Archive for November, 2012

Amandelbiscotti

Tuesday, 27 November, 2012

Mea culpa. Ondanks de belofte om weer wat meer te schrijven lijkt het toch niet zo te vlotten. Niet dat er niets meer te melden is of er niet meer gebakken zou worden. Verre van. Als Finn door heeft dat hij niet naar school moet en het dus weekend is zou hij me de oren van m’n hoofd zagen om te bakken. “Gaan we koekjes maken? Of cake, en taart? Ik zal helpen.” En als je dan even niet oplet is hij de kelder in om bloem, heeft hij de grote pot rietsuiker uit het rek en de boter uit de koelkast gehaald en liggen de eitjes al klaar om te krakken. “Je moet er ook nog zo’n stokje in doen, hé papa”, zegt hij dan wijzend op de vanillestokjes. ” Die ruiken lekker” weet hij al, “maar ik mag dat nog niet, want dat moet met een scherp mes en dan zo sjoef“.

20121125_amandelbiscotti_018De laatste tijd verschenen dus heel regelmatig koekjes, appel- en marmer-cake en ander lekkers op de tafel. Maar het was wel al een tijdje geleden dat ik nog eens een nieuw recept uitprobeerde.

Dit weekend nam ik dus het ’500 koekjes-boek’ ter hand op zoek naar een leuk koekje. Marthe wou haar logo-juf bedanken, buurvrouw M. heeft haar enkel gebroken en J. kan je ook altijd blij maken met een doosje koekjes, ook al is ze zelf geen zoetebek.

M’n keuze viel dit keer op de amandelbiscotti. Eenvoudig en lekker.

Dit laat je voor je klaarleggen

    • 300 g patisseriebloem
    • 200 g (riet)suiker
    • 1 tl bakpoeder
    • 1/2 tl zout
    • 3 eitjes, gekrakt
    • de zaadjes uit een lekker dikke vanillestok
    • 80 g blanke amandelen
    • 30 g chocoladebrokjes

 

Moeilijk is het niet

Laat de oven voorverwarmen op 150°C. Zet alvast een bakplaat klaar met een bakpapiertje of bakmatje. Gooi alle droge ingrediënten in de mengkom van de keukenrobot en laat die even zachtjes draaien. Krak de eitjes, doe er de vanillezaadjes bij en klop alles mooi los in een kom. Giet dit mengsel voorzichtig bij de nog draaiende droge massa en zie hoe het deeg plots begint te pakken.  Doe er nu de amandelen en chocoladebrokjes bij en laat alles nog even draaien. Haal daarna het nog vrij kleverige deeg uit de mengkom en kneed nog even met wat extra bloem op het werkblad. Verdeel over 2 gelijke hoopjes en rol die tot mooie worstjes van om en bij de 25 cm lengte. Leg dit op de bakplaat en bak gedurende een kwartiertje.

Haal ze na 15 minuutjes uit de oven en versnij ze onmiddellijk in sneetjes van een goeie centimeter dik. Schik deze opnieuw op de bakplaat (plat wel te verstaan) en zet alles opnieuw voor 10 minuten in de oven. Nadien draai je de koekjes nog eens snel om op hun andere zijkant en na een laatste 10 minuten kan je ze op een rooster laten afkoelen.

Klaar.

20121125_amandelbiscotti_00220121125_amandelbiscotti_00420121125_amandelbiscotti_00620121125_amandelbiscotti_01020121125_amandelbiscotti_01520121125_amandelbiscotti_017

 
 
[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: **** ]

Uit het bed geklapt…

Friday, 16 November, 2012

20121111_kinderen_thuis_001Finn was deze week een beetje ziekjes, een oorontsteking zo bleek. De nachten waren bij gevolg nogal onderbroken en minder rustgevend, Finn slaapt immers nog steeds bij ons ‘achter de kast’.

Deze nacht bracht wel de nodige rust. Eén keertje wakker voor wat water en ‘pipi doen’, maar daarna doorgeslapen tot na zevenen. Ik maakte vandaag de brug – jawel, als rasechte Vlaamse ambtenaar heb ik op 15 november een extra dagje verlof – en lag dus nog in bed. Marijke was al naar beneden toen Finn ook wakker werd. De laatste tijd gaat dat gepaard met een behoorlijke “parlé”. Vanalles komt er dan uit.

Hij kroop bij mij in het ‘grote bed’, ‘want ik slaap nog in een klein bedje hé papa’.
- ‘Als ik groot ben mag ik ook in een groot bed’, wist hij.
- ‘Bij jullie?’, probeerde hij vervolgens.
- ‘Neen, dan mag Finn in een groot bed beneden, bij Cas’, zo maakte ik nog maar eens duidelijk waar hij naartoe kan eens z’n huurcontract hier op de zolder afgelopen is.
- ‘Of bij Lena, dan mag zij in mijn kleine bedje.’
- ‘Dat kan toch niet’, opperde ik, ‘Lena is toch al te groot voor jouw kleine bedje.’
- ‘Als ze klein wordt, dan kan ze wel in mijn bedje.’
- ‘Kindjes kunnen toch niet terug klein worden Finn.’
- ‘Jawel’, stelde hij parmantig, ‘als ze hun korstjes niet opeten’.

voor K.

Wednesday, 14 November, 2012

Afscheid

is met zachte vingers
wat voorbij is
dichtdoen en verpakken in
goede gedachten der herinnering

is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
om niet te vergeten

is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen
loskomen en achterlaten
en niet kunnen vergeten.

W. Bruyninckx

 

wolwalhalla

Friday, 2 November, 2012

In de herfstvakantie gaan de kinderen meestal een dagje of twee bij opa en oma logeren. Marthe en Lena mochten deze keer ook even van nonkel Peters goede zorgen genieten, dus een dag voor ons tweetjes lag in het verschiet. We zetten dinsdag onze vooroordelen over Antwerpen dan ook opzij en brachten een bezoekje aan twee winkels die al lang op mijn verlanglijstje stonden. Geert liet zich gewillig meetronen naar Mandragora en Julija’s shop en kwam [oef!] even enthousiast buiten als mij.

Mandragora ligt in de schaduw van het Museum voor Schone Kunsten en was wat kleiner dan verwacht. Maar twee kamers propvol natuurkledij, mooi houten speelgoed en een selectie boeken, meer moet dat niet zijn, echt een winkel naar mijn hart. We kwamen ogen tekort. De vriendelijke zaakvoerster liet ons rustig kijken, passen, wikken en wegen en had aan ons een goede klant.

We vervolgden onze weg naar de opengebroken nationalestraat, naar Julija’s shop, een hippe stoffen- en wolwinkel. Geert had zijn twijfels. De stoffen waren inderdaad niet ons ding [te druk, te retro en trendy], maar de wolafdeling deed ons beiden watertanden. Ik zou uren kunnen slijten met kijken, voelen en kiezen. De sfeer was ook daar bijzonder aangenaam. Ondanks de muren vol kleurige wol was het er zeer rustgevend en de vriendelijke bediening maakte het helemaal af.

20121031_breiwol_028De keuze was moeilijk, zoveel sprekende kleuren, zoveel fijne materialen! Maar Geert wist me te overtuigen om een heleboel bobijnen van de récupwol van La Droguerie te kopen. Mooie, ietwat stoere wol met een spikkeltje in, ideaal voor mutsen, sjaals en truitjes voor de kinderen en bovendien zeer prijslijk. Deze 100% gerecycleerde wol wordt gemaakt van oude truien en heeft bijgevolg een eco-label. Ook  bourette-chinée kwam in onze zak terecht, gerecupereerde wol met katoen, linnen en bourettezijde.  De meeste wol kan via de website van julija’s ook online besteld worden, behalve die van la droguerie. Het was dus zeker een trip naar Antwerpen waard.

20121031_breiwol_001Voor mezelf kocht ik nog wat paarse alpaca en lichtpaarse mohair, ook van La Droguerie, om samen een fijn giletje mee te breien. De dure wol van Madelinetosh, blue sky alpacas en spud & chloë werd maar vanop afstand bekeken. Zot van wol betekent niet zot tout court. Aan de mooie merinowol van Malabrigo werd wel nog even getwijfeld, maar ik denk dat ik deze winter voorlopig verder kan.

Wie maalt er nu nog om lange, donkere avonden?