Category “marthe”

het wankel evenwicht van streetcredibility

Sunday, 28 February, 2010

20100214_krokusvakantie_020Deze middag tijdens het eten zei Cas dat hij het raar vond dat papa de was ophing. Hij vond dat toch meer voor vrouwen. Meer had ik niet nodig voor een omstandige uitleg over zinloze stereotypen en voorbijgestreefde rolpatronen. Marthe trad mij onmiddellijk bij door te zeggen dat iedereen moet doen waar hij goed in is. En ze vertelde over de les zedenleer [of godsdienst-zedenleer, zoals ze maar blijft zeggen]:

Marthe: “We kregen een lijst met speelgoed en moesten de woorden kleuren: rood voor meisjes, blauw voor jongens en groen voor allebei en ik had alles in het groen gekleurd, want ik speel ook graag met lego en Cas speelt bijvoorbeeld ook graag met barbies, hé mama.”

Cas, zichtbaar gekrenkt in zijn mannelijkheid: “Marthe! Ik doe ze gewoon graag kleren aan!” Het werd even stil, je zag hem vertwijfeld nadenken en toen, vol ongeloof: “Je hebt dat toch niet in de klas verteld?”

Marthe: “Jawel, Cas, dat is toch niet erg. Niemand zal daar mee lachen, hoor! Gijs ook niet, want dat is uw vriend. Juf Ellen zei dat het heel flink was van mij dat ik u liet meespelen.”

En voor haar was de kous daarmee af. Maar Cas was er toch niet helemaal gerust in.

hokus pokus

Saturday, 13 February, 2010

20100210_marthe_7_cakejes_004Er is er hier eentje jarig, een van onze prinsesjes wordt zeven, en dan wordt er weer heel wat uit de hoed getoverd. Op verzoek, cakejes om uit te delen in haar klas. Ze zijn snel klaar, leuk om te versieren en nog lekker bovendien.

Morgen volgt fase twee van het verjaardagsritueel. De familie komt dan op de koffie en aangezien Marthe eigenlijk alleen graag chocoladetaart lust, werd het dus chocoladecake volgens het recept van tante Hilde en lekker decadente brownies. Ja, het caloriegehalte zal niet van de poes zijn morgen. De oma’s beloofden nog voor rijsttaart en soesjes te zorgen. Bourgondiërs? Wij?

    20100213_brownie_002Enfin, voor de liefhebbers, het recept van de brownies:

  • 180 g fondantchocolade
  • 150 g boter
  • 170 g bloem
  • 300 g suiker (of wat minder)
  • 3 eieren
  • 3 theelepels bakpoeder
  • 1 zakje vanillesuiker

De chocolade en de boter laten smelten, al de overige ingrediënten eronder mengen en 30 minuten op 180°C bakken.

Volgende week volgt dan nog het verjaardagsfeestje voor de vriendjes en vriendinnetjes van school. Maar dan ga ik het simpel houden en heel klassiek pannenkoeken bakken. Weinig kinderen die daar nee tegen zeggen, dacht ik zo.

En dan weer even de vijs toe.

des goûts et des couleurs…

Saturday, 6 February, 2010

Over smaak valt moeilijk te twisten, zelfs niet met je eigen kroost. Zo hielden Marthe en Lena, zoals zovele meisjes, ontzettend veel van roze. Ja, zelfs van het soort roze dat pijn doet aan de ogen. Ik mag daar natuurlijk geen commentaar op geven, want ik heb geen recht van spreken. Oma zou wellicht met veel plezier uitweiden over het roze behangpapier, de roze mappen, het briefpapier, de dekbedovertrekken,… Gelukkig ging het over en nu heb ik niets meer met het kleur roze. Integendeel zelfs. Je zal goed moeten zoeken om iets roze te vinden dat ik vrijwillig gekocht heb de laatste twintig jaar. Tenzij voor de meisjes natuurlijk, want ook zij hebben recht op een roze periode.

Ik las ergens dat die hang naar roze en rood bij het vrouwelijke geslacht teruggaat op de oertijd, waarin vrouwen op zoek gingen naar rijpe vruchten. Meestal is het een fase die vanzelf overgaat. Tenzij die tegengewerkt wordt, dan krijg je vrouwen die op latere leeftijd nog steeds roze kiezen. Met dit schrikbeeld voor ogen koop ik af en toe iets roze voor Marthe en Lena, ook al zou ik zelf spontaan een ander kleur kiezen. Rood, bijvoorbeeld.

20090712_vakantiedag_013Marthe had, als oudste, een tijdje alleenrecht op de roze dingen in ons huis. Want roze was haar lievelingskleur en Lena was nog te klein om daar een stem in te hebben. Tot Lena groter werd en plots een geduchte concurrent was. En als Lena ergens voor gaat, geeft ze zich helemaal, zo ook in deze materie. Ruzies over wie de roze beker kreeg, discussies over hoe roze ook haar lievelingskleur was (en nee, dat was geen naäperij, verzekerde ze ons), tranen om roze speelgoed dat we niet in tweevoud hadden, ja, dit alles werd ook ons deel. Dus kwam er tot mijn grote ontsteltenis nog meer roze in ons huis.

Maar het tij keert gelukkig snel. Vorige week gaf ik Lena uit gewoonte een roze beker bij het ontbijt en ze reageerde met:” Pff, mama, weeral die roze beker. Waarom geef jij mij altijd die meisjeskleuren? Ik hou daar niet meer van, ik wil blauw en groen, dat zijn nu mijn lievelingskleuren!” Ja hoor, alles komt goed, denk ik dan stilletjes.

de spin Sebastiaan

Saturday, 30 January, 2010

Marthe vindt een kleine spin in huis. Ik hoor ze lief, maar resoluut zeggen: “Spin, jij hoort hier niet thuis, kom,” en ze neemt hem voorzichtig in haar handen. Ik vraag haar hem buiten te zetten. Lena, onmiddellijk geïnteresseerd, komt vragen of ze hem eerst eens mag aaien.

Dat hebben ze duidelijk niet van mij.

warm bedje

Tuesday, 5 January, 2010

Marthe en Lena waren onderling bezig over hun ‘pissekutteke’. Het duurde even voor ik doorhad dat ze het pittenkussen ofte kersenpitkussentje bedoelden dat moest opgewarmd worden voor in hun bedje. Een verspreking die niet mogelijk was geweest ten tijde van de warmwaterkruik.

korvapuusti

Wednesday, 30 December, 2009

20091230_kaneelbroodjes_012Vandaag kwamen alle kindjes na een nachtje logeren – de meisjes bij nonkel P. & tante C. en Cas bij vriendje R. – terug naar huis. Ze zijn daar ongetwijfeld in de watten gelegd en dus dacht ik eraan om nog eens kaneelbroodjes te bakken voor bij de koffie. Het is een beproefd recept alhier, ooit overgeschreven uit het fantastische kookboek van Tessa Kiros. ‘De smaak van mijn herinnering’ is een boek vol familierecepten, maar met een Finse moeder en een Grieks-Cypriotische vader zijn die recepten uiteraard heel gevarieerd. En dat, samen met de boeiende verhalen over haar jeugd en over de herkomst van de recepten, maakt dit boek zo bijzonder.

De kaneelbroodjes zijn een Finse traditie, korvapuusti heten ze, maar ze zijn bijvoorbeeld ook in Zweden heel populair. Daar hebben ze zelfs een ‘kanelbullens dag’, een kaneelbroodjesdag. Ik denk bij het maken van de broodjes aan een weids sneeuwlandschap, rode houten huisjes, een warm vuur en ja, soms ook aan pettson en findus. Helemaal zen word ik ervan. De geur van kaneel vult heel je huis met winterse gezelligheid, alleen al daarom zou je dit af en toe moeten maken. De broodjes zijn het lekkerste als ze nog lauw zijn.

Wat heb je nodig?

voor het brooddeeg
  • 200 g lauwe melk
  • 75 g suiker
  • 1 zakje gedroogde gist
  • 1 losgeklopt ei
  • 90 g zachte boter
  • 1 theelepel zout
  • 500 g witte bloem
voor de kaneelboter
  • 2 theelepels kaneel
  • 50 g bruine suiker
  • 80 g zachte boter

In het boek zijn het kaneel-kardemombroodjes en voeg je aan het brooddeeg 2 theelepels gemalen kardemom toe, maar aangezien Geert daar niet zo wild van is, laat ik dat gewoon weg.

Aan het werk

Doe de gist, melk en suiker bij elkaar en laat 10 minuutjes rusten. Voeg het ei, de boter en het zout toe en terwijl de Kitchen Aid zachtjes op stand 1 draait, voeg je de bloem toe. Laat de keukenrobot zijn werk doen gedurende 10 minuten. Intussen kan je de kaneelboter maken door gewoon boter, suiker en kaneel te mengen.

Leg het deeg met een schone handdoek over op een bebloemde bakplaat en zet dit in de oven op ongeveer 40°C. Wanneer het deeg zowat verdubbeld is, na ongeveer een half uur of drie kwartier, verdeel je het in vier stukken. Verdeel ook de kaneelboter in vier porties. Terwijl je met stuk één aan de slag gaat, zorg je ervoor dat de overige stukken deeg afgedekt blijven.

Rol het deeg uit zodat je een rechthoekige lap krijgt. Smeer er kaneelboter over en rol op. Snij de worst schuin in stukjes, afwisselend links en rechts – zoals de accenten bij élève. Leg ze zo dat het bovenste reepje deeg smaller is dan het onderste en druk het bovenste flapje nog eens goed dicht. Doe dit met de vier stukken deeg tot je ongeveer 25 à 30 kaneelbroodjes hebt. Leg alles op een bakpapier en laat nog een half uurtje rusten op een warme plaats, ver weg van tocht. Ik leg er altijd de handdoek terug over.

Verwarm de oven nu voor op 180°C. Klop een eigeel los en bestrijk de broodjes ermee. Strooi er nog wat vanille- of rietsuiker over en bak ze ongeveer 20 minuten – 18 minuten bleek voor onze oven perfect.

20091230_kaneelbroodjes_00120091230_kaneelbroodjes_00220091230_kaneelbroodjes_00320091230_kaneelbroodjes_00820091230_kaneelbroodjes_01620091230_kaneelbroodjes_015

Nadat ik ze de eerste keer gemaakt had, heb ik er in mijn kookschriftje ‘Lekker!’ bijgeschreven. Zelfs Marthe, die normaalgezien alleen chocoladetaart lust, staat hiervoor op de eerste rij. En juf K., R.’s mama, blijkbaar ook.

‘s avonds voor het slapengaan

Monday, 28 December, 2009

20091229_lampjeVanavond las ik een boekje voor dat de kinderen van hun nichtjes gekregen hadden. Het was een kerstverhaal en de kinderen dachten dat het over Jezus zou gaan, een verhaal waar ze bij oma en opa al eens iets over gehoord hadden. Tijdens het lezen bleek het echter een heel ander verhaal, over een eenzaam jongetje dat uitgenodigd wordt voor een kerstfeest. Er kwam een meisje in voor dat Marieke heette, wat Lena de vraag ontlokte: “Hoe heet dat meisje van in ‘Joske is geboren’ nu weer?” Maria, dus. Ik kon mijn lach nauwelijks inhouden. Op Marthes vraag wat er scheelde, zei ik snel: “‘t Is niks, ‘t is een binnenpretje”, waarop Cas in het boek keek en zei:”Waar? Waar is dat binnenprentje?”

Wat later kwamen we bij een scène waarin enkele gasten op het kerstfeest de drie koningen naspeelden, passend uitgedost met kronen en gewaden. Lena: “Welke is nu die koning met zijn versleten hoed?”

Nooit geweten dat een kerstverhaal zo grappig kon zijn.

die morgen op weg naar school

Thursday, 26 November, 2009

20091114_oorsmeer_opera_gent_006Op de achterbank ontspinnen zich vaak de boeiendste gesprekken en worden de leukste gedachtenkronkels verwoord. Zoals deze:

Marthe: “Mama, wanneer gaan wij nog eens naar de Ardennen?”

ik: “Misschien deze zomer, in plaats van naar de boerderij.”

Marthe: “Ik weet waarom dat zo heet, de Ardennen. Dat is omdat er veel dennenbomen staan, hé, mama. De arDENNEN.

hij komt, hij komt …

Monday, 23 November, 2009

20091114_oorsmeer_opera_gent_016Ook hier heeft de ‘sintkoorts’ toegeslagen. Er valt weinig aan te doen, uitzieken is het enige dat helpt. Voorlopig blijft het binnen de perken, maar we verwachten nog een korte opstoot zo rond 5 december… Tot dan proberen we ons te houden aan de voorgeschreven dosis van drie afleveringen ‘Dag sinterklaas’ per dag. Voor een examen over sint en piet zouden onze kinderen wellicht glansrijk slagen.

Bij Cas begon het deze zomer al. Hij maakte in het geheim een eerste versie van zijn sinterklaasbrief en speelde daarmee op zeker. Wie geen brief schrijft krijgt immers geen cadeautjes en van die nachtmerrie was hij op die manier al zeker gevrijwaard. Maar daar bleef het niet bij. De brief werd om de zoveel weken bijgewerkt – gegom, doorhalingen, correcties op correcties vindt de sint vast niet erg. Maar nu, vlak voor ‘le moment suprème’, heeft hij een nieuwe geschreven.

Hij wil, na rijp beraad, graag een Nintendo, zoals enkele vriendjes uit de klas. Van ons krijgt hij dat niet en hij gokt erop dat de sint zijn wens wel zal inwilligen. En als hij toch bezig is met geven, mag hij er nog een stuk of 6 spelletjes bovenop doen. Een ‘nee’ heb je, een ‘ja’ kun je krijgen, lijkt hij te denken. Ik probeer hem op een teleurstelling voor te bereiden, want de sint houdt volgens mij niet van computerspelletjes. Gelukkig hebben ze hem dat zelf horen zeggen in ‘Dag sinterklaas’ – dank u, Jan Decleir, om de puntjes op de i te zetten. Maar blijkbaar heeft een vriendje vorig jaar wèl zo’n spel gekregen van de sint en dus blijft hij voorlopig nog in zijn kansen geloven.

Ik heb gesuggereerd dat het misschien een goed idee is om eens te schrijven dat de sint zelf mag kiezen. Eigenaardig genoeg is Marthe de enige die dat ook daadwerkelijk door mij heeft laten noteren in haar brief. Dit verraste mij, want iedere keer als ze iets niet krijgt van ons zegt ze laconiek: “Dan vraag ik het wel aan sinterklaas, hé.” Maar nu het bijna zover is, weet ze het niet meer zo goed.

Lena wil vooral wat haar vriendinnetjes hebben: my little pony (aaaghh), iets uit de elfenreeks van playmobil (oef) en het nieuwe liedje van K3 – ja, ook hier is studio 100 niet buiten te houden – en voor de rest mag hij, gelukkig, zelf kiezen.

Ze maakten dus enkele mooie tekeningen, haalden wortels voor het paard uit de koelkast, zetten wat appelsap voor de sint klaar en lieten mij een ‘pintke’, zoals Marthe het zo mooi zegt, uit de kelder halen voor zwarte piet. Om helemaal in de stemming te komen, keken we daarna samen naar ‘Het paard van sinterklaas’.

Ik weet zeker dat die trappist zwarte piet zal smaken.

update: Blijkbaar twijfelde Cas stiekem ook aan zijn kansen, want er kwam – wellicht ‘s avonds laat geschreven – nog een nieuwe versie van zijn brief waarin met geen woord meer gerept wordt over de Nintendo. Hij hoopt nu dat Star wars en lego city op meer goedkeuring kunnen rekenen bij de goedheilige man. Tegen ons deed hij wat geheimzinnig en ontwijkend over de inhoud van zijn brief, want het was iets tussen hem en de sint. Maar de sint heeft het me zelf verklapt …

van die keer toen ik de tandenfee een handje hielp

Sunday, 15 November, 2009

20091114_marthe_tand_001Marthe zit volop in de wissel van melk naar ‘echt’. Cas eigenlijk ook, maar die doet er iets langer over. Marthes linkse voortand stond al een tijdje los sinds de rechtse verdwenen is. Ze had er al aan zitten wriemelen en wrikken maar toch wou hij maar niet lossen. Sinds gisteren stond hij zo los dat boterhammetjes eten niet meer zo eenvoudig was. Zelfs met haar vervangsandwich had ze moeite. Gisterenavond vroeg ze me of ik hem er wou uittrekken, maar na een kleine ‘beroering’ van haar bijtertje en de bijhorende pijn, bedacht ze zich.

Deze avond, bij het tandenpoetsen, waren er opnieuw traantjes. De tand deed zeer en ze vond het zo ‘ambetant’. Opnieuw was er het verzoek. Maar dit keer had ik een kleine list. Ik merkte dat hij al heel erg los stond en wellicht nog met één puntje vastzat. Een kort ‘snokje’ zou al voldoende zijn. Maar alhoewel Marthe een behoorlijk hoge pijndrempel heeft wist ik dat ze uit schrik wellicht terug zou afzien van haar verzoek. Ik nam haar tand stevig tussen twee vingers en vroeg: Marthe, zal ik eens goed trekken? Omdat ze met haar mond open stond en ik met mijn vingers erin, kon ze niks zeggen, dus schudde ze hevig van ‘neen’.

Meer had ik niet nodig. Trots toonde ik haar de tand die ze eigenlijk zelf had ‘uitgeneend’.