dagelijkse kost

Published by on Wednesday 22.09.2010 at 10:14 in keukenprobeersels | op de lichtbak

Een nieuw tv-seizoen impliceert een aantal nieuwe programma’s. Niks om echt voor thuis te blijven, zo blijkt op het eerste gezicht. Wat me wel verheugt is een nieuwe dagelijkse kookrubriek op Brussel Vlaams. Met tv-koks is het een beetje als met spruitjes: je haat ze of je bent er weg van. Wel, er zijn er velen die ik liever niet uit hun keuken zie komen om het allemaal eens op tv uit te leggen. Vaak zijn ze te grotesk en mismeesteren ze hun producten om dan een armtierig bordje te serveren. Ook wordt alles vaak in een zeer foute format gegoten, denk maar aan 1000 seconden. Dat was nog van voor de tijd van het slow cooking uiteraard, maar toch, wie haalt het in zijn hoofd om van koken een snelheidswedstrijd te maken.

dagelijksekostDat het best ook anders kan bewijst de nieuwe één-kok-van-dienst Jeroen Meus. Die kennen we nog wel van een paar kookrubrieken in zaken als ‘de laatste show’ of JanVerheyens zomers gedrocht ‘Aan tafel’. Hij heeft in een ver verleden ook nog dagelijks gekookt op vtm, in een programma met een al even verwerpelijke naam als decor: ‘Met Meus en vork’. Waar is de taalpolitie als je ze echt nodig hebt? Natuurlijk kennen ‘meerwaardezoekers’ hem van ‘Plat Préféré’ op Canvas, zeker na de rel met het lievelingsgerecht van een hier niet nader genoemde Duitser. Basil Fawlty verkondigde het nochtans al  in 1975: ‘Don’t mention the war’.

Ditmaal houdt hij het veilig: alles is zeer filmisch opgenomen in een zeer huiselijke keuken. Omdat hij het een beetje moeilijk had met de verplichte product placement compenseert hij dit door zodanig veel afleiding te voorzien in zijn keuken dat de producten waar het echt om gaat niet meer opvallen. En als hij er dan toch één in de hand neemt, gaat hij er zo mee te keer dat het moeilijk wordt een merk te herkennen. Dat pleit voor hem. Op de site van één vind je onder zijn rubriek trouwens ook een aantal basisrecepten voor onder andere mayonaise, taartdeeg, groente- en kippenbouillon, dan hoef je die al niet te gaan kopen in de sponsorende winkelketen.

De manier waarop hij zijn eerlijke gerechten klaarmaakt houdt ergens het midden tussen de nonchalance van Jamie Oliver met de sensualiteit van Nigella Lawson. Met zeer eenvoudige technieken tovert hij binnen de kortste keren een uiterst smakelijk ogend gerecht op tafel. Wat me daarbij uitermate positief stemt is zijn keukengerei. Geen fancy Japanse messen, leisteentjes als borden of espumaspuiten. Neen, vaak grijpt hij terug naar keukengerei dat je eerder in grootmoeders keuken zou verwachten. Zo haalt hij zijn verse kruiden met een oude vergietje uit een mooie, antieke serre en  ‘dresseert’ hij zijn eerste gerecht, een pastaschotel, in een heuse bomma-kom.

Zijn uitleg bij het maken van zijn gerecht is doorspekt met leuke weetjes, handige trucjes en hier en daar een sappige anekdote. Je krijgt niet alleen goesting in hetgeen hij klaarmaakt, neen, het begint te kriebelen en je wil eigenlijk zo snel mogelijk zelf de keuken induiken om in de weer te gaan met potten en pannen. Gelukkig zal ik vaak pas de herhaling van het programma zien en op dat tijdstip lonkt de bedstee toch meer dan het keukenaanrecht.

No comments yet.

Leave a comment