Archive for August, 2010

herfstblues

Saturday, 28 August, 2010

20091003_kweeperen_005Vorig jaar deed ik al eens uitvoerig uit de doeken waarom ik een ‘zomermeisje’ ben. Ik hou van alle seizoenen, maar van de zomer toch het meest. Nochtans zou ik niet in een land willen wonen waar het altijd warm is. De afwisseling van de seizoenen en het verlangen naar de zomer doen een mens des te meer genieten van de weldadige zon en de lange zomeravonden. Ik laad me dan op om zonder zagen en zeuren regen, kou en sombere dagen te trotseren.

Maar een zomer waarin het niet zomert, daar kan ik behoorlijk humeurig van worden. Let op, we mogen dit jaar niet echt klagen. De zomer begon weliswaar laat, maar juni en juli waren onmiskenbaar warm. Augustus daarentegen, daar valt niet veel goeds over te zeggen. En dat is bijzonder jammer, want daardoor valt mijn herfstblues vroeger dit jaar.

De tuin verandert en schakelt over naar herfstmodus en ook mijn gemoed moet zich daaraan aanpassen. Dat gaat ieder jaar gepaard met wat melancholie, spijt over de zomer die weer te snel voorbij was. Ik moet dan wennen aan het idee dat de herfst er weer aankomt. En ook al kan het nog heel zonnig zijn in september, echt zomerweer is dat niet. Je krijgt geen lange, warme zomeravonden meer cadeau, de donkerte valt vroeger in en brengt een vochtige kilte met zich mee, …

Maar na een tijdje heb ik me verzoend met die herfst [kan ook moeilijk anders met zo’n herfstliefhebber als Geert in huis, die in augustus al mijmert over boswandeling, pompoensoep en warme truien] en ben ik gewoon blij met iedere extra dag mooi weer. Net als mijn wederhelft raak ik dan gecharmeerd door het zachte licht, de mooie kleuren en de prachtige paddenstoelen. Wat dacht u van dit exemplaar dat dichtbij onze dode perenboom in het gras groeide?

20100828_elfenbankje_00120100828_elfenbankje_00320100828_elfenbankje_00420100828_elfenbankje_00520100828_elfenbankje_00720100828_elfenbankje_011

speelpleinwerking?

Friday, 20 August, 2010

Er was mooi weer voorspeld voor vandaag en oma A. stelde voor om eens met de drie oudsten naar de speeltuin aan de sporthal te trekken. Vroeger deed ik dat regelmatig met de kinderen, maar door Finns namiddagslaapje komt dat er niet zo snel meer van. Een goed idee dus. Na Finns dutje fietste ik hen tegemoet. Finn vindt het heerlijk op de fiets en zo’n grote zandbak is natuurlijk ook niet te versmaden. Met schep, emmer en boek [ongebruikt, wat dacht u?] togen we dus daarheen.

In en rond de sporthal verzorgt de gemeente haar speelpleinwerking. Onze kinderen kennen dat niet [ik ben gelukkig altijd thuis in de vakantie] en vroegen dus wat al die kindjes daar deden. Ik legde uit dat kinderen daar terecht kunnen als hun papa en mama moeten werken in de vakantie. Ocharme. Al vond Cas dat het nog wel plezant leek, want hij had gezien dat ze elkaar natgespoten hadden met water en daar was hij heimelijk wat jaloers op.

Rond tien voor vijf kwamen zo’n veertigtal kinderen de pakweg tien kinderen die toen rustig in de speeltuin zaten, vervoegen. Over een overrompeling gesproken. Enkele monitors posteerden zich aan de ingang van de speeltuin met een houten bord waarop in koeien van letters de prijs voor één, twee of drie bollen ijs stond. Onze kinderen direct laaiend enthousiast natuurlijk. Ik wachtte even af, want het was niet onmiddellijk duidelijk of kinderen die niet naar de speelpleinwerking gingen ook ijsjes mochten kopen. Ik was dan ook verbaasd toen één van die monitors nogal erg bruut tegen alle kinderen zei dat ze weg moesten gaan. De kinderen, vooral de jongsten, dropen beteuterd af en de enkelingen die zich niet snel genoeg uit de voeten maakten werden nog maar eens afgesnauwd. Aan onze kinderen werd gevraagd of hun mama wel bij hen was, want “kindjes zonder mama of papa krijgen geen ijsje”, zo stelde een moni het. De onze toonden hun centje en wezen naar mij op de bank en werden dus bediend. Maar ik vond het vooral zo zielig voor alle andere kindjes. Mooi weer, warm zelfs, een godganse dag gespeeld, welk kind zou niet verlangen naar een ijsje? Maar nee, geen medelijden, ze moesten maar wachten op hun ouders en hopen dat die goedgezind genoeg waren om centjes boven te halen voor zo’n halfgesmolten ijsje.  Kan er dan geen gratis ijsje af voor kinderen die naar de speelpleinwerking gaan, vroeg ik me af? Was dit op eigen initiatief van de moni’s, om wat zakgeld te verdienen? Of wil de gemeente nog wat extra geld uit de zakken van de ouders kloppen?

Ik zat op het bankje met een bijzonder wrang gevoel en ik denk niet dat ik ze snel naar de speelpleinwerking zal sturen!

van zes naar twee

Thursday, 19 August, 2010

20100726_kroost_014Twee maanden lang mochten we genieten van Joskes kroost. We zagen ze uitgroeien van kleine, hulpeloze diertjes tot energieke, speelse en zelfstandige minipoezen met een eigen karakter. Ons ‘rostneusje’ was duidelijk het haantje de voorste, maar ook ‘tijgertje’, de jongste van het nest, liet zich niet gauw doen. ‘Speciaaltje’ was onze ‘spinner’ en kon je, dankbaar om de aandacht, met hele lieve oogjes aankijken. En Thor, onze uitverkorene, was al heel snel de goedzak, die alles best vond en er geen probleem van maakte om als surrogaatpop voor de meisjes te dienen. Sinds vorige week verlieten zijn broer en zusjes het ‘ouderlijke nest’ en krijgt hij alle aandacht voor zich alleen. Iets wat hij zich met veel plezier laat welgevallen.

20100725_kroost_024De drie andere poesjes, Kasper, Polly en Simba, zoals de adoptieouders [of beter de kinderen daarvan] hen doopten, werden met open armen ontvangen in hun nieuwe thuis. We vreesden wat voor de reactie van Joske telkens er een poesje vertrok, maar die bleef tot onze verbazing uit. Ze liep alleen wat te zoeken na het vertrek van haar voorlaatste, maar stelde zich al snel tevreden met het gezelschap van Thor.

En Findus, hoor ik u denken? Goed geteld, we hadden inderdaad zes poezen, maar ruim twee weken geleden heeft Findus het hazenpad genomen. Of dat hopen we althans, want ze [ja, vrouwelijke poezen krijgen bij ons soms een mannelijke naam] is precies van de aardbol verdwenen en de andere mogelijke oorzaken zijn te erg om lang bij stil te staan. We hopen dus dat ze het gewoon op de heupen kreeg van al dat kleine grut hier ten huize en dat ze, nu de kust veiliger is, eerstdaags terug aan het schuifraam in de keuken zal komen zitten. Want alhoewel ze niet echt aaibaar was, toch hoorde ze erbij. En als ze ergens anders een thuis gevonden heeft, dan hopen we maar dat ze goed voor haar zorgen.

bijna elf

Monday, 16 August, 2010

In het oktober is het elf jaar geleden dat we trouwden. Vorig jaar schreef ik er al eens iets over. Niet dat we dat vieren, zo’n trouwverjaardinges. Ik herinner me een aantal jaren geleden dat ik ‘s morgens telefoon kreeg van mijn moeder met een welgemeende proficiat en dat ik behoorlijk uit de lucht viel. Waarom er dan weer over schrijven vraagt u zich wellicht af.

Wel, door enige fysieke veranderingen [neen, mijn rechter ringvinger heeft niet in de vleesmolen gezeten] draag ik al een aantal maanden geen trouwring meer. Ik wou hem laten aanpassen, maar merkte net te laat dat Christa Reniers geen winkeltje meer heeft in Gent, en in Antwerpen of Brussel raken we dezer dagen niet zo snel meer.

Toen we tijdens de afgelopen Gentse Feesten de kraampjesmarkt, waar we vroeger graag vertoefden, maar die we al een tijd ‘kwijt’ waren geraakt sinds Polé Polé de Koornlei annexeerde, herontdekten vonden we er een aanvaardbaar alternatief. Leuke, mooie en in zeer vele maten verkrijgbare ringen in een tot nog toe onbekend materiaal. Ik dacht eerst dat het hout was, maar denk nu eerder aan hoorn of zoiets. Ik hoop in elk geval [voor Marijke] dat de diertjes niet voor onze ringen zijn geslacht. Zelf koos ik een zwart exemplaar. Mijn madam selecteerde na een half uurtje passen, wikken en wegen, draaien en keren, twee modelletjes.

bijna 11 jaar later

Negen euro waren we lichter, maar zo konden we op de terreinen van  ‘Batakamp‘, onder toeziend oog en met goedkeuring van gelegenheidsgetuigen K&I [die ons zo’n slordige 15 jaar geleden volledig op toevallige wijze bijeen brachten] nog eens een ring om elkanders vinger schuiven.

You may now kiss the bride, en daar doen we het toch voor niet?

minischelpjes

Sunday, 15 August, 2010

Vrijdag ben ik met Cas de meisjes gaan ophalen bij Opa en Oma aan zee. Frank had niet veel goeds in petto die ochtend, toch zeker niet voor het binnenland. Toen we van de E40 de N31 opdraaiden dachten we even dat we het mooie weer voor die dag al hadden opgebruikt, maar de bui bleek van vrij korte duur en toen we aan zee aankwamen straalde de zon alweer.

Warm was het wel niet, maar dan trek je gewoon een gilet aan. Alleen een plons in zee zat er niet in. Om te vermijden dat we nog eens vier propvolle ‘plantadozen’ ergens in een zolderkast moesten proppen suggereerde ik een nieuwe vorm van schelpjes zoeken: de minischelpjes. Een schot in de roos, zo bleek, want tussen al het kleine grut op het strand zitten echte pareltjes: minischelpjes, mosseltjes, krulletjes, slakjes en zee-egeltjes, prachtig om te zien hoe de natuur dit voor elkaar krijgt.

Gisteren, toen Finn sliep, snel de macrolens gemonteerd en één en ander vastgelegd op de ‘gevoelige plaat’. Hieronder alvast een voorsmaakje, meer in deze flickr-set.

20100814_mini-schelp_2220100814_mini-schelp_4220100814_mini-schelp_5320100814_mini-schelp_5820100814_mini-schelp_6220100814_mini-schelp_64

pruimenclafoutis

Tuesday, 10 August, 2010

20100810_015Collega’s R. & S. delen dezer dagen in hun overvloed. Ze verhuisden in het voorjaar naar een ‘kast van een huis’ in Gentbrugge en zijn de trotse eigenaars van een heuse tuin. Daarin staat nu een pruimelaar die zijn heerlijke vruchten te graai geeft.

Of ik daar weg mee wist, met een zakje reine claudekes, wou S. ? Natuurlijk. Ik dacht meteen aan een zeer eenvoudig rechttoe rechtaan recept: een clafoutis, een Frans gebak dat traditioneel lauw geserveerd wordt. Oorspronkelijk werd het gemaakt met kersen, maar die kan je door allerhande fruit vervangen.

In plaats van S. een papiertje met het recept onder de neus te schuiven dook ik, samen met de camera, nog eens de keuken in voor een kleine praktische proef.

wat klets je er allemaal in?

  • 100 g bloem
  • 100 g (riet)suiker
  • 4 eitjes (vers vanonder de poep van de kip gehaald)
  • 300 ml (half)volle (bio)melk
  • 25 g goeie boter
  • een flinke schep poedersuiker
  • een snufje zout
  • 700 g pruimkes
  • voor de alcoholiekers onder ons, een geut rum/whisk(e)y/…

aan de slag !

Laat alvast de oven voorverwarmen op 200°C. Halveer en ontpit de pruimen. Zo, het moeilijkste is achter de rug. Vet een taartvorm van om en bij de 25 cm diameter en zo’n 3 à 4 cm hoog goed in en schik de halve pruimen erin. Verwarm de melk met de rest van de boter en laat dit wat afkoelen. Meng de bloem, suiker en zout in een royale beslagkom en breek de eitjes er één voor één bij, telkens goed omroerend. Geef nog eens een extra draai aan het mengsel met je klopper [garde voor de puristen] en voeg zachtjes  het melk-botermengsel toe. Giet nu het deeg voorzichtig over de pruimpjes en zet de schaal in de oven voor een goed half uur.

Als je ziet dat de clafoutis mooi gebruind is haal je hem uit de oven en laat je hem even afkoelen. Bestrooi met wat poedersuiker, snij aan en serveer aan uzelve en/of uw gasten.

20100810_00120100810_00320100810_00420100810_00620100810_00920100810_014

geitenwollensok

Monday, 9 August, 2010

Sommigen zullen dit erover vinden, en ik geef toe, het heeft een hoog geitenwollensokkengehalte, maar onder het pretentieuze motto van tv-klusser Roger “wat je zelf doet, doe je meestal beter” heb ik gisteren seitan gemaakt. De seitan uit de winkel bevalt mij en de kinderen nooit helemaal en om het toch nog een kans te geven, wou ik het eens zelf proberen. Het was gisteren geen weer voor uitstapjes of lezen in de hangmat en met maar twee van de vier kindjes thuis [de meisjes zijn bij opa en oma aan zee] heb ik, bij manier van spreken, zeeën van tijd. De kelder was al opgeruimd, de zolderkasten aan een grondige inspectie onderworpen en wat doe je dan als je niet zoveel om handen hebt? Juist, in de keuken aan de slag gaan. Ik althans. Het ideale moment om zo’n arbeidsintensief werkje uit te proberen, want geert was met de zonen op wandel. Moeilijk is het zeker niet. Je hebt alleen broodbloem en sojasaus nodig. Aangezien hier nog steeds zes broodjes per week de oven ingaan, moest ik maar naar onze ‘kleine colruyt’ gaan om mijn benodigdheden. Negen trappen af, negen trappen op.

Seitan is eigenlijk niets meer dan de eiwitrijke gluten uit harde tarwe- of speltkorrels. Hoe ga je te werk? Je mengt de bloem met water tot je een bal krijgt en laat dit wat rusten. Nadien deel je de bal in stukken en spoel je het zetmeel eruit door te kneden onder stromend water. Dit deel neemt behoorlijk wat tijd in beslag. Het is gratis zen, eenvoudiger en goedkoper dan yoga. Met één blik op de tuin en in gedachten verzonken blijf je kneden tot de bal uit elkaar valt om nadien terug aan elkaar te kleven en te veranderen in een gele, taaie, kauwgomachtige bal. Dit kook je dan gedurende een uurtje in water met veel sojasaus en kruiden. Je kan het zelfs invriezen met wat kookvocht. Maar hier maakten we er vandaag een lekkere seitanstoverij van. Met frietjes!

gesloten wegens inventaris

Sunday, 8 August, 2010

Dit hing gisterennamiddag aan de kelderdeur. Naast de ‘kleine colruyt’ in onze kelder is sinds gisterenavond ook een ‘mini-bioplanet’ geopend. Door ons gewijzigd eetpatroon komen er de laatste tijd steeds meer producten in huis. De rayon droge voeding puilde zowat uit na de uitbreiding met groene, blonde en rode linzen, mungbonen, zeewier in verschillende vormen, kikkererwten, gierst, fijne en grove bulgur, polenta en kikkererwtenmeel,  pompoen-, zonnebloem- en pijnboompitten, sesam- en maanzaad, hazel-, amandel-, wal-, cashew- en pindanoten, tofubrokken [neen, dat is niet voor de poes], …

Het werd dus een beetje teveel voor de kelderrekken en een oplossing drong zich op. Boven onze biervoorraad, in het smalle stukje naast de trap, was er nog een muur maagdelijk leeg. Daar werden nu ‘vakkundig’ een aantal schappen gemonteerd en zodoende verhuisde een deel van de ‘colruyt’ naar de ‘bioplanet’. Resultaat: in beide ‘winkels’ staat alles weer een beetje ‘ordentelijk’ gesorteerd en dit zorgt er voor dat we zelfs Cas dingen kunnen laten halen zonder een namiddag op onze producten te moeten wachten.

20100807_kelder_00120100807_kelder_00220100807_kelder_00420100807_kelder_00520100807_kelder_00820100807_kelder_009

saffraan-kaneeltaart met appeltjes,of toch weer niet

Sunday, 8 August, 2010

20100805_taart_003Wat doe je als je man abrikozen kocht en de kinderen er niet wild van blijken? Allemaal zelf opeten? Nee, taart van maken natuurlijk! In mijn favoriete kookboek van het moment, ‘Vegetarisch genieten’ van Miki Duerinck en Kristin Leybaert, vond ik een recept voor appeltaart met saffraan en kaneel. Ik verving de appels door abrikozen en strooide wat amandelpoeder op de bodem omdat ik geen zin had in voorbakken en de bodem zo toch lekker krokant zou blijven. Ook strooide ik er geen hazelnoten over, maar gehakte blanke amandelen. Maar het was een kleine taartvorm en ik had nog wat van het ei-room-suikermengsel over, dus nam ik twee appels uit de fruitschaal en maakte nog drie kleine appeltaartjes. Ook deze keer kon ik mij niet aan het recept houden en het leek me een leuk idee om op de bodem cruncho [ontbijtgranen uit de wereldwinkel] te strooien, en dat bleek een supergoede vondst. Ik koos hier wel voor hazelnoten, want hazelnoten en appel vormen een perfecte combinatie. Ook al was de abrikozen-amandeltaart lekker, het was toch vooral de appeltaart met cruncho en hazelnoten die scoorde.

20100805_taart_012Weet je wat, ik geef jullie het originele recept, dan kunnen jullie, net als ik, naar hartelust variëren en aanpassen.

voor het deeg

  • 50 g boter
  • 50 g rietsuiker
  • 150 g bloem
  • 1 ei

voor de vulling

  • 25 g hazelnoten
  • 1 dl room
  • 2 doosjes saffraan
  • 4 appelen
  • 80 g boter
  • 200 g suiker
  • 1/2 koffielepel kaneelpoeder
  • 3 eieren

Aan het werk
Verwarm kort de boter en de suiker (bijvoorbeeld in de microgolfoven) en vermeng en kneed alle ingrediënten voor het deeg. Leg de deegbol 30 minuten in de koelkast of 15 minuten in het vriesvak. Rol het deeg uit en bekleed er een ingevette taartvorm mee.
Rooster de hazelnoten in een droge pan en hak ze.
Verwarm de room eventjes en roer er de saffraan door. Laat het mengsel even staan zodat de saffraan kleur en smaak kan afgeven.
Schil de appelen en snijd ze in blokjes. Smelt de boter, roer er 5 eetlepels suiker bij en karameliseer hierin de appeltjes. Voeg de kaneel toe en neem de pan van het vuur. Verdeel de appeltjes over de taartvorm. Klop de eieren los en vermeng ze met de saffraanroom en de rest van de suiker. Giet dit mengsel over de appelen.
Bak de taart 15 minuten in een voorverwarmde oven van 180°C. Strooi er de hazelnoten over en bak de taart nog 30 minuten verder op 180 °C.

Smakelijk!

Italiaanse stengels

Thursday, 5 August, 2010

20100725_kroost_011Vanavond komt V. met kroost “Rostneus” ophalen. Ben eens curieus hoe iedereen erop zal reageren. Voor V’s kinderen is het nog een grote  verrassing. Hier weten ze het al een paar dagen, maar ik vermoed dat er straks toch wel een traantje zal vloeien, zeker bij de meisjes, en ik voorzie dat Cas ‘s avonds nog eens naar beneden zal komen om te vragen of het poesje nu toch wel gelukkig zal zijn en of het zijn mama niet te veel zal missen. Het blijft een piekeraar, onze oudste zoon.

Om onze gasten iets zelfgemaakt hartigs voor te kunnen schotelen dook ik nog eens in één van de ‘500’-boekjes en stootte op het recept voor ‘ansjovis & olijvenstengels’. Omdat ik het originele recept een beetje naar mijn hand heb gezet doopte ik ze ‘Italiaanse stengels’. En ik moet zeggen, ik ben er zeer tevreden over. Ze zien er niet alleen lekker uit, ze smaken ook heerlijk en de hele benedenverdieping geurde zalig.

Wat draai je erin

  • 2 theelepels droge gist
  • 3 dl warm water
  • 500 g broodmeel (ik gebruikte wit biomeel van ‘t uithoekje)
  • 2 theelepels suiker (grof rietsuiker in dit geval)
  • een ‘goeie poot’ bruschettakruiden
  • 1/2 theelepel zout
  • 4 theelepels olijfolie
  • 4 à 5 eetlepels fijngehakte zwarte en groene olijven
  • 1 à 2 eetlepels fijngehakte kappertjes
  • een klein blikje ansjovisjes, fijngehakt

Zo geprepareerd

De stengels worden gebakken op 200°C, dus verwarm de oven maar alvast voor. Leg op 2 à 3 bakplaten een vel bakpapier en strooi hier tarwegriesmeel of polenta over zodat de deegstengels niet blijven kleven. Kieper de gist bij het warme water en giet er 225 g van de bloem bij en de suiker. Roer dit even om, dek af en zet weg op een warme plek voor 20 minuten. Ondertussen doe je  bij de rest van de bloem de olijfolie, de bruschetta kruiden en het zout in de kom van de keukenrobot. Kieper nu het gistmengsel bij de rest van de bloem en laat de foodprocessor alles een kleine 10 minuten kneden. Voeg af en toe wat extra bloem toe als je merkt dat het deeg te kleverig blijft. Kneed nog even met de hand na en leg de deegbal in een ingeoliede kom. Druppel ook wat olie over het deeg, bedek met huishoudfolie en laat het deeg verdubbelen in volume.

Sla het deeg nu plat en rol het wat uit. Verspreid de olijven, ansjovis en kappertjes over het deeg en druk ze er wat in. Vouw het deeg dicht en kneed voorzichtig. Rol het uit, bedek het met een handdoek en laat 10 minuten rusten. Met een deegrol rol je het deeg nu tot een dikte van ongeveer 1 cm. Laat de lap nog eens 10 minuten rusten en snij dan reepjes van ongeveer 1 cm breed. Plaats ze op de bakplaten met een kleine ruimte ertussen. Laat de bakplaten nog 10 minuutjes op een warme plek staan en bak alles 10 à 15 minuten in de oven.

Haal ze uit de oven, laat ze nog even afkoelen en geniet.

20100804_ansjovis_en_olijfstengels_00220100804_ansjovis_en_olijfstengels_00620100804_ansjovis_en_olijfstengels_01920100804_ansjovis_en_olijfstengels_01120100804_ansjovis_en_olijfstengels_00820100804_ansjovis_en_olijfstengels_014

[ smaak: **** | presentatie: **** | bakgemak: ** ]