Wij zijn al een aantal jaar lid van Natuurpunt. Niet echt actieve leden en zeker geen militanten, noem ons eerder “steunende leden”. Toch durven we op de site al eens op zoek gaan naar een wandelroute in een van de door hen beheerde natuurgebieden. Zo ontdekten we eerder al het Duivenbos in Sint-Antelinks, het Raspaillebos aan de bosberg nabij Geraardsbergen, bos ‘t Ename en nog wel enkele andere. Sinds 1996 is Natuurpunt ook de beheerder van het Heidebos, een 240 hectaren groot gebied op de grens van Wachtebeke en Moerbeke. Niet dat ik het toen pas ontdekte. Daarvoor was een deel ervan bekend als ‘t vliegplein’ en was het verboden terrein. Op de grens woonde immers nog de boswachter met een zeer goede neus. De eerste keer dat ik Marijke ‘meetroonde’ naar het mooie stukje ‘homeland’ hadden we het vlaggen. Na een half uurtje wandelen hoorden we plots de jeep van de arm der wet. “Dat, als we niet snel terug achter de omheining zouden verdwijnen, we wel eens in zijn ‘cahier’ zouden kunnen verschijnen”. Niet dat dat zo’n dreigement was, z’n dagen als ‘king of the woods’ waren toen al geteld.

Maar sinds Natuurpunt er de plak zwaait is er heel wat gewijzigd. Er wordt nu aan bosbeheer gedaan, er zijn een aantal wandelroutes uitgezet, er struinen een aantal Gallowayrunderen door de bossen, er zijn rustbankjes neergepoot en het domein is open voor al wie wil. We hebben er al gewandeld in de herfst, zelfs de dag voor Cas geboren werd (ja, toen probeerden we die truckjes ook al), in de winter in de sneeuw, tijdens mooie lentedagen en op hete zomerdagen. Maar nog nooit ‘s nachts.

Al een aantal jaar organiseert de afdeling een paar maal per jaar een geleide wandeling, waaronder een op de kortste nacht van het jaar. Aangezien Cas en Marthe graag nog eens heel lang wilden opblijven en ze ook steeds te vinden zijn voor een natuurwandeling was dit de ideale gelegenheid. Cas vulde snel zijn ‘legertasje’ met zijn nieuwe zaklamp en een verrekijker. Ik kon hem ervan overtuigen zijn camouflagenet thuis te laten, het was immers een nachtwandeling en dan zie je sowieso al niet veel.

We vertrokken veel te vroeg, maar daar zat een plannetje achter, we combineerden de wandeling, die pas om half tien startte, met een verrassingsbezoek aan opa en oma Wachtebeke. Daar schoven we mee aan tafel en werd er nog een beetje gerust in de zetel. Marthe nestelde zich tegen opa aan om samen naar een herhaling (wat dacht je) van FC De Kampioenen te kijken.

Na een laatste sanitaire stop ging het, samen met nonkel Peter die ondertussen ook was toegekomen, richting Parking 1. Er was behoorlijk wat interesse zo te zien. De groep van om en bij de 50 man werd gegangmaakt door Gert Du Cheyne, naast conservator ook een gevat babbelaar. Zo werden een aantal tussenstops ingelast om ons te onderhouden over onder ander de nachtzwaluw, de uilenveertjes, de verschillende huurders van spechtennesten, het nut van zomerrogge [zie foto hierboven], … Heel veel nachtleven hebben we echter niet gezien of gehoord, daarvoor was de groep wellicht net iets te groot. Maar de kinderen vonden het wel leuk, ook al hebben we de ‘pillamp’ enkel gebruikt om door het laatste stukje dichte donkere bos de weg naar de parking terug te vinden. Marthe haalde nog net het middernachtnieuws en zodoende ook de zomer. Cas zag ik de hele tijd naar buiten turen, af en toe wegduikend om de laatste restjes mondvoorraad, die in de plooibox naast hem stonden, te laten verdwijnen.

Als het aan hen lag staan we er volgend jaar weer.