Category “overpeinzingen”

van peuter naar kleuter

Saturday, 8 October, 2011

Nu het weer kouder wordt zou ik het kunnen hebben over hoe ik sinds vorige winter verknocht ben aan wol-zijden ondergoed en de veelzijdigheid ervan ophemelen, over hoe wol wassen een mens tot rust brengt en waarom ik living crafts zo’n fijn merk vind. Maar wellicht wil enkel een fractie van ons lezerspubliek hierover iets weten, of sterker nog, misschien interesseert het geen kat.

20110903_finn_thuis_001Finn daarentegen scoort altijd goed als onderwerp. En laat hij nu net de laatste weken grote sprongen maken in zijn evolutie. Van weerbarstige, eigenwijze peuter op zijn tweede naar mondige en iets toegeeflijker kleuter. Over drie maanden zet hij de stap naar de klas en in alles merk je dat hij er klaar voor zal zijn. Puzzelen, boekjes lezen, wandelen aan het handje en alles wat hij tegenkomt benoemen, opruimen, helpen in de keuken. De school is vertrouwd voor hem, dus ik vermoed dat hij alleen maar blij zal zijn dat hij eindelijk naar hartelust kan spelen in de zandbak, met de fietsjes, met de auto’s in de klas. Al weet ik niet naar wie hij zal gaan als hij bang is, of plots nood heeft aan een knuffel.

Een tijd geleden zaten we nochtans in volle peuterpuberteit en dacht ik met heimwee terug aan dat rustige baby’tje, dat goedlachse peutertje. Het was niet altijd makkelijk om geduldig te zijn toen hij wervelwind in huis speelde, dingen stukgooide [soms uit enthousiasme, soms uit pure frustratie], zich spartelend op de grond wierp als hij zijn zin niet kreeg. Ik ondervond – voor de vierde keer op rij – dat afwisseling en buitenlucht helpt, net als keuzes laten binnen bepaalde grenzen. En geduld, bakken vol geduld, je kan er niet genoeg van hebben met een dwarse peuter in huis. Begrip ook trouwens, voor de moeilijke tijd die ook zij doormaken, stel je maar eens voor dat je iets niet krijgt en daar zo boos van wordt dat het ook voor jezelf beangstigend wordt en je niet weet hoe je moet stoppen met gillen.

Maar het was geen maandenlange strijd zoals bij Lena, hij weet wat hij wil, maar heeft toch niet haar volhardendheid. Na de 200 ste keer heeft hij het door dat neen neen is. En de volgende keren zegt hij zelf heel wijs: “nee, niet Finn doen, als ik groot ben, dan wel mogen.” Right.

En zo kregen wij onze vrolijke, levendige, babbelzieke en o zo schattige kleine vriend terug. Het zal dan ook met gemengde gevoelens zijn dat ik hem naar Katrijn en Nele laat gaan. Want ik hou de knuffels natuurlijk liever voor mezelf. Ik kijk al uit naar morgenvroeg, wanneer hij voor dag en dauw stilletjes naast mij in bed kruipt om mij de eerste knuffel van de dag te geven.

 

agenda

Sunday, 18 September, 2011

Toen onze kinderen nog kleiner waren luisterde ik altijd met veel verwondering naar de verhalen van vrienden met oudere kinderen. Maandag dictie, dinsdag muziekles, woensdag zwemmen, vrijdag judo en in het weekend scouts. Ik werd al moe bij de gedachte alleen al. Ik had medelijden met de ouders, die vaak chauffeur moesten spelen, en met de kinderen, die al op jonge leeftijd een agenda met afspraken te volgen hadden.

Maar zie, zoveel jaar later proberen ook wij de puzzel in elkaar te laten passen. Maandagavond circusschool voor Cas in Gent, dinsdag vanaf november yoga [nachools op school] voor Marthe en Lena, woensdagavond gitaarles voor Cas, donderdagavond zwemles voor alledrie [gelukkig maar tot december], vrijdagavond circusschool voor Marthe en Lena in Merelbeke, maandelijks één vergadering in de bib voor de kinder- en jeugdjury en af en toe in het weekend een JNM-activiteit. Ja, hun agenda is ook rijkelijk gevuld. Toen wij klein waren konden we kiezen tussen scouts, ballet en muziek, maar nu is het aanbod nagenoeg onbeperkt. Ik word er soms moe van, van het gepuzzel, het gerij, het bijhouden van alle afspraken. Gelukkig heeft de jongste nog niets in de pap te brokken.

Anderzijds zijn het ook echt leuke hobby’s, waar relatief weinig stress of competitie mee gemoeid gaat. Bovendien waak ik ervoor dat ze niets op woensdagnamiddag plannen en ook niet teveel in het weekend, zodat er voldoende tijd overblijft voor gewoon spelen en/of vervelen. Want vervelen, daar leert een kind uit, daar wordt het creatief van. En creatieve kinderen, die moet je stimuleren en die stuur je dan bijvoorbeeld naar de circusschool, de gitaarles, de JNM, …

herfst

Friday, 16 September, 2011

20100918_druiven_007De peren van het boompje dat in de zomer bijna tegen de vlakte ging, gebukt onder het gewicht van zoveel vruchten, smaken knapperig fris, de druiven zijn, dankzij het zonnige voorjaar, heerlijk zoet, de kweeperen zullen weldra in de vorm van potjes gelei in de kelder in het gelid staan en twee grote bakken appels werden al tot moes geslagen. Ja, de natuur is bijzonder gul dit jaar en verzacht zo ietwat de intrede van de herfst.

Want ondanks het mooie nazomerweer van de laatste dagen valt er niet aan te ontkomen. Frisser ‘s morgens, sneller donker, spinnen bij de vleet, … Alles wijst erop dat we binnenkort weer een truitje extra zullen mogen aantrekken. Finn is de enige die het nog niet doorheeft en halsstarrig rondloopt in onderbroek [en van zodra de zon wat schijnt, nog het liefst zonder]. Maar ik laat me niet verrassen: de winterschoenen staan klaar, de wollen hemdjes en broekjes werden uit de kast gehaald en doen nu dienst als pyjama en de niemendalletjes die deze zomer nauwelijks gedragen zijn zitten in een doos op zolder. Ik ben erop voorbereid: herfst, kom maar op!

muffins met appel

Thursday, 15 September, 2011

Edelachtbare lezers, ik pleit schuldig. Ik heb jullie verwaarloosd hier op de roelskens-blog. Niet dat er een tekort was aan uitstapjes waarover ik zou kunnen schrijven. Niet dat ik geen foto’s meer had die ik graag met jullie zou delen. Niet dat hier niet meer gekookt of gebakken wordt dat de moeite waard zou zijn. Niet dat we hier de hele zomer op ons lui gat gezeten hebben.

Ik vrees echter dat het de laatste maanden een beetje te druk was op andere vlakken. “Hoe kan dat?” hoor ik sommigen nu denken, “Hij was toch bijna de hele zomervakantie thuis!”. Klopt, maar er stonden een paar tijdrovende bezigheden op het programma. Twee weken met de kroost in de Westhoek vertoeven bijvoorbeeld. Of nog, twee kinderkamers en een badkamer herschilderen, ‘grote kuis’ doen in drie kinderkamers, nieuwe meubels in elkaar draaien,… allemaal tijd die ik niet kon besteden aan het schrijven van blogposts. “Maar je was toch vaak achter je computer te vinden'” hoor ik nu weer anderen denken. Klopt alweer. En toch staan hier nog hele reeksen foto’s te wachten op verwerking, bleven sommige mails veel te lang onbeantwoord, moet Marijkes computer dringend herinstalleerd worden,… Neen, als ik achter de computer zat was het veelal om te werken aan de site van de school van de kinderen. Na een valse start vorig jaar hadden we (het communicatieteam) de deadline van 1 september voorop gezet. En zoals Opa C. placht te zeggen: “daar kruipt toch meer tijd in dan gedacht”. Maar zie, de site staat ondertussen online, ook al ontbreken er hier en daar nog wel wat teksten en prentjes.

Om jullie een beetje te troosten hier een receptje voor wat comfort food: muffins met appel. Perfect op tijd, want waarschijnlijk kennen jullie ook wel iemand die geen blijf weet met een reuze opbrengst appels.

20110911_003Wat je er in draait [voor ongeveer 24 muffins]

  • 750 g in niet al te grote stukjes gesneden appel (kan ook perfect met valappels)
  • 125 ml zonnebloemolie
  • 300 g bruine suiker
  • 2 eetlepels room
  • 2 eieren
  • 250 g rozijntjes of krenten
  • 500 g patisseriebloem
  • 1 theelepel zout
  • 2 theelepels bakpoeder
  • 1 theelepel zuiveringszout, ofte bicarbonaat
  • 1/2 theelepel versgemalen kaneel

En daarna?

Verwarm de oven voor op 180°C. Schil de appels en snij ze in kleine dobbelsteentjes. Zo, het grootste werk zit er op. Neem nu een ruime kom en kieper er eerst de olie, room, suiker en eitjes in. Roer dit eens goed door en voeg daarna de appels, de kaneel, het bakpoeder en zuiveringszout het zout en de gezeefde bloem toe. Meng dit flink tot je een vrij droge deegmassa krijgt. Voeg er desnoods nog een beetje extra bloem aan toe.

Smeer de muffinvormen [ik gebruikte 2 vormen voor elk 12 muffins]  in met nog wat extra zonnebloemolie en verdeel het deeg erover. Bak ze gedurende zo’n 30 minuten in de oven. Haal de vormen uit de oven, maar laat ze nog even afkoelen voor je de muffins eruit haalt en op een rooster laat afkoelen. Zo krijgen ze een lekker knapperig korstje.

20110911_002

[ smaak: *** | presentatie: ** | bakgemak: *** ]

donderdag veggiedag

Thursday, 8 September, 2011

Nee, niet omdat het vandaag toevallig donderdag is, want hier is nagenoeg elke dag veggiedag, maar omdat de boerenbond het nieuws, de kranten en Terzake wist te halen met een belachelijk ouderwetse en wereldvreemde reactie op het donderdag veggiedaginitiatief van EVA. Aanleiding was de beslissing van de provincie Oost-Vlaanderen om in hun scholen op donderdag een veggiemaaltijd aan te bieden. In de Gentse stadsscholen wordt deze actie al zo’n twee jaar ondersteund. Goed voor het milieu, goed voor je gezondheid én voor de dieren. En de groenteboer mag de provincie natuurlijk ook dankbaar zijn.

Maar nee, Piet en zijn kompanen willen niet dat vlees in een slecht daglicht gesteld wordt. En of het veggie alternatief duurzamer is durven ze te betwijfelen, want voor de productie van soja worden in Brazilië oerwouden platgebrand. Ze vergeten er wel bij te vertellen dat 80 à 90 procent van die soja uit Brazilië dient als veevoer voor hun geliefkoosde biefstuk. Klein detail.

Enfin, eigenlijk hoeven we er niet veel woorden meer aan vuil te maken, in Terzake zag ik dat Piet Vanthemsche met alle macht probeerde de plooien glad te strijken en de ‘ongelukkige communicatie’ minzaam wou vergoelijken. Dat zegt volgens mij genoeg. Hij opperde zelfs om samen met EVA een campagne te lanceren. Als dat maar goed komt…

Dus om donderdag veggiedag vandaag in stijl te vieren maakte ik een gerecht uit het EVA-magazine dat vorige week in de bus viel. De bordjes werden volgeschept en waren in een mum van tijd leeg. Ja, de pompoenlasagne is zeker een blijver. En omdat ik er niet van uitga dat jullie allemaal EVA-lid zijn, geef ik hier het recept prijs. Natuurlijk heb ik een en ander aangepast, ik gebruikte melk i.p.v. sojamelk want de ongezoete versie had ik niet in huis, de gistvlokken liet ik vallen [kan iemand mij vertellen wat dat is en waar je het koopt?] en ik deed er ook meer paprika’s in omdat er in ons groentepakket zaten deze week.

wat heeft u nodig?

  • olijfolie
  • 1 grote ui, fijngesnipperd
  • 2 teentjes knoflook
  • 1/2 el paprikapoeder
  • 1 el provençaalse kruiden
  • 1 tl rozemarijn
  • 1 rode paprika
  • 1 el sojasaus
  • 250 g champignons
  • 500 g pompoen
  • 100 g rode linzen
  • 800 g tomatenstukjes met sap
  • 75 g margarine
  • 75 g tarwebloem
  • 250 ml groentebouillon
  • 500 ml ongezoete sojamelk
  • 3 el gistvlokken
  • een mespunt nootmuskaat
  • lasagneblaadjes
  • 50 g paneermeel
  • 25 g geroosterde pompoenpitten
  • 25 g gehakte en geroosterde hazelnoten
  • 25 g geroosterde amandelnoten

Hoe maak je het?

Warm de oven voor op 180°C.
Maak een groentesaus: stoof de ui en de knoflook in olijfolie, voeg paprikapoeder, Provençaalse kruiden en rozemarijn toe en laat even meebakken. Voeg vervolgens de verse paprika toe en laat enkele minuten stoven. Blus met de sojasaus. Roer de champignons erbij en bak tot ze gaar zijn. Voeg de pompoen en de linzen toe en roer alles goed om. Giet de tomatenstukjes bij de groenten en laat alles een half uurtje rustig gaar sudderen. Voeg wat water of groentebouillon toe als het dreigt aan te bakken.

Maak een bechamelsaus en breng op smaak met nootmuskaat, peper en zout. Rooster de noten.

Leg afwisselend een laag groentesaus, een laag lasagnevellen, een laag bechamelsaus en een laag lasagnevellen in een ovenschotel. Eindig met een laag bechamelsaus en bestrooi met de geroosterde noten en het paneermeel. Verwarm de lasagne 30 à 40 minuten in de oven.

Sorry Piet, maar hier kan geen lap vlees tegenop!

 

Ecoluiheid?

Friday, 29 July, 2011

Wat deden we zelf op reis toen de regenbuien ons verhinderden om buiten te komen? Spelen met de kinderen, koken, bakken en lezen natuurlijk. Er lag bovendien een hele stapel oude tijdschriften in het vakantiehuis, leuk ter afwisseling.

In één van die gedateerde weekend knacks [januari 2010!] stond een interessant artikel over hoe moeilijk het is om dagelijks de juiste ecologische keuzes te maken. Velen vinden het milieu belangrijk en willen wel groen(er) leven, maar hun gedrag sluit vaak niet aan bij die attitude. In hun consumptiegedrag handelen mensen vaak op automatische piloot en daar wringt het schoentje. Nieuwe, duurzame routines ontwikkelen vraagt meer tijd en energie dan de meeste mensen bereid zijn te investeren. Nochtans hoeft het niet altijd moeilijk te zijn, vind ik. Daarom enkele eenvoudige tips, die in veel gevallen niet enkel de planeet, maar ook je portemonnee blij zullen maken:

  • Koop seizoensgebonden, lokaal geproduceerd voedsel. Lekkerder, gezonder en goedkoper. Een handige kalender vind je op de site van Velt.
  • Drink kraantjeswater, vul een drinkbeker als je op stap gaat en probeer zoveel mogelijk plastic flessen te vermijden.
  • Neem een stevige stoffen zak mee als je gaat shoppen, zo kan je wat vaker nee zeggen tegen al die zakjes die soms thuis rechtstreeks in de vuilnisbak belanden.
  • Probeer immuun te zijn voor allerlei reclames die nieuwe, onnodige behoeftes creëren. Vraag je eerst af of je het echt nodig hebt. Dit is zonder twijfel de moeilijkste tip om na te leven. Ook ondergetekende moet hier vaak schuldig pleiten.
  • Gebruik natuurlijke verzorgingsproducten als je op veilig wil spelen, maar wees beducht voor producenten die op de ecotoer gaan omdat het zogezegd ‘in’ is en hier gewoon een graantje van willen meepikken.Ga niet af op reclame of het label ‘natuurlijk’, maar ontcijfer zelf de ingrediëntenlijst. Een verhelderend artikel vind je bij greenbliss. Kijk ook eens naar the story of cosmetics. Mijn favoriet blijft Weleda, zowel voor mezelf als voor de kinderen. Misschien niet goedkoop, maar toch betaalbaar als je er zuinig mee omspringt.

  • Gebruik ook voor je gezicht een washandje of maak zelf of koop stoffen wattenschijfjes, even doeltreffend, goedkoper én herbruikbaar.
  • Koop zo weinig mogelijk schoonmaakproducten. Azijn, soda, een ecologische allesreiniger en wat microvezeldoekjes, meer heb je eigenlijk niet nodig.
  • Zet restjes in een kom met een schoteltje op in de koelkast. Veel folie is totaal overbodig. Gebruik liever potjes en herbruikbare zakjes dan aluminiumfolie.
  • Ga naar de bib of leen boeken bij vrienden. Koop alleen wat je echt wil hebben [een kookboek bijvoorbeeld] en breng oude boeken naar de Oxfam boekenwinkel, zo krijgen ze nog een tweede of derde leven.
  • Koop koekjes die niet individueel verpakt zijn en geef ze mee in een koekendoosje of een herbruikbaar zakje. Duurzaam hoeft niet saai te zijn, doe je kind een hippe brooddoos van Goodbyn cadeau [maar daarover later meer].
  • Koop met een langetermijnvisie. Zorg dat er genoeg ‘droge voeding’ in de voorraadkast of kelder ligt zodat je niet voor ieder gerecht naar de winkel moet rijden. Koop bovendien verstandig: probeer in te schatten wat je werkelijk nodig hebt, zodat je nadien niet de helft ongebruikt moet weggooien. Wees creatief, maak regelmatig iets met wat nog in de koelkast ligt of las af en toe een kliekjesdag in.
  • Vat milieutips niet op als een terechtwijzing, maar als een kans om bij te leren en het met een minimum aan moeite groener te doen. Denk niet dat het toch niet uitmaakt wat jij als individu doet. Alle beetjes helpen en je voorbeeld kan anderen inspireren.

En nee, herbruikbare luiers en vegetarische maaltijden staan niet in het lijstje. Ze zijn iets minder vrijblijvend en trouwe lezers kenden deze tips natuurlijk al.

terug

Wednesday, 27 July, 2011

20110709_grimminckhof_011Zoals je misschien al opgemerkt had aan het aantal geposte berichtjes zijn we even weggeweest. Niet naar verre en zonnige oorden, nee, net als vorig jaar naar de vertrouwde vakantiehoeve in de westhoek. Rust, mooie vergezichten, een bloemenweide en zwemvijver, een prachtig gerenoveerd huis, wat wil een mens nog meer? Zon misschien? En dat kregen we jammergenoeg maar met mondjesmaat.

Voor de eerste keer gingen we veertien dagen weg met de kinderen en ik denk dat welgeteld 5 dagen onder de noemer ‘zonnig’ kunnen geplaatst worden. Het herfstgevoel lag op de loer en dus werd de bikini ingeruild voor fietshelm of stapschoenen. Het hopmuseum, het Poperingse zwembad, het folkmuseum in Dranouter, het helleketelbos, de Halletoren in Ieper, het Sixtusbos, de nieuwe speeltuin in het Frimoutpark, we’ve seen it all.

20110709_grimminckhof_024Gelukkig konden onze waterratten toch een dag of vier in de frisse zwemvijver, zodat die teleurstelling hen bespaard bleef. Vooral Marthe en Lena lieten het slechte weer niet aan hun hart komen. Ze knutselden, tekenden, bouwden kampjes met de strandlakens, speelden met playmobil of keken samen met Finn voor de tigste keer naar ‘het molletje’.

20110709_opening_kunstenfestival_watou_019De nieuwe vuurschaal in de tuin, omringd door zitbankjes/boomstammetjes was een voltreffer. Twee keer konden we marshmellows roosteren in het vuur en met vrienden speelden we nadien de opening van het kunstenfestival in Watou na door twee vuurlantaarns op te laten. Sfeer verzekerd. En dan nakletsen bij een Hopus of Sint-Bernardus tot het zo donker was dat je met moeite de weg naar het huis terugvond. Om maar te zeggen dat we er zeker het beste van gemaakt hebben.

Toen we arriveerden stond er een zelfgemaakte appeltaart voor ons klaar, over een warm welkom gesproken! Intussen heeft Greet het recept doorgemaild en ze staat hier mooi te blinken voor het bezoek deze namiddag. Supersimpel, maar ook superlekker, vandaar dat ik jullie het recept niet wil onthouden:

wat heb je nodig?

  • 3 à 4 appels
  • 1 rol bladerdeeg
  • 75 g suiker
  • beetje kaneel
  • 2 eieren
  • 100 g suiker
  • 200 ml room

hoe ga je tewerk?

Verwarm de oven voor op 200 °C.
Leg het bladerdeeg in de taartvorm en vul die met appelschijfjes. Strooi er 75 g suiker en wat kaneel over. Bak 15 min. in de over. Meng ondertussen twee eieren, 100 g suiker en 200 ml room. Giet dit voorzichtig over de appels en bak de taart nu nog 25 minuten op 170°C.

Mmmmmm!

twee in zicht

Friday, 3 June, 2011

20110511_finn_thuis_003Woensdag wordt Finn twee jaar. Een zeer plezante leeftijd. Hij is al vrij zelfstandig, tatert erop los, aapt ons na en geeft knuffels als een volleerde charmeur. Maar ook een moeilijke leeftijd. Hij weet wat hij wil en vooral wat niet. Hij klautert zonder gène op kasten, op het aanrecht, op tafel, niets is nog veilig. Hij neemt zelf zijn favoriete ‘yough’ uit de koelkast, soms met alle gevolgen van dien. Hij kruipt op mijn fiets als hij wil gaan fietsen. Zelfs de voordeur moet op slot, of hij zou alleen vertrekken naar de winkel. Soms voel ik me zoals in een klas met dertig leerlingen: ogen en oren tekort! Als het stil is, ga ik best snel kijken. Al moet ik zeggen dat er tot nog toe geen ongelukken gebeurd zijn, wellicht omdat ik er iedere dag bij ben en hem dus ook door en door ken. Al is hij me vaak wel een stapje voor en ben ik soms verrast over wat hij nu weer bijgeleerd heeft [lees: waar hij nu alweer op kan].

Dus ja, soms ben ik blij dat hij nog een dikke twee uur per dag slaapt en hij me even rust gunt. En gaan slapen doet hij nog steeds met plezier, al was het maar omdat hij zo geniet van ons momentje ‘dodo doen’. ‘Dodo doen’ is ‘Finns’ voor samen op het grote bed dicht bij elkaar liggen en een boekje lezen. En dan als een baby’tje naar je bedje gedragen worden, slaapritueeltjes kunnen toch zo fijn zijn.

20110422_finn_thuis_002Onlangs vertelde oma nog eens hoe Geert als kind de wieltjes van de auto’s beet waar zijn broer voordien zo’n zorg voor gedragen had. Finns reputatie als brokkenpiloot is dus gewoon genetisch bepaald. Dat belooft natuurlijk voor later. Al moet ik zeggen dat Geert dat vandalistisch trekje toch grotendeels kwijt is, gelukkig. Maar ik heb al vaak gedacht dat het goed is dat Finn de hekkensluiter is, want alleen wat echt robuust en duurzaam is zal nog op zolder belanden voor de kleinkinderen.

Met Finns verjaardag start een heuse feestweek. De dag erna feestje voor Lena in de klas, feest met de opa’s en oma’s voor Lena en Finn, vaderdag, verjaardagsfeest voor Lena’s vriendinnetjes. Voorlopig heeft onze bijna-tweejarige nog geen benul van verjaardagen en krijg ik van hem nog geen lijstje van wat ik allemaal moet/mag bakken en klaarmaken. Mijn oventje zal draaien!

 

een nieuw theaterseizoen

Wednesday, 18 May, 2011

de_herbakkerDeze week lag er een brief op de mat van het NTGent, een uitnodiging voor de voorstelling van het nieuwe theaterseizoen. Als in een flashback flitsten flarden door mijn gedachten van één van de laatste mails die ik kreeg van nonkel Luc . Bij een kattebelletje waarin hij aankondigde dat het radio 1-programma Moshi zijn Dranouter-verhaal zou uitzenden, hing hij een tekstje dat hij instuurde bij de Eecloonaar. Hierin verhaalt hij zijn wedervaren bij de start van de abonnementsverkoop in de Herbakker, het cultureel centrum in Eeklo.

Om jullie te laten nagenieten publiceer ik het hieronder, als postuum eerbetoon.

Abonnementendag bij De Herbakker:
alweer een verzorgd succes

Zaterdag 6 juni 2009. 65 jaar geleden begon de landing op Normandië: het begin van het einde van de Tweede Wereldoorlog, de aanzet tot onze bevrijding.
Om 8 uur neem ik de fiets richting De Herbakker, want daar start binnen een uur de abonnementenverkoop. Ervaring van de vorige jaren leert dat je er best vroeg bij bent. Ik ben dus ruim op tijd op pad om voor het volgend Eekloos cultuurseizoen ons van degelijke plaatsen te verzekeren.

Ik fiets de Molenstraat over vanuit de René Vermaststraat. Ik weet dat nog vróegere vogels vanaf de toegangsdeuren van het CC een rij aan het vormen zijn richting Pastoor De Nevestraat. Ik schat dat ik bij het binnenrijden van die straat nog géén wachtenden zal zien. Zolang kan de rij nu toch nog niet zijn, denk ik.
Mooi fout gegokt! Eén uur vóór openingstijd reikt de wachtrij al tot op straat! Mijn fiets aan de kant, op slot, en ik schuif bij in de rij. Ik zal een uurtje verenigd zijn met de toevallige lotgenoten van dit moment. Dat schept op slag enige verbondenheid. Er wordt gemoedelijk gekeuveld over de Herbakker en het nieuwe seizoen, over de ‘kiezinge’ morgen (‘Dààr zullen er wel zo geen rijen staan zeker?’).
Ik ben hier toevallig op een goed observatiepunt beland: net op de hoek van het gebouw. Ik zie dus de stabiele rij vóór mij (tot aan de ingang) en de steeds maar groeiende rij achter mij richting Molenstraat. Zoals elke file groeit die weg van zijn doel.
8u30. Er staat intussen evenveel volk àchter als vóór mij. De rij reikt nu al tot aan de burelen van de Herbakker denk ik. ‘Straks komt er hier een plezanterik zeggen dat er een wijziging is en dat de inschrijvingen zullen gebeuren op het Kantoor in plaats van in De Herbakker zelf. Tournez! De laatsten zullen de eersten zijn.’
Gelukkig komt niemand met dit bericht.
Maar ze komen wel met iets ànders. Bakker Philip, de bakker van De Herbakker, in vol bakkersornaat en bijgestaan door Herbakkerinnen (medewerksters van het CC), komt ons vergasten op een lekkere attentie: gratis koffiekoeken. Dat smaakt! Een aangename verrassing en een leuke nieuwigheid van dit jaar.
Ze hebben trouwens voluit de kaart getrokken van de persoonlijke aanwezigheid (diegenen die zelf naar het CC komen met hun bestelling). De internetbestellers komen pas vanavond aan bod. Vorig jaar was dat nog gelijktijdig: de bestellingen op papier kregen het tijdstip bij het binnenkomen en de bestellingen via internet ook. En zo werden ze in mekaar geschoven. Aangezien de elektronische weg in principe veel vlugger gaat (tenzij die door het succes blokkeert) dan een, leek dit een ongelijk systeem. Dit jaar heb je weer alle voordeel als je persoonlijk komt.
En dat is best wel te merken aan de rij die maar blijft groeien en die volgens onbevestigde geruchten al ‘toe an De Roo in de Meulenstrate’ zou reiken.
Het is gelukkig uitstekend weer. Ik sta hier zelfs in het zonnetje. Wat zou dat geven als het zou pijpenstelen regenen?
8u40. Ha, we krijgen toeschouwers die met zichtbaar genoegen de mensenslang komen aanschouwen en die melden dat die vooraan hier al staan ‘van te zevenen’. Later zal blijken dat nummer 1 al kwart vóór 7 aankwam. Ruim twee uur voor het hier opengaat!
Mochten we nu allemaal op één lange rij gaan staan, met de handen op de schouders van de cultuurliefhebb(st)er vóór ons, dan zou de rij lopen langs de muur van De Herbakker, om de hoek helemaal tot de Molenstraat, om de hoek tot aan de Bibliotheek en door die deur langs het binnenweg tot aan het foyer (de Bakkerei) en om de hoek weer tot aan de ingang. Dus helemaal rond. We zouden verdorie de polonaise kunnen dansen en dan als in een stoelendans wachten tot de muziek stopt.
Ja, ik weet het: als ik ergens lang moet wachten slaat mijn fantasie soms op hol …
8u45. Plots begint het hier te bewegen. Het is pas kwart voor negen en men heeft wijselijk beslist om er aan te beginnen. Goed idee: niemand wordt er door benadeeld (wie nu aankomt sluit toch aan achteraan in de rij) en door een kwartier te vervroegen wordt veel tijd gewonnen. Eens proberen schatten: als er hier 600 man/vrouw staat te wachten dan is dat 600 keer 15 minuten. Dat zijn dan 150 uren, zeg maar vier werkweken, die plots in Eeklo en omstreken extra vrijkomen. Om te babbelen of boodschappen te doen of nog eens alle verkiezingsdrukwerk grondig te bestuderen.
8u50. Er komen al mensen buiten! Dat gaat hier goed vooruit.
9u. Michel Moens komt foto’s nemen. Ik sta al bijna aan de ingangsdeur.
9u15. Alles is achter de rug voor mij. Ik heb mijn formulieren en mijn cultuurcheques goed en wel in veilige Herbakkerinnenhanden kunnen overdragen. Er was in de polyvalente zaal een heuse back-office die nu al de oogst aan het meten is. Vanavond zullen er al voorstellingen uitverkocht blijken. Misschien duurt het zelfs niet eens zo lang. (Luc ROELS)
Ik ga mijn fiets ophalen en moet hiervoor de rij dwarsen want die blijft zich maar handhaven alhoewel er al zovelen op dat punt gepasseerd zijn.
22u. We hebben bezoek thuis. Ze zijn vanmorgen niet in Eeklo geraakt en hebben dan maar vanaf 18 uur via Internet geboekt. Er waren al 1500 abonnementen binnen op dat moment (!) en Wouter Deprez was al uitverkocht (voor beide avonden) …
De zomer moet nog beginnen maar De Herbakker maakt zich nu al op voor alweer een succesvol seizoen.
Misschien kan de fanfare van De Herbakkers hier volgend jaar een open repetitie houden, ‘s morgens vroeg om de wachtrij muzikaal te amuseren?

 

jong leven

Sunday, 15 May, 2011

Al geruime tijd stond er in het tuinhuis een kartonnen doos met Joskes lievelingsdekentje. Ter voorbereiding. Maar veel oog had onze Jos er niet voor. Met haar zwanger buikje zat ze nog steeds achter de vogeltjes aan en kroop gezwind de dode perenboom in om een beter zicht te hebben op het door pimpelmeesjes bewoond vogelhuisje.

Vrijdag kwam er dan toch enige verandering in. Ze was plots veel meer in en rond huis te zien en hengelde naar aaikes en wrijfkes. De doos werd verplaatst naar de zitplaats waar ze achter de zetel een rustig plekje vond. Al snel had Joske dit in de mot en ging op verkenning. Zaterdag was ze dan al van ‘s morgens niet meer uit de doos te krijgen. Het signaal voor mijn huisgenoten om een plekje op de eerste rij uit te kiezen. Toen ik Finn had ondergestopt voor zijn voormiddagslaapje kreeg ik een opmerkelijk zicht wanneer ik de ‘living’ binnenkwam: vier poepkes, hun hoofden kon ik niet zien, want die zaten bijna bovenop de doos achter de zetel. Het duurde nog wel even, maar kort voor de middag kwam Lena me opgewonden vertellen dat het eerste aan het komen was, een rostje. Maar het ging niet van een leien dakje: rostje was een stuitligging en het kostte Joske toch wat moeite om het op de wereld te zetten. Na een grondige likbeurt kon Marijke het beestje inspecteren en zei toen op bijna prinselijke toon: ‘het is een mannetje’. Een droepietje, een pluizebolleken. Tijdens het middageten kreeg hij er nog een zusje bij: een speciaaltje. Ze is grotendeels grijs met eenzelfde tint en schijn als onze Thor, maar een donkerdere kop en poten en hier en daar ook een klein plekje rost.

Ik vertrok kort daarop met de twee oudsten naar de repetities van de circusplaneet in Gent en toen ik onderwijl informeerde naar ‘de stand van zaken’ vertelde Marijke dat het bij twee gebleven was en dat er iets scheelde met Rostje. Hij was een beetje futloos en dronk niet. ‘Zou dat niet kunnen komen door de ietwat zware bevalling’, probeerde ik nog, maar Marijke vulde aan: ‘als ik in zijn bekje kijk zie ik dat er iets mis is met zijn verhemelte, en zijn tandjes staan ook niet zoals het moet’. Geen goed nieuws dus. Ik bereidde de oudsten al een beetje voor op het ergste. Toen we thuiskwamen lag Rostje nog vredig bij Joske en Grijsje. Maar je hoorde dat hij het moeilijk begon te krijgen. De afspraak met de dierenarts was pas voor deze ochtend, dus veel meer dan hem wat knuffelen en liefde geven konden we niet doen.

Deze ochtend was Rostje heel flauw. Hij miauwde af en toe hartverscheurend en werd getroost door Jos en de kinderen. Maar de afspraak van 10.45u. kwam snel dichterbij en we waren realistisch genoeg om te weten wat die zou brengen. Door zijn open verhemelte kon hij niet drinken en met tandjes die zo naar binnen stonden zou hij ook nooit kunnen bijten. We wilden hem niet laten verhongeren en dus zat er niets anders op dan dat de dierenarts Rostje uit z’n lijden verloste. Na een laatste knuffel door de kinderen werd, twee jaar na Wiebe en Pjotr, opnieuw een putje gegraven achter de haag onder de hazelaar.

Joske loopt nu af en toe eens kort naar buiten, kijkt dan wat rond om vervolgens, bij de eerste piep van grijsje, terug naar haar doos te spurten, misschien wel teleurgesteld om slechts één jong aan te treffen. Het heeft niet mogen zijn.

20110515_rostje_00620110515_rostje_00520110515_rostje_00420110515_rostje_00120110515_rostje_00220110515_rostje_007