Archive for February, 2010

het wankel evenwicht van streetcredibility

Sunday, 28 February, 2010

20100214_krokusvakantie_020Deze middag tijdens het eten zei Cas dat hij het raar vond dat papa de was ophing. Hij vond dat toch meer voor vrouwen. Meer had ik niet nodig voor een omstandige uitleg over zinloze stereotypen en voorbijgestreefde rolpatronen. Marthe trad mij onmiddellijk bij door te zeggen dat iedereen moet doen waar hij goed in is. En ze vertelde over de les zedenleer [of godsdienst-zedenleer, zoals ze maar blijft zeggen]:

Marthe: “We kregen een lijst met speelgoed en moesten de woorden kleuren: rood voor meisjes, blauw voor jongens en groen voor allebei en ik had alles in het groen gekleurd, want ik speel ook graag met lego en Cas speelt bijvoorbeeld ook graag met barbies, hé mama.”

Cas, zichtbaar gekrenkt in zijn mannelijkheid: “Marthe! Ik doe ze gewoon graag kleren aan!” Het werd even stil, je zag hem vertwijfeld nadenken en toen, vol ongeloof: “Je hebt dat toch niet in de klas verteld?”

Marthe: “Jawel, Cas, dat is toch niet erg. Niemand zal daar mee lachen, hoor! Gijs ook niet, want dat is uw vriend. Juf Ellen zei dat het heel flink was van mij dat ik u liet meespelen.”

En voor haar was de kous daarmee af. Maar Cas was er toch niet helemaal gerust in.

wat staat er in de kast?

Thursday, 25 February, 2010

20090925_kaastaarten_004Ik lees graag en ik kook graag. Voor het eerste moet je tijd hebben, maar laat dat nu net iets zijn waar je met vier kinderen soms een tekort aan hebt. Zou het ideale boek dan een kookboek zijn? Snel tussendoor enkele receptjes lezen, terwijl je met een half oog de kinderen in de gaten houdt? Misschien. Al ligt ‘Ons kookboek’ van ‘de boerinnenbond’ nu niet op mijn nachtkastje. Maar het staat wel in de boekenkast, geflankeerd door ‘Ons bakboek’ en ‘Jamie Oliver’. Ja, ook ik ben zo beginnen koken, op een gezellig kot in Gent. Het zijn klassiekers, maar ik moet zeggen dat ik ze nu nog weinig ter hand neem. Nigella Lawson mag wel af en toe uit de kast, vooral dan voor het bakken. En ‘Slow cooking‘, als ik zin heb om te watertanden. Die foto’s! Toch gebruik ik het niet zo vaak, net zo min als de andere mooie kookboeken in het rek. Daarom probeer ik al een tijdje aan de verleiding om nog meer kookboeken te kopen te weerstaan.

Ik kook vooral op gevoel [wat zit er in de koelkast en wat kan je daarmee maken?] of uit een van mijn kookschriftjes. Die schriftjes staan natuurlijk vol met recepten uit tijdschriften en boeken. Ook al koop ik er voorlopig geen meer bij, ik leen ze natuurlijk wel nog uit in de bibliotheek. En de recepten waarbij ik het meest zin krijg om in de potten te roeren, die worden overgeschreven in het schriftje.

20091126_blogbeelden_004Zo staat er opvallend veel van Tessa Kiros in dat schrift. Haar boeken zijn veel meer dan een verzameling recepten en eigenlijk echt wel het kopen waard. In ‘De smaak van mijn herinnering’ en ‘Alle smaken van de regenboog’ vertelt ze over haar jeugd en de gerechten die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn. Dikke lees- en kookboeken vol familierecepten waar je een instant goed gevoel aan overhoudt.

Vorige week in de bibliotheek doorbladerde ik een boek waarbij de mooie foto’s en het dik, mat en zacht papier opvielen. Er stonden precies wel niet zoveel recepten in, ook al was het een dik boek, maar ik besloot het toch  mee te nemen. Een zeer goed idee, zo bleek later. ‘A table’ van Jane Webster is het relaas van een Australisch gezin dat verliefd wordt op Normandië en besluit daar een kasteel te kopen. Het herstel van het verwaarloosde kasteel, hun nieuw leven op het Franse platteland en de voorbereidingen voor een eigen kookschool in Chateau Bosgouet, het spreekt allemaal behoorlijk tot de verbeelding. De ondertitel van het boek is ‘de culinaire joie de vivre van Normandië’ en het meeslepende verhaal wordt aangevuld met enkele typisch Normandische recepten. Met spijt las ik gisteren de laatste pagina’s. Dat zegt genoeg zeker? De komende weken zullen hier wellicht enkele Normandische klassiekers op tafel verschijnen.

En u? Waar haalt u uw inspiratie vandaan?

groot, groter, grootst

Tuesday, 23 February, 2010

20100214_krokusvakantie_039En zo wordt hij zienderogen groot, onze Finn. Vandaag werd hij nog eens op de weegschaal gelegd bij Kind en Gezin en met zijn 8,540 kg zit hij op de P25-curve. Niet bij de diktsten, dus, maar eigenlijk worden appels met peren vergeleken, want de curves die ze hanteren gelden voor kindjes die flesvoeding krijgen. En die zijn op die leeftijd doorgaans heel wat ronder dan borstkindjes. Enfin, hij ziet er alleszins niet ondervoed uit, want heel vaak krijg ik, gevraagd of ongevraagd, te horen dat het wel ‘ne flinken’ of ‘ne kloeken’ is voor zijn leeftijd. Gezonde kaakskes en een levendige oogopslag, die doen het hem volgens mij. Hij zal zijn babyvet er dus niet moeten aflopen, zoals zo vaak gezegd wordt. Qua lengte zit hij dan wel weer mooi op schema: 72 cm, de gemiddelde lengte voor een baby van zijn leeftijd.

Voor de rest doet hij het ook prima: zitten, spelen, proberen kruipen, brabbelen, … Als we Cas mogen geloven heeft Finn al een uitgebreid vocabularium. Verschillende keren kwam hij mij enthousiast vertellen dat Finn zijn eerste woordje gezegd heeft – ja, hij zit er echt op te wachten, op dat gesprek van broer tot broer. Meestal was dat iets in de trant van geeuw, eeuw, ja of dada. Ik legde dan altijd uit dat hij gewoon klanken oefent, maar de laatste weken horen we er toch vrij vaak ‘mama’ in. Zou ik de eer krijgen?

En wat vond de dokter van zijn geestelijke en motorische ontwikkelingen? Geen idee. Na 1 uur wachten, met nog twee wachtenden voor mij, vond ik het welletjes. Ik heb zelf geconcludeerd dat hij het prima doet en ben naar huis gegaan. Zoiets leer je wel, na vier kinderen.

vocabulaire

Sunday, 21 February, 2010

Deze namiddag heb ik met de drie oudsten in het Gentbos spulletjes gesprokkeld. Cas heeft volgende week vrijdag zijn volgende boekenexpo en voor de maquette die hij wil bouwen had hij wat bosprutsen nodig. Stevig gelaarsd trokken we het bos in, maar ik gaf ze nog één goeie tip mee: “Loop niet door het midden van de modderplassen als het niet nodig is.”

Nu verwachten jullie wellicht een verhaal over tot hun middel wegzakkende, plat-op-de-buik glijdende of halfweg de modder laarsverliezende kinderen. Stop dan maar met lezen en kijk gerust verder naar Studio 1 of de winterspelen op Nederland 1 [Cas vraagt zich af waarom er op onze tv (lees: TV1 / Canvas) geen spannende beelden van het skiën of bobsleeën te zien zijn]. Niks daarvan, welopgevoede kinderen, hé. Als ik het zelf al zeg.

Op de terugweg zei Lena plots [volledig terecht overigens]: “Maar papa, nu loop je zelf in het midden van de modder!” Ik verdedigde me met het argument dat deze modder eerder van het drassige soort was.
“Wat is dat, drassig?”, wou ze nog weten. “Wel, Lena, dat is niet supernat, maar toch wel een beetje”, probeerde ik.

20080703_badkamersessie_006Op zondagen na het avondeten is het vaak ‘badmoment’, zo ook vandaag. Marthe en Lena waren zelf al in bad gekropen, terwijl wij beneden de tafel nog afruimden en alles klaarzetten voor het maandagontbijt. Toen ik met de jongens bovenkwam, was Marthe al afgedroogd en in slaaptenue. Lena daarentegen is blijven zitten tot de laatste. Toen ik Finn een ‘frotting’ gaf met z’n handdoek ontstond deze korte conversatie:

  • ‘Papa, het speldje in m’n haar steken lukte niet zo gemakkelijk.’ [bij niet- 'haarbad'-dagen steken de meisjes hun haar op]
  • ‘Oh, Lena, het geeft niet als je haar wat nat geworden is, hoor.’
  • ‘Nat niet, hoor,’ zei ze, ‘alleen een beetje drassig.’

beentjes

Thursday, 18 February, 2010

20100107_in_de_badkamer_010We wandelen snel naar huis, Lena en ik. Ze was gaan spelen bij een vriendinnetje van school dat op 10 minuutjes stappen van ons woont. De eerste vijf minuten van de terugweg babbelt ze honderduit over haar dag. Over hoe leuk het was bij L. en wat ze allemaal gedaan hadden, over de pannenkoeken en de mooie barbiepop, … Maar dan valt ze stil. De wind blaast ijskoude lucht in ons gezicht en onder onze jas. Moeizaam stappen we verder. Enkele minuutjes van huis wordt het haar teveel: “Mama, ik kan niet meer, mijn beentjes zijn al slap!”

neologismen

Sunday, 14 February, 2010

20100125_thuis_019Nee, De Croo heeft daar geen patent op, ons Lena kan er soms ook wat van. Deze avond, zo tegen etenstijd, deed Lena haar prinsessenkleren uit en zei: “Ik zal ze maar in de mand doen, hé mama, want het is avond en donkerheid, en straks moeten we slapen.”

hokus pokus

Saturday, 13 February, 2010

20100210_marthe_7_cakejes_004Er is er hier eentje jarig, een van onze prinsesjes wordt zeven, en dan wordt er weer heel wat uit de hoed getoverd. Op verzoek, cakejes om uit te delen in haar klas. Ze zijn snel klaar, leuk om te versieren en nog lekker bovendien.

Morgen volgt fase twee van het verjaardagsritueel. De familie komt dan op de koffie en aangezien Marthe eigenlijk alleen graag chocoladetaart lust, werd het dus chocoladecake volgens het recept van tante Hilde en lekker decadente brownies. Ja, het caloriegehalte zal niet van de poes zijn morgen. De oma’s beloofden nog voor rijsttaart en soesjes te zorgen. Bourgondiërs? Wij?

    20100213_brownie_002Enfin, voor de liefhebbers, het recept van de brownies:

  • 180 g fondantchocolade
  • 150 g boter
  • 170 g bloem
  • 300 g suiker (of wat minder)
  • 3 eieren
  • 3 theelepels bakpoeder
  • 1 zakje vanillesuiker

De chocolade en de boter laten smelten, al de overige ingrediënten eronder mengen en 30 minuten op 180°C bakken.

Volgende week volgt dan nog het verjaardagsfeestje voor de vriendjes en vriendinnetjes van school. Maar dan ga ik het simpel houden en heel klassiek pannenkoeken bakken. Weinig kinderen die daar nee tegen zeggen, dacht ik zo.

En dan weer even de vijs toe.

kinderrechten

Friday, 12 February, 2010

Vandaag wordt op school carnaval gevierd en Cas verkleedt zich als robot. Toen ik deze morgen Finn in de badkamer aankleedde, vroeg ik aan Cas om een broek en een paar kousjes voor zijn broer te kiezen.
Ik (enthousiast): “Jij bent een robot en robots voeren toch opdrachtjes uit, hé?”
Cas (met robotstem): “Ja-Maar-Ik-Ben-Wel-Je-Slaaf-Niet!”

Zou hij denken dat ik een gouden kans zag?

huisvlijt

Tuesday, 9 February, 2010

20100130_finn_017Wat doet een mens als drie van de vier kinderen op school zitten en het huishouden aan de kant is? Juist, zich in stilte bezighouden. En als dat bezighouden zich vertaalt in een muts of een trui, dan is dat mooi meegenomen. De les handwerk in de lagere school was voor mij iets om naar uit te kijken. Niet dat ik zo’n getalenteerde breister ben, ik moet het meer hebben van eenvoudige patronen, liefst met dikke wol en dito naalden. Vraag mij niet om een hele winter aan dezelfde trui te breien, ik zie – ongeduldig als ik soms ben – graag snel resultaat. Breien voor baby’s en kleuters is dus meer mijn ding. Al onze kinderen droegen zelfgebreide truitjes, gilets, mutsen en sjaals. En nee, ze werden daar niet mee uitgelachen!

Toen Finn geboren was, begon het weer te kriebelen en ook voor hem moest een nieuw jasje gebreid. Het resultaat ziet u hier rechts.

20100123_tochtslang_008In de kerstvakantie waren we op zoek naar cadeautjes in Gent en in De huiszwaluw in de Jan Breydelstraat werd ik helemaal blij van de handgebreide knuffels van Kenana knitters. Van de prijs werd ik net iets minder vrolijk. Dat kan ik ook, dacht ik overmoedig, een slang met restjes wol moet lukken. En inderdaad, zelfs zonder patroon, is deze slang uit mijn naaldpennen gekropen, op weg naar de deur, alwaar ze als tochthond/slang fungeert. Voorlopig. Ik denk niet dat ze er lang zal liggen als Finn het kruipen onder de knie heeft.

sunjata

Sunday, 7 February, 2010

Onder het mom ‘als het goed is mag het ook eens gezegd worden’, een uitspraak van Cas’ eerste leerjaarjuf Annie ter beschrijving van de fijne vleeswaren van de plaatselijke slager, alhier een verslagje van Sunjata.

Een korte inleiding noopt zich. Hier ten huize zijn we al geruime tijd volgers van het werk van Pieter Embrechts en bij uitbreiding van Dimitri Leue. Ze zijn ondermeer bekend van dingen op tv zoals w@=d@, maar de ‘ouderen’ onder ons herinneren zich misschien nog de kakkewieten, het stelletje ongeregeld dat menig tv-show met Bart Peeters onveilig kwam maken. Een hele tijd geleden lag Pieters nieuwste project “Sunjata” hier in de keuken. Marijke had die meegegraaid uit de bib.We waren er onmiddellijk weg van.

Sunjata is geen ‘klassiek’ luisterspel zoals  we ze al een tijdje kennen van het geluidshuis, al sluit het er wel nauw bij aan. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat het minder vrijblijvend is, er worden actuele thema’s als migratie, asiel, spanning tussen autochtonen en allochtonen in verweven, naast milieuthema’s als de afvalberg, het opwarmen van de aarde en dies meer. Maar dat merk je pas als je er echt op let. Het is in de eerste plaats een Afrikaans verhaal vol grappige en soms wel griezelige vertelseltjes over jagers, koningen, toekomstvoorspellers, schele tovervrouwen en andere rare kwieten.

De dubbel-cd wordt hier thuis vaak opgelegd tijdens knutselnamiddagen, en ondertussen kennen de 3 oudsten hem omzeggens van buiten. Ik wist dat ze van het verhaal bij het paleis een voorstelling hadden gemaakt, maar tot voor kort was die enkel bij hen in Antwerpen te zien. Tot ik een paar weken terug de vliegbrief in onze digitale ‘baat’ kreeg en ik zowaar zag dat de voorstelling bezig is met een tournee, met halte in het NTGent.

Lang moest ik dus niet twijfelen om kaarten te reserveren. Bleek dat de matineevoorstelling al uitverkocht was, maar voor de zeven uur shift zag ik nog enkele interessante plaatsen op de eerste rij van het eerste balkon blinken. Ik reserveerde 2 plaatsen meer dan strikt noodzakelijk (ervanuitgaand dat mijn ‘huisvouw’ en onze jongste spruit de thuiswacht voor zich zouden nemen) zodat Cas en Marthe nog een vriendje konden meevragen. Dit liep echter niet van een leien dakje. Hun eerste keuze, twee zusjes uit de klas van Cas en Marthe en hun tweede keuze, een broer en zus uit hun klas haakten af … omdat ze zelf ook al gingen. R. en A. wilden wel graag mee. Zo vertrok ik met een auto vol uitgelaten kinderen naar Gent. Om het geheel een mystiek tintje te geven reden we door de erwtensoep-dikke-mist en wandelden we langs het Geeraard de Duivelsteen naar het NTGent. We nestelden ons in onze zetels en tuurden nog wat over het balkon naar de binnenstromende mensen. Lena was behoorlijk onder de indruk van het gebouw dat ze chique vond, met al het rood en de zachte zetels. De andere kinderen amuseerden zich met het herken-een-vriendje-in-het-publiek-spelletje.

sunjata_03sunjata_01sunjata_06sunjata_04sunjata_08sunjata_07

Met het sluiten van de deuren, het dimmen van het licht en de opgang van het doek ging de wondere wereld van de Afrikaanse savanne open. Zo leuk als de cd al is, zo veel leuker is de voorstelling. Het decor, de kostuums, de belichting, stuk voor stuk straffe vondsten. De muziek werd live gebracht en droeg bij tot de zwoele sfeer. Lena was in het begin wel wat ongerust toen ze de jagers met hun vlammende buksen zag opkomen. Maar eens gerustgesteld dat het maar toneeltje was en niet echt, genoot ook zij ten volle van de muziek, dans en grappige dialogen. Moe, maar voldaan en na een staande ovatie verlieten we twee uur later de schouwburg. Op de terugweg werd nog duchtig nagepalaverd over wie welke rol speelde en wie nu wel de grappigste tovervrouw was.

Voor herhaling vatbaar en u daar, ziet u ze ergens in de geburen op de affiche staan, ga erop af. Zeg dat ik het u gezegd heb.

Bij wijze van afsluiter nog een auditief en visueel [jammergenoeg is het videofragment verwijderd van youtube] fragmentje.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Geeraard de Duivelsteen