Archive for December, 2010

2O11

Friday, 31 December, 2010

20101211_nieuwjaarskaart_2011

daan

Thursday, 30 December, 2010

daan_1_alain_buyckIk ga hier niet beweren dat we fan zijn van het eerste uur, verre van. Dead Man Ray hoorde je nu en dan wel eens op StuBru, maar echt potten breken deed het niet. Neen, het was een optreden in De Laatste Show ergens in 2003 dat de vonk deed overslaan. In zijn eigen haast onverstaanbare Engels vertolkte hij daar Swedish Designer Drugs met een flair en charisma van Brussel tot Tokyo. Sindsdien zijn we hem blijven volgen en is zijn aanhang hier in huis ook gegroeid. Toen Cas voor het eerst onze cd’s ontdekte wou hij die graag op zijn [mijn maar ik gebruik die zelden] mp3-speler.

daan_9_alain_buyckEen paar jaar geleden togen we naar de Gentse feesten om de heer Stuyven met zijn vrienden aan het werk te zien, maar omdat de hemelsluizen zodanig open stonden dat we bijna van straat spoelden ruilden we hun optreden voor een avondje film. Na afloop konden we nog net de laatste noten van Housewife meepikken.

Toen vorig jaar het programmaboekje van het NTGent in de bus viel maakte ik snel een ‘oortje’ bij de pagina ‘Daan – Theatertour’ en werd het op de shortlist gezet. Zo kwam het dat wij bij het uitwuiven van 2010 op de valreep nog eens met ons tweetjes naar een concert gingen. De kinderen werden voor de gelegenheid in bewaring gegeven bij opa en oma Asper.

daan_4_alain_buyckWe schrokken wel even toen we de zaal zagen voldruppelen. Ik vermoed dat wij bij de jongsten hoorden. Een raar volkje. Geen oude rockers of alternativo’s, maar eerder deftige madammen en meneers, hier en daar wat verloren gelopen kvlv-adepten. Misschien allemaal opa’s en oma’s van kinderen die les krijgen van Isolde Lasoen? Samen met Daan en Isolde vulde cellist Jean-François Assy het podium. De heren in stemmig zwart pak, Isolde in een kerstig rood kleedsken.

daan_1_alain_buyckOp het sober met witte spots verlichte podium stond een grote (ontstemde) zwarte vleugel, een gitaarstaander met een zwarte gitaar, een cello, een gereduceerde drum, een vibrafoon, buisklokken en een bugel. Meer moet dat niet zijn dacht Daan. Maar als je de nummers een beetje kent weet je dat ze normaal rijkelijk overgoten zijn met een bombastische saus van electronica. Hoe vertaal je dat nu naar zo’n minimumbezetting, en is dat een beetje gelukt?

daan_2_alain_buyckOm eerlijk te zijn: we waren niet over elk nummer laaiend enthousiast. Soms was de ‘uitkleding’ een verpuring en werden de nummers er intenser door, maar af en toe misten we toch wel dat tikkeltje meer. Het klonk bij aanvang van het concert ook af en toe onzuiver en onzeker, maar naargelang de avond vorderde liep het wel los. Isolde multitaskte zoals enkel een echte vrouw dat kan: vibrafonerend, bugelend en kling-klangend op de buizen en zich zo nu en dan met haar hoge hakken naar haar drum reppend.  Daan wisselde piano met gitaar af en meneer Assy toverde vanalles uit zijn cello.

daan_5_alain_buyckHet was dus in vele opzichten een bijzonder concert waar ik met graagte nog eens naartoe trek later op het jaar. Benieuwd of ze tegen dan al meer op elkaar ingespeeld zullen zijn.

Als uitsmijter: de versie van housewife zoals terug te vinden op hun nieuwe cd: Simple

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

foto’s: Alain Buyck

eindelijk

Monday, 27 December, 2010

I_BOB_YouNa bijna 20 jaar was het deze middag eindelijk zover. Om 14.45 u. werd ik door een paar vlammende salami’s naar de pechstrook op de N42 geleid Of ik alcohol had gedronken en of ik bezwaar had tegen een alcoholtest.

Ik heb me nooit bezondigd aan de cocktail drank & auto. Niet dat ik nooit gedronken heb, verre van, maar van zodra ik met ‘een’ auto op baan was raakte ik geen druppel aan, ook niet ééntje.  Niet dat de pakkans zo groot is, maar ik vrees dat ik in m’n jeugd net iets te veel verkeersslachtoffers in onze wijk in Wachtebeke heb gekend. Niet dat er steeds alcohol in het spel was, zeker niet, maar als we het risico kunnen verkleinen doen we dat graag. Dat is trouwens ook de reden waarom ik nooit zal vertrekken zonder dat iedereen is vastgeklikt, of waarom Cas mijn secretaris is en de gsm opneemt als we onderweg zijn.

Ja, ik ken de verhalen van vroeger. Ook ik zat af en toe samen met m’n broer achterstevoren in de kofferbak van ons vaders eerste trots: een goudkleurige Simca 1100. Gordels op de achterbank bestonden nog niet, net zoals er van airbags, abs, esp en andere toeters en bellen ook nog geen sprake was. En ja, er waren minder wagens op de baan. Maar aan de andere kant, jaarlijks vielen er toen wel om en bij de 7000 dodelijke slachtoffers in het verkeer.

Enfin, genoeg gezaagd voor dit jaar. Ik ben, of beter was, want Finn is er al mee aan de haal, de bezitter van een bob-sleutel.

hilariteit in bad

Monday, 20 December, 2010

Cas en Lena zaten samen in bad.

Cas: ‘Lena, hoeveel voeten heeft een aap?’
Lena: ‘2?’
Cas: ‘Nee, geen, een aap loopt op zijn handen. Die heeft geen grote teen, maar een duim.’
Lena: ‘Mijn grote teen lijkt ook wel een beetje op een duim.’
Cas: ‘Ja, logisch, wij waren vroeger apen.’
Ik: ‘Héél lang geleden, hé, Lena.’
Lena: ‘Jij niet meer, mama?’
Ik, met ingehouden lach: ‘Nee, Lena, ik niet.’
Lena: ‘Opa en oma?’
Ik: ‘Nee, Lena, echt héél, héél lang geleden.’
Cas: ‘Lena, zélfs opa Paul was vroeger geen aap!’

Even later

Cas: ‘Mama?’
Ik: ‘Ja?’
Cas: ‘Nee, laat maar, ‘k ga ‘t toch niet zeggen.’
Ik: ‘Waarom niet? Nu maak je mij nieuwsgierig.’
Cas: ‘Oké dan. Wat zijn twee negertjes in een slaapzak?’
Ik: ‘Geen idee.’
Cas: ‘Nen twix.’

Ik lach, maar nog niet voluit. Tot Cas eraan toevoegt:
‘Mama, wat is dat eigenlijk, ‘nen twix’?’

Thais vegetarisch

Tuesday, 14 December, 2010

E., mede-leefschoolmama en pleitbezorgster voor het vegetarisme, vatte het leuke idee op om een kookworkshop bij haar thuis te organiseren. Ze vond Tino Don Porto Carero bereid die te leiden en het was niet moeilijk om via de leefschool en ook daarbuiten 8 ‘hobbykoks’ warm te maken om de uitdaging aan te gaan. Vreemde combinaties en de meest exotische planten met onuitspreekbare namen leidden tot lekkere gerechten, die we nadien natuurlijk gezellig samen mochten opeten. We leerden nieuwe mensen kennen, wisselden ideetjes uit en lachten om E. directe stijl bij de voorstelling van de aanwezigen. Een heel gezellige voormiddag, dus. Alhoewel Thaïs voor onze kinderen misschien iets te speciaal is [maar de lekkere curry ga ik zeker proberen verkocht te krijgen], wist ik onmiddellijk dat ik met het dessert zou scoren. Vandaag maakte ik de kokosrijst met banaan klaar en het was inderdaad een schot in de roos. Ze likten de pan met duimen en vingers leeg.

Ook R., Cas’ vriendje, vond het heerlijk. Maar dat is een schot voor open doel, want R. is een droom om voor te koken. Hij lust bijna alles, wil graag van alles proeven, neemt met veel plezier een tweede of een derde bord en zegt dan ook vol overgave dat hij het superlekker vindt. Zoals deze middag, nochtans iets zeer basic: een ovenschotel met quorn, kastanjechampignons en oesterzwammen in kleine stukjes en wat misosaus, met daarbovenop spruitjespuree en wat broodkruim. In 1-2-3 was de schotel leeg.

Maar u zit natuurlijk te wachten op het recept van die kokosrijst met banaan, anders was u al lang gestopt met lezen. Geloof me, ‘t is echt supersimpel om klaar te maken:

Haal 200 à 300g paarse rijst uit de wereldwinkel, kook die in dubbel zoveel water gedurende een 20-tal minuutjes. Neem een blik kokosmelk (400g), voeg 2 à 4 eetlepels rietsuiker en 1/2 theelepel zout toe en breng aan de kook. Voeg dit toe aan de rijst en laat nog heel eventjes borrelen. Dien op met stukjes banaan. Volgens mij moet dit ook heel lekker zijn met de zuurzoete smaak van passievruchten. Je mag natuurlijk niet, zoals Geert, bang zijn van exotische smaken of een afkeer hebben van kokosmelk. Wij noemen het hier ‘paarse rijstpap’.  Lekker, écht lekker!

Het klokje rond

Saturday, 11 December, 2010

Sinds enkele dagen slaapt Finn door. Jawel, niet alle baby’s slapen door vanaf 10 weken [Cas] of vanaf 3 maanden [Marthe]. Nee, sommigen blijven wakker worden voor een slokje water of zijn verknocht aan hun flesje melk. Finn werd meestal rond 11 uur wakker voor een klein flesje melk. Na drie minuten drinken draaide hij zich om en sliep hij verder, dus lastig was dat kleine intermezzo allerminst.

20090608_eerste_bezoek_aan_hun_nieuwe_broer_037Nu, enkele dagen nadat hij 18 maanden werd, heeft hij als het ware door dat hij daar toch wat te groot voor wordt. Of heeft het ermee te maken dat hij soms ‘s namiddags niet meer slaapt?  Tot voor kort sliep hij nog altijd twee keer per dag – een luxe die we bij onze andere kinderen niet kenden. Maar nu doet hij meestal een dutje van 9 tot 11 of 12 uur en dan blijft hij wakker tot na het avondeten. Dan zwaait hij blijgezind naar iedereen om zich heen, vraagt zijn ‘me’ [melk] en met z’n tuutje en zijn onafscheidelijk konijn is hij in 1-2-3 in dromenland. Daarin spant hij dan weer wel de kroon. Geen gedoe, geen resem slaapliedjes om hem rustig te krijgen, nee, zijn slaapmobiel speelt het gekende deuntje, een kus, een aaike en klaar. Tot hij 12 uur later weer fris en monter is, klaar voor een nieuwe dag vol avontuur…