Category “op de lichtbak”

chocolate chip cookies volgens Jeroen Meus

Sunday, 13 March, 2011

We hebben het al vroeger bekend: we zijn fan van Jeroen. Niet dat we dagelijks om 17.45 u. voor de kijkbuis gaan zitten met een groot spandoek [op dat uur hebben we wel andere dingen aan het hoofd, en trouwens, zo'n tv, dat is éénrichtingsverkeer, dus Jeroen zou het spandoek toch niet merken], maar we pikken geregeld een aflevering mee vanop het web. Zo botsten we op zijn versie van de chocolate chip cookies. Aangezien het een zeer kindvriendelijk recept is vonden we het gepast om het tijdens de krokusvakantie eens uit te proberen. Onderstaand vind je dan ook de ingrediëntenlijst en bereiding volgens meneer Meus. We volgden die vrij minutieus maar zouden bij een volgende ‘bakking’ er nog wat meer havervlokken in draaien.

20110312_chocolate chip cookies_008

ingrediënten

  • 250 g bloem
  • 1 theelepel bakpoeder
  • 120 g suiker
  • 60 g havervlokken
  • 200 g malse boter
  • ei
  • 100 g donkere chocolade
  • vanillestokje

bereiding

Zorg ervoor dat je de boter op tijd uit de koelkast haalt. Doe de bloem, het bakpoeder, de suiker en de haver in de mengbeker van de keukenmachine. Zorg ervoor dat je alle ingrediënten voor het deeg goed afweegt. Plaats het hulpstuk voor deeg en beslag in de keukenmachine en meng alle ingrediënten op lage snelheid. Snij de malse boter in stukjes en voeg die één voor één toe aan de droge ingrediënten. Doe ook het ei in de pot met beslag. Snij eventueel een vanillestokje overlangs en schraap de zaadjes uit de peul. Voeg de vanillezaadjes toe aan het beslag. Laat de machine even op hogere snelheid draaien, totdat je een egaal vast koekjesdeeg krijgt.

Breek de chocolade en hak ze in stukjes met een mes. Zorg ervoor dat de chocolade niet al te fijn gehakt is. De stukjes chocolade in zo’n cookie moeten groot genoeg zijn. Voeg de chocolade bij het deeg en laat de machine alles mengen.

Leg een vel vershoudfolie op je werkblad en schep het deeg erop. Verpak de homp deeg in de folie en laat deze een half uurtje rusten in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 175°C. Neem een bakplaat en leg daarop een vel bakpapier of een siliconenmatje. Rol balletjes van het deeg met een diameter van 3 à 4 cm. Schik ze op de bakplaat met voldoende ruimte ertussen. Druk alle balletjes plat tot een reeks koekjes die precies even groot zijn. Bak de koekjes 20 minuten lang in de oven van 175°C.

Let op: de baktijd kan afhankelijk zijn van het type oven. Controleer dus regelmatig even het resultaat.

20110312_chocolate chip cookies_004

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Ontdekking

Tuesday, 11 January, 2011

Als de grote baas van de vrt haar zin krijgt hebben we binnenkort een ‘voltijdse’ kinderzender. Ik hou mijn hart al vast. Gaan ze Ketnet ver-Kazoomen? Ik heb de afgelopen kerstvakantie even de programma’s van Ketnet overlopen, en ik werd er een beetje triest van. Niks dan herhalingen. Is het zo dat ze de zender willen uitbreiden?

Let wel, een aantal programma’s die Ketnet uitzendt (en heruitzendt) vind ik best te pruimen. Denk maar aan w@=d@t, Kulderzipken, W817,… maar er zijn grenzen. Als je de programmagids nu al vult met herhalingen van muziekwedstrijden van vorig jaar (Zo is er maar één, De Cup), dan hou ik mijn hart vast.

Onze kinderen kijken tv. Dat vind ik normaal, want dat doen wij ook. Maar we plooien ze niet urenlang voor die verdoemde kijkkast. Tijdens de schoolweken is de tv iets voor na het eten en voor het slapengaan, voor het bedverhaaltje. In het weekend mogen ze ‘s ochtends twee programma’s kijken, wat neerkomt op een half uurtje. ‘s Avonds floept de beeldbuis dan nog eens aan voor een half uurtje.

Finn kijkt nog niet mee, die is nog te druk bezig met de afstandsbediening van de tv. Nu en dan gaat hij ‘parmantig’ in de zetel zitten naast de oudsten, maar lang duurt dat niet. Af en toe zetten we eens iets voor zijn leeftijd op, maar ook dat kan hem nog niet lang boeien.

Dit weekend waren we bij K. & I. op bezoek in hun huurhuisje in de de Ardennen. Hun jongste, N., is verzot op Molletje. ‘Molletje kijken, Molletje kijken’, zo rende hij regelmatig door de kamers. En af en toe werd zijn wens ingewilligd. “Molletje” is een creatie van de Tsjech Zdenek Miler, die het diertje tussen eind jaren 50 en halfweg de jaren 70 van vorige eeuw allerlei avonturen liet beleven. Dat de reeks al zo oud is zou je op het eerste gezicht niet zeggen. Ze oogt fris [wellicht ook omdat de nieuwe uitgaves een restauratieronde achter de rug hebben] en is zeer universeel. Molletjes woordenschat is dan ook zeer beperkt, maar de aangehaalde thema’s zijn van alle tijden en alle landen. Al merk je hier en daar toch een communistische inslag, maar daar stoort geen kind zich aan. Dus wil je je pagadders nog eens iets moois en leuks voorschotelen, google dan eens op ‘Molletje’, sla deze over, en geniet.

Een voorsmaakje vind je alvast  hieronder.

dagelijkse kost

Wednesday, 22 September, 2010

Een nieuw tv-seizoen impliceert een aantal nieuwe programma’s. Niks om echt voor thuis te blijven, zo blijkt op het eerste gezicht. Wat me wel verheugt is een nieuwe dagelijkse kookrubriek op Brussel Vlaams. Met tv-koks is het een beetje als met spruitjes: je haat ze of je bent er weg van. Wel, er zijn er velen die ik liever niet uit hun keuken zie komen om het allemaal eens op tv uit te leggen. Vaak zijn ze te grotesk en mismeesteren ze hun producten om dan een armtierig bordje te serveren. Ook wordt alles vaak in een zeer foute format gegoten, denk maar aan 1000 seconden. Dat was nog van voor de tijd van het slow cooking uiteraard, maar toch, wie haalt het in zijn hoofd om van koken een snelheidswedstrijd te maken.

dagelijksekostDat het best ook anders kan bewijst de nieuwe één-kok-van-dienst Jeroen Meus. Die kennen we nog wel van een paar kookrubrieken in zaken als ‘de laatste show’ of JanVerheyens zomers gedrocht ‘Aan tafel’. Hij heeft in een ver verleden ook nog dagelijks gekookt op vtm, in een programma met een al even verwerpelijke naam als decor: ‘Met Meus en vork’. Waar is de taalpolitie als je ze echt nodig hebt? Natuurlijk kennen ‘meerwaardezoekers’ hem van ‘Plat Préféré’ op Canvas, zeker na de rel met het lievelingsgerecht van een hier niet nader genoemde Duitser. Basil Fawlty verkondigde het nochtans al  in 1975: ‘Don’t mention the war’.

Ditmaal houdt hij het veilig: alles is zeer filmisch opgenomen in een zeer huiselijke keuken. Omdat hij het een beetje moeilijk had met de verplichte product placement compenseert hij dit door zodanig veel afleiding te voorzien in zijn keuken dat de producten waar het echt om gaat niet meer opvallen. En als hij er dan toch één in de hand neemt, gaat hij er zo mee te keer dat het moeilijk wordt een merk te herkennen. Dat pleit voor hem. Op de site van één vind je onder zijn rubriek trouwens ook een aantal basisrecepten voor onder andere mayonaise, taartdeeg, groente- en kippenbouillon, dan hoef je die al niet te gaan kopen in de sponsorende winkelketen.

De manier waarop hij zijn eerlijke gerechten klaarmaakt houdt ergens het midden tussen de nonchalance van Jamie Oliver met de sensualiteit van Nigella Lawson. Met zeer eenvoudige technieken tovert hij binnen de kortste keren een uiterst smakelijk ogend gerecht op tafel. Wat me daarbij uitermate positief stemt is zijn keukengerei. Geen fancy Japanse messen, leisteentjes als borden of espumaspuiten. Neen, vaak grijpt hij terug naar keukengerei dat je eerder in grootmoeders keuken zou verwachten. Zo haalt hij zijn verse kruiden met een oude vergietje uit een mooie, antieke serre en  ’dresseert’ hij zijn eerste gerecht, een pastaschotel, in een heuse bomma-kom.

Zijn uitleg bij het maken van zijn gerecht is doorspekt met leuke weetjes, handige trucjes en hier en daar een sappige anekdote. Je krijgt niet alleen goesting in hetgeen hij klaarmaakt, neen, het begint te kriebelen en je wil eigenlijk zo snel mogelijk zelf de keuken induiken om in de weer te gaan met potten en pannen. Gelukkig zal ik vaak pas de herhaling van het programma zien en op dat tijdstip lonkt de bedstee toch meer dan het keukenaanrecht.

Lang leve den Eddy

Saturday, 13 March, 2010

Eddy Van NotegemWe zijn hoegenaamd geen volgers van “Thuis”, noch van enige andere soap trouwens, maar als Eddy bij het zappen ons scherm opfleurt durven we al eens blijven plakken. Daan Hugaert zet hier een stoere getatoeëerde trucker neer, vuilgebekt en, zoals het cliché het wil, notoir vrouwenzot. En hij speelt het schitterend, wat je zeker niet van de hele cast kan zeggen. Die blik, dat taaltje, zijn oneliners, dat maakt m’n dag.

Een man die woorden in de mond neemt als ‘dure de comprenure’, ‘chicaneren’, ‘sacrifiëren’, of repliceert zoals:

- Zijde nie beschaamd?
- Ja, vooral vanonder.

- Ga weg, ik wil u nie meer zien.
- Doe dan uw ogen toe hé.

Zo’n man moeten ze een oscar geven, of op z’n minst een Vlaamse Televisiester, al was het maar omdat de Wablieftprijs er wellicht niet meteen in zit.

nostalgie

Monday, 4 January, 2010

(c) Bert HuysentruytIk hou er niet van een mening opgedrongen te worden. Een serie aankondigen als “nu al het  beste  van 2010″, alvorens de eerste aflevering nog moet uitgezonden worden, dat werkt niet bij mij. Intengendeel. Ik wordt daar argwanend van. Superkritisch en soms ook slechtgezind. Zoals met ‘Los zand’. Man man man, heeft dat twee afleveringen lang op mijn zenuwen gewerkt! Daarna hield ik het voor bekeken.

Maar deze keer ging het anders. Van de trailers voor ‘Oud België’ werd ik warm noch koud. Ik heb niets met revuetheater en Gaston en Leo vind ik meestal flauw. Ik ben in mijn jeugd wellicht iets te vaak ‘Joske’ Vermeulen genoemd. Maar de cast kon dan weer wel op goedkeuring rekenen. Ik zie Els Dottermans en Warre Borgmans bijzonder graag spelen en ook Peter en Stany hebben al mooie dingen gedaan. Het was dus met gemengde gevoelens dat ik voor die eerste aflevering ging zitten. Ik wou tenminste één keer kijken, kwestie van zelf een mening te kunnen vormen, los van wat de omroepsters mij willen wijsmaken.

(c) Bert HuysentruytEn het gebeurt zelden, maar ik was van de eerste minuut verkocht. Superlatieven over de inhoud, de vertolking en het camerawerk zal je in de krant wel lezen, die hoef ik niet te herhalen, maar ik was vooral onder de indruk van hoe de jaren ’70 zo overtuigend opnieuw tot leven gewekt werden. Deze serie is echt ‘a trip down to memory lane’. Natuurlijk, ik was nog heel jong in de jaren ’70, maar als verdienstelijk amateur-fotograaf heeft mijn vader mijn hele kindertijd op de gevoelige plaat vastgelegd. En het was net alsof ik in die dozen met foto’s zat te snuisteren. Alles was zo herkenbaar, tot de metalen Tante Tines keukenkruidenwijzer in de keuken van Josée toe. Het moet een feest geweest zijn om voor zo’n serie alle rekwisieten bijeen te sprokkelen.

Met een glimlach om de mond ben ik gisteren gaan slapen. Ik weet al wat ik vanaf nu op zondagavond doe. En u?

Een leuke reeks ‘behind-the-scenes’-foto’s van de hand van Bert Huysentruyt [de drummer van o.a. het hier al eerder vermelde 'het zesde metaal'] vind je hier.