je daar druk over te maken. Want dat is een les die ik na drie kinderen al geleerd heb: relativeer! Iets is pas een probleem als jij er een probleem van maakt. Dus ik vind het geen probleem als Finn om de twee uur wil drinken, blijkbaar heeft hij dat op sommige dagen nodig. Ik vind het (meestal) geen probleem dat ik even zijn ritme moet volgen en dat daardoor de planning in mijn hoofd regelmatig in de war gestuurd wordt. Ik vond het destijds geen probleem om Marthe en Lena als baby een tijdje bij ons in bed te laten slapen (Finn voorlopig niet, want hij slaapt graag in zijn bedje naast het onze), wars van alle waarschuwingen van oma’s en aanverwanten (“ge zult ze nooit meer uit uw bed krijgen” en andere dooddoeners. Ooit al een tiener geweten die bij zijn ouders wou slapen?) ‘k Heb toen wel geleerd dat je niet alles moet vertellen, maar gewoon je eigen gevoel moet volgen (sorry, oma).

Maar terug naar Finn. Het leek me een heel gedoe, weer een baby in huis (om maar te zwijgen over de attributen die zo’n kleine uk met zich meebrengt: bed, bad, kinderwagen, wipstoel, maxicosi, kleertjes, speelgoed,…), maar eigenlijk valt het reuze mee. Ik geniet, meer dan ik had verwacht, van onze kleine Finn. Bij Lena keek ik vooral vooruit (het zal leuk/gemakkelijk zijn als ze kan zitten/lopen/praten, …), bij Finn probeer ik bewust stil te staan bij het moment zelf en daarvan te genieten (want het is de laatste, jawel). De hoogtepunten van mijn dag? Finn die zichtbaar geniet van het warme water in zijn heerlijk geurende bad, Finn die zalig ligt te slapen, Finn die tevreden rondkijkt in zijn kinderwagen terwijl de andere kinderen onderweg bloempjes plukken, pluimpjes rapen en verhalen vertellen. Ja, mijn wereld is momenteel wat klein, maar ook daar geniet ik even van.

Marijke zit tussen twee voedingen door de Morgen van vandaag te lezen als ze me een prent van Georg Friederich Händel voor m’n neus gooit.

Vind je nu ook niet dat die ongelofelijk goed op Bart De Wever lijkt?

Als Ludwig van Beethoven Vlaamse roots heeft, waarom Händel niet? Toch eens die stamboom van de De Wevers uitvlooien.

Oordeel zelf.

Mocht ik ooit een who-is-who moeten maken van de Vlaamse regering, ik zou niet ver moeten zoeken naar een pose voor meneer Bart.

We zijn zo’n tien jaar geleden op zoek gegaan naar een huisje ‘op den buiten’. Tot dan huurden we een ‘appartementje’ in Gent, midden in de kuip trouwens. Maar aangezien we beiden onze jeugd doorbrachten met de natuur die ons omringde wilden we ook graag voor onze kinderen een natuurlijke/natuurrijke omgeving waar ze hun kinder- en jeugdjaren kunnen spenderen.

We proberen ze ook een beetje actief te betrekken bij de fauna en flora die ons omringen. Daarom gaan we af en toe wandelen. Dit kan een wandelingetje zijn van een half uurtje door de velden achter ons huis, of een uitgestippelde route van een paar uur door een of ander bos. We proberen in onze tuin ook wat ‘wildlife’ aan te trekken. Daarom plantten we ook bloemen en struiken die vlinders aantrekken. Hebben we een houtwalletje waar muisjes in wonen (vorige week is er echter eentje omgekomen na een fatale ontmoeting met Findus). Hangt er aan Toons hangar sinds kort een vleermuizenrustplaats (daarover later nog wel eens meer). Vind je nestkastjes in de bomen en wordt ‘s winters het voederhuisje van stal gehaald en worden nootjes en zaadjes in de bomen gehangen.

Ooit ondernamen we een poging om meer amfibieën en reptielen te lokken, maar wellicht doordat er in de nabijheid geen grachten of poelen zijn lukte dit niet echt. Groot was mijn verbazing dan ook toen ik zaterdag tijdens het snoeien van de haag plots iets voor m’n voet zag springen. Het bleek een mooie bruine kikker te zijn. Toen ik hem even meenam naar het terras ging hij gretig van hand naar hand als ware het een pasgeboren kindje. Hoe lief, heeft hij al een naampje? Bruintje of Plons, ze kwamen er niet echt uit. Maar hij werd wel veilig achtergelaten aan de houtwal waar hij zich kon verstoppen voor het geval Findus weer op jacht zou zijn.

Als we ‘op tocht’ gaan trachten we de kinderen ook iets bij te brengen over de natuur. Er wordt al eens een plantje uit de grond gerukt om te tonen hoe die eikel nu eigenlijk een boom wordt. We halen een stuk rotte schors van een boomstam om er reuzepissenbedden te ontdekken. Dringen binnen op een bouwwerf voor een bussel zaaddozen van de papaver. Springen een (klein) gat in de lucht om terug te landen met een handvol ‘helikopterkes’. Leren hen dat, als je het zaadje eruit haalt, het vleugeltje perfect dienst kan doen als milieuvriendelijk sieraad, om je vervolgens geheel belachelijk te maken door met vijf stuks op je oren/neus als een lokale Shrek langs de botsauto’s van de plaatselijke kermis te passeren.

Wellicht de start van m’n midlifecrisis.