Ben je gelukkig?
Een Joke-vraag noemen wij dit hier ten huize. Een vraag die je niet meteen rechttoe rechtaan iedereen stelt en die je doet nadenken. Ja, je denkt daar wel eens over na, maar algauw worden die gedachten weggespoeld door een of andere alledaagse beslommering. Maar als een vriend je dit op de man af vraagt, ben je wel verplicht er even stil bij te staan en er de tijd voor te nemen.
Af en toe doe ik dat wel eens zonder dat Joke in de buurt is. Je overpeinst. Zet dingen op een rijtje.
Maar ‘geluk’ zit hem vaak in kleine, haast onbenullige dingen. Ze passeren zonder aanleiding. Zijn vluchtig als een droom net voor het ontwaken.
Een mooie lentedag, middagmaal buiten, op het houten terras, onder de parasol. Verse aardbeien recht van de kweker, heerlijke ‘pur natur’ yoghurt, een schepje eerlijke rietsuiker. Dit alles gemengd in een mooie grote kom van Catherine Clarysse en daarna verdeeld over kleine, door Marijke zelf gedraaide potjes. Of nog, Lena die tijdens het avondeten van haar triptrap springt om Finn z’n tuutje te geven, opkijkt en vol overtuiging zegt: “Mama, ik denk dat hij geen tuutje wil, maar uit je borstjes wil drinken, want hij doet zo [beweegt haar hoofd met half geopende mond van links naar rechts].” De kinderen die na een mooie dag vragen om nog een eindje te wandelen en me in m’n oor fluisteren dat ik touw en een schaar moet meenemen. Drie fiere mensjes die een uurtje later aan de deur staan met in hun handjes een vers boeketje lavendel, mama’s lievenlingsbloemetjes, geplukt uit de gemeentelijke plantenbakken.
Een fiere oma die haar zesde kleinkind in de armen neemt als het net terug is uit de materniteit. Diezelfde oma die, net daarvoor, de tafel dekte en ook aan de kinderen ‘grotemensen’ vorken en messen gaf, waarop Lena antwoordt: “Natuurlijk krijg ik nu grotemensendingen, want ik ben nu grote zus, hé mama.” Ontdekken dat Finn ook, net als mij, één kuiltje in z’n wang heeft als hij lacht.
Ouders en kinderen van de leefschool die na school binnenspringen om de taartenoverschot van het geboortefeest te helpen verorberen. De twee meisjes die vol ongeduld op de radiator aan het raam de genodigden voor Lena’s feest opwachten. Zon, rust en borstvoeding in de hangmat. De foto’s van de camera voor het eerst op je computerscherm zien verschijnen en zien hoezeer Finn op zijn broer en zussen lijkt, en toch weer helemaal niet. Een blogpost schrijven waarvan je een goed gevoel krijgt.
