Archive for November, 2010

Op aanvraag

Sunday, 28 November, 2010

20101120_hazelnotenpasta_009Belofte maakt schuld. Een tijd geleden verklapte ik op het werk dat Marijke met onze eigen hazelnotenoogst een heerlijk boterhambeleg had gemaakt. Dat was spek voor de [lekker]bek van A. Ze er heeft lang op moeten wachten, maar hier is dan het recept voor “hazelnotenchocopasta”, zoals trouwens terug te vinden in het gratis aan te vragen boekje “365 tips voor de biodiversiteit”.

Haal 200 g hazelnoten uit hun dop, dan rest er nog ongeveer 100 g, en hak ze fijn. Smelt 120 g boter in een steelpannetje op een klein vuurtje. Roer er met een houten lepel 120 g honing door. Nu mogen de gehakte hazelnoten en een paar flinke scheppen [gezeefd] cacaopoeder erbij. Meng alles nog eens goed en giet in een glazen [confituur]potje.

Persoonlijk vind ik het leuk als de hazelnootjes niet al te fijn gehakt zijn. Dan moet je wel een iets dikkere laag op je boterham smeren, maar ik denk niet dat iemand daar bezwaar tegen heeft. De bewaartijd van het boterhambeleg ken ik niet, maar ik denk dat hij nooit zijn uiterste houdbaarheidsdatum zal halen.

20101120_hazelnotenpasta_00120101120_hazelnotenpasta_00220101120_hazelnotenpasta_00320101120_hazelnotenpasta_00520101120_hazelnotenpasta_00620101120_hazelnotenpasta_007

p.s. neen, wij worden niet gesponsord door de Carrefour, maar dat is nu eenmaal de dichtsbijzijnde winkel met een bio-assortiment en omdat we het een beetje zonde vonden om de honing van Kris, wiens bijtjes ook in onze tuin vertoeven, hiervoor te gebruiken.

luxe

Saturday, 27 November, 2010

Met zoveel kinderen en zoveel speelgoed in huis is het soms moeilijk om nog iets origineels te bedenken voor nummer vier. En toch kan je ook hem niet vergeten als het weer eens cadeautjestijd is. Gelukkig kom ik nu nog weg met nuttige geschenken: pantoffels, kleren, ondergoed, een tandenborstel, … Maar dat zal niet blijven duren natuurlijk. En dat de Sint geen speelgoed zou geven aan Finn, dat vinden de andere drie toch maar raar. Hij is toch niet stout geweest of zo?

paard ostheimerDus pijnigt de Sint zijn oude hersenen om iets leuks te vinden voor onze kleine kapoen. En ja, er bestaat nog speelgoed waar we niets van in huis hebben, gewoonweg omdat ik het altijd veel te duur vond. Ooit heb ik mezelf moeten tegenhouden om voor Lena, die als peuter verzot was op paarden, zo’n Ostheimer paard te kopen. Ik liep met spijt in het hart, maar zonder paard de speelgoedwinkel uit. De houten Ostheimer figuren zijn handgemaakt, vandaar het prijskaartje. Is het uit nostalgie dat ik ze zo mooi vind, of omdat het helemaal niet hip is, en dus een verademing tussen al dat plastic en die toeters en bellen van vandaag?

Maar nu Finn eigenlijk niets nodig heeft en ook nog geen verlanglijstje maakt, lijkt zo’n houten dier een goede keuze. Ik tikte een tweedehands paard op de kop [ze zijn niet alleen mooi, maar ook duurzaam, en dus tweedehands te vinden] en werd daar helemaal blij van. Wat een luxe, de vierde in rij zijn!

ostheimerEn wat neemt de Goedheilig man nog mee naar ons huis? Zoals gevraagd: kaplablokken, een playmobil zeemeermin en stofjes om mee te knutselen, als verrassing: een puzzel, jungle speed, wollen ondergoed en wat knustelpapier. Een vrij klassieke keuze, of wat had je gedacht van iemand die 300 en zoveel jaar oud is? Ik heb hem in Dag Sinterklaas horen foeteren tegen die computerspelletjes. Hij staat duidelijk aan onze kant! Om te spelen heeft een kind vooral ruimte en fantasie nodig. Als ik zie hoe onze houten regenboog van Grimms regelmatig tot iets nieuws omgetoverd wordt en hoe de speelkameraadjes erdoor aangetrokken worden, dan weet ik dat de cadeautjes ook dit jaar blij onthaald zullen worden. Nog acht nachtjes slapen…

Update

Onlangs las ik een stukje uit De kleine prins dat mooi aansluit bij mijn pleidooi voor fantasierijk speelgoed. Het gaat, vrij verteld, als volgt:
Een klein jongetje komt in de woestijn terecht. Daar ontmoet hij een man. Op een gegeven ogenblik vraagt hij aan de man: “Ik wil zo graag een schaap zien. Toe, teken er eens één voor mij.” De man tekent een schaap. “Nee,” zegt het ventje, “die bedoel ik niet. Deze kijkt niet goed.” De man tekent een ander schaap. “Nee die bedoel ik ook niet. Deze is ziek.” Dan tekent de man een doos met een gat erin en zegt: “Jouw schaap zit erin. Kijk maar.” De kleine prins kijkt in de doos . Zijn gezicht begint te stralen.”Ja, dat is mijn schaap. Kijk eens hoe lief!”

Nog vijf nachtjes…

Fins

Monday, 22 November, 2010

20101017_stam_gent_025Cas en Lena speelden met Finn en zagen elkaar duidelijk als concurrent. Finn wou ondertussen iets duidelijk maken en zei ‘die, die’ (of zijn variant ‘da, da’). Het zoeken naar de juiste vertaling begon. Lena gaf hem iets, Cas kwam met iets anders aandraven. De discussie begon over wie hem het best begrepen had en ik hoor Cas heel kordaat zeggen: “Nee, Lena, dat is het niet, ik kan het beste Fins.” Dat belooft, een linguïst in spe in huis.

bio aan mijn lijf

Saturday, 13 November, 2010

Ik geef toe, we hebben een beetje een zwak voor alles wat groen, bio of eco is. Niet dat we daar fanatiek in zijn, verre van, maar met vier kinderen in huis kan je toch niet anders dan ook even stil te staan bij de toestand van onze planeet. Het gaat immers niet alleen over jezelf, maar ook over hun toekomst en die van hun kinderen en kleinkinderen. En dat het echt niet goed gaat met moeder aarde, je moet al blind en doof zijn om dat niet in de gaten te hebben. Dus ja, de milieuproblemen verontrusten mij. Ik ben niet pessimistisch aangelegd, maar denken dat het allemaal wel zo’n vaart niet zal lopen en we dus rustig verder kunnen doen zoals we bezig zijn, lijkt me ronduit naïef en gemakzuchtig. Je er niets van aantrekken is natuurlijk de gemakkelijkste weg.

Of zoals ik de verkoopster van de Vai Verde in Gent hoorde verzuchten tegen een andere klant: “Ja, de mensen zijn gewoon aan spotgoedkope kledij, maar ze staan niet stil bij hoe en door wie het gemaakt wordt en welke impact het heeft op ons milieu!” Blijkbaar vonden (te) weinig Gentenaars de weg naar haar ecologische kledingzaak. Jammer, want ik heb er enkele mooie koopjes gedaan, truitjes in het zachtste biokatoen. Let op, ik vind ecologisch verantwoorde kledij ook vaak te duur, maar ik begreep haar ‘statement’ wel. De meesten onder ons zijn blij als ze iets vinden voor weinig geld, maar willen dan liever niet horen dat de katoenindustrie één van de meest vervuilende ter wereld is [25% van de wereldwijde bestrijdingsstoffen worden gebruikt voor 2,5% landbouwgrond, stel je voor!], dat de arbeiders en hun familie vaak ernstig ziek worden van de gebruikte chemicaliën en dat al dat gif de biodiversiteit schaadt en natuurlijk ook in de voedselketen terechtkomt. Nee, dat is natuurlijk geen leuk nieuws als je net iets interessants op de kop getikt hebt.

Dus als ik kan (het aanbod is nog niet zo groot), koop ik nu biokatoen. Liefst aan een zacht prijsje (zoals onlangs in de Aldi, mét het GOTS keurmerk), en anders denk ik eerst heel goed na of ik het echt nodig heb. Want, geloof het of niet, biokatoen is zachter en soepeler dan gewoon katoen. Als je het al niet doet voor het milieu of de arme boeren in de derde wereld, dan kan je het ook gewoon voor jezelf doen. Of klink ik nu teveel als de moralist die ik in se ben?

Oorsmeer _ editie 2010

Tuesday, 9 November, 2010

Net als vorig jaar had ik ook dit keer Oorsmeer aangevinkt in m’n virtuele agenda. En net als vorig jaar gingen we, op vraag van de kinderen, met de trein. Zo’n tochtje samen doet de spanning nog wat extra groeien: de trein, het eerste zicht op de boekentoren, het grote, bijna lege station, de zoektocht naar de juiste tram, de tramrit en dan de hoek om naar het operagebouw. Of er dit jaar ook zo’n leuk zoekspelletje zou zijn, wou Lena weten. En ja hoor, ook daar hadden ze aan gedacht. Dit jaar mocht je op zoek naar verschillende geluiden aan de hand van zoekkaartjes. Nog voor de start van onze eerste voorstelling hadden we zeven van de acht opdrachten gevonden, het achtste antwoord stond bij andere deelnemers net iets te groot geschreven om het niet gezien te hebben.

20101107_oorsmeer_2010_040Wagon” stond als eerste geprogrammeerd. Nicolas Rombouts en Joris Caluwaerts combineerden hun grootste hobby’s: muziek en legotreintjes. Op een bijna kinderlijke manier bouwden ze treintjes zo om dat ze als instrumenten konden ingezet worden bij hun composities. Soms solo, soms als begeleiding of als tempobepaler. Het feit dat alles zich afspeelde in een bijna pikdonkere Redoutezaal waar de kinderen op kussentjes vlakbij de treintjes zaten maakte het nog sprookjesachtiger. Soms hadden de treintjes net iets teveel aandacht nodig van de ‘spelers’ waardoor het tempo uit de voorstelling dreigde te raken, maar dat stoorde de kinderen blijkbaar niet. Na een goed half uurtje werd het ‘einde’-wagonnetje aangeklikt en ging het zaallicht heel zachtjes aan. Klaar om te ontwaken uit een eerste muzikale droom.

Lena wou dolgraag nog eens naar de kinderopvang, waar we vorig jaar leuk vertoefden [we hadden toen slechts 2 voorstellingen en meer ‘springuren’], maar dit jaar was het daar heel wat minder. Moeder en dochter [beiden collega boekentorenaars] L. en E. die er vorig jaar iets heel leuks van gemaakt hadden waren er niet en de ruimte zag er op slag een pak minder gemoedelijk uit. Gelukkig hadden we nog genoeg te doen. Op naar de foyer waar we het tweede deel van onze wedstrijd volbrachten: het herkennen van verschillende geluiden via een hoofdtelefoon. Al snel werd het Cas duidelijk dat het om de zelfde geluiden/instrumenten ging als in het eerste deel. Een makkie dus.

We werden vrolijk opgeschrikt door de bende jonge artiesten [zo stond toch op hun badge] van Goeste Majeur. “De Propere Fanfare van de Vieze Gasten”-Junior als het ware: even gedreven, met evenveel overgave en nonchalance, met evenveel lef en passie. We volgden de vrolijke bende naar buiten, naar de Handelsbeurs, want ja, ook Oorsmeer groeit en zwermt uit.

20101107_oorsmeer_2010_046In de concertzaal ontstond een magisch moment: de goeste-spelers kregen plots versterking van de mannen van Balaxy Orchestra en je zag de gastjes groeien van trots. Toen de jamsessie aan zijn eind kwam ging de decibelmeter van de PA nog een standje hoger. De frontvrouw van het ‘orkest’, een echte Italiaanse mama toverde het podium in een mum van tijd om in een speelplaats voor de jongsten. Aanvankelijk zaten ze voor het podium, iets later erop en nog geen nummer later stonden ze allemaal samen te dansen. Zelden zo’n kindvriendelijk optreden meegemaakt.

Het contrast met onze volgende afspraak kon niet groter zijn. In de Lullyzaal van de opera leek wel een of andere ufo neergedaald. Het bamboe-orgel, want dat was het, was imposant, maar nog intrigerender waren de honderden witte heliumballonnen. Tijdens het “fluitconcert” [alle ballonnen waren voorzien van een klein bamboefluitje] werden ze systematisch opgelaten wat resulteerde in een mooi visueel spektakel en een bij wijlen oorverdovend geluid. En toen moest de ufo nog opgestart worden.  ‘Spooky’ is het minste wat je kan zeggen van dat ding. Het vibreerde, pruttelde, brieste, braakte oergeluiden uit, dit alles op aangeven van ruimteveerbestuurder Hans van Koolwijk. [SIC] bracht ons weer onder de mensen met hun 4 saxofonen. Niet het makkelijkste stuk, maar wat mij betreft wel het hoogtepunt.

Daar waar Odegand verdrinkt in zijn succes en bijgevolg nog moeilijk te bezoeken valt samen met de kinderen, slaagt oorsmeer er toch maar weer in om op een originele manier jonge kinderen te laten kennismaken met hedendaagse, traditionele en klassieke muziek, en dit in een zeer aangenaam kader met een leuke sfeer en aan democratische prijzen. Volgend jaar vind je ons er alvast terug, uiteraard met de trein/tram.

20101107_oorsmeer_2010_01120101107_oorsmeer_2010_02620101107_oorsmeer_2010_04120101107_oorsmeer_2010_06720101107_oorsmeer_2010_07920101107_oorsmeer_2010_095

Trio-chocoladekoekjes

Friday, 5 November, 2010

20101102_trio_chocolade_koekjes_017Vakantie ! Eindelijk nog eens een beetje tijd om wat in de keuken te staan. Omdat er deze week wat vriendjes van de kinderen over de vloer kwamen wou ik graag nog eens pretentieloze koekjes bakken. Een tijd geleden had ik uit de Slegte een koekenboekje meegegraaid: 1 deeg, 100 koekjes. Bij een eerste bladering hield ik halt bij de Napolitaanse koekjes: drie lagige koekjes, in het origineel recept met een bruine laag (cacao), bleke laag (standaard deeg) en lichtgroene laag (amandelaroma en groene kleurstof). Omdat ik helemaal niet hou van aroma’s en kleurstoffen heb ik het recept wat naar mijn hand gezet en er dan maar wat chocoladebrokjes in gedraaid.

wat haal je uit de lokale winkel?

  • 450 g kwaliteitsboter
  • 280 g (riet)suiker
  • 2 licht opgeklopte eierdooiers
  • 560 g patisseriebloem
  • een strooiselke zout
  • cacaopoeder naar believen
  • een pote witte
  • en 2 poten fondant chocolade, fijn gehakt
  • 2 licht opgeklopte eiwitten
  • een vanillestok
  • een snuifje bicarbonaat

zo gefikst

Snij de boter (op kamertemperatuur) in kleine blokjes en gooi die samen met de suiker en de zaadjes van de vanille in de mengkom van de kitchenaid en laat alles mengen. Voeg de eigelen er aan toe en laat alles maar eens goed draaien. Haal nu een derde van het deeg uit de kom en voeg bij de rest het cacaopoeder en de fijngehakte fondantchocolade. Laat het deeg opnieuw even mixen en voeg nu zout, bicarbonaat en bloem toe. Die meng je best op een trage snelheid of je doet het zelf met een houten lepel. Eens het een mooie deegbal geworden is, haal je hem uit de kom en plaats je hem, gewikkeld in huishoudfolie, voor een half uurtje in de koelkast. Herhaal dit met de overschot, voeg hier echter geen cacao aan toe, maar wel de witte chocoladebrokjes. Ook die verdwijnt in de koelkast.

Ruim je gemaakt rommel op en je zal zien dat tegen dan het deeg klaar is voor verdere verwerking. Rol de helft van het donkere deeg uit tussen 2 bakpapieren tot een dikte van 4 à 5 mm. Snij er nu een rechte vorm uit. Hiervoor gebruikte ik een rechthoekig bord dat ik op het deeg plaatste en er dan met een patattenmesje langs liep. Doe hetzelfde met de ander helft van de het donkere en met het bleke deeg. Zo krijg je 3 gelijke lappen. Nu monteren we die op elkaar, waarbij we de onderliggende laag steeds rijkelijk instrijken met het licht opgeklopte eiwit. Plaats het deegtrio voor een 5 tal minuten terug in de koelkast.

De restjes deeg rolde ik terug uit en daar mochten de kinderen zelf met steekvormpjes koekjes van maken, terug in 3 laagjes met de eiwitlijm ertussen. Zo ontstonden de ronde koekjes. Met ‘de supergrote koek’  kan je creatief te werk gaan: of je snijdt fijne reepjes van ongeveer 8mm die je dan verder verdeelt tot koekjes van 6 à 7 cm, of je vormt vierkantjes of rechthoekjes van om en bij de 2 bij 4 cm, of je maakt driehoekjes,…

Plaats de koekjes met een klein beetje tussenruimte op met bakpapier bekleedde platen en bak ze zo’n 12 min op 190°. Laat ze na het bakken nog zo’n 5 min afkoelen op de bakplaat voor je ze verhuist naar koelroostertjes.

Proeven maar.

20101102_trio_chocolade_koekjes_00120101102_trio_chocolade_koekjes_00720101102_trio_chocolade_koekjes_00920101102_trio_chocolade_koekjes_01120101102_trio_chocolade_koekjes_01320101102_trio_chocolade_koekjes_016

[ smaak: *** | presentatie: *** | bakgemak: ** ]

lekker van bij ons

Wednesday, 3 November, 2010

Sinds augustus hebben we opnieuw een groentepakket. Wekelijks levert de Gastvrije Aarde, een boerderij uit Horebeke, ons een mooi assortiment biogroenten.  Enkele jaren geleden hadden we ook al eens zo’n abonnement, maar door de verhuis van het depot vlakbij werd dat opgezegd. Bovendien kwam de snijbiet ons wat ‘de oren uit’. Niet dat snijbiet niet lekker is, maar om de twee weken in de winter is toch van het goede teveel. Daarom besloten we deze keer bij een andere groenteleverancier aan te kloppen.

20101102_groentenpakket_002Nu, drie maanden later, zijn we nog steeds zeer enthousiast over de Gastvrije Aarde. Kraakverse seizoensgroenten, prima kwaliteit en een grote variatie. Echt niet de verlepte groenten waar sommige mensen biogroenten mee associëren. Op enkele dagen is ons klein pakket op. Niet zo moeilijk natuurlijk, een vegetarische maaltijd bevat al snel een vijftal groeten en waar de kinderen niet zo dol op zijn belandt in de soep. Maar het leukste eraan is de grote variatie. Iedere week een verrassingspakket met bekende en minder bekende groenten, een verademing als je het anders moet doen met het aanbod in de plaatselijke GB. Gisteren kregen we bijvoorbeeld heel lekkere winterpostelein, waar vandaag een slaatje met peer, feta en amandelnoten van gemaakt werd. En de meeste andere groeten zullen morgen omgetoverd worden tot een heerlijke hutsepot. Als dat niet winters is, zo midden in de herfst.