Archive for January, 2010

de spin Sebastiaan

Saturday, 30 January, 2010

Marthe vindt een kleine spin in huis. Ik hoor ze lief, maar resoluut zeggen: “Spin, jij hoort hier niet thuis, kom,” en ze neemt hem voorzichtig in haar handen. Ik vraag haar hem buiten te zetten. Lena, onmiddellijk geïnteresseerd, komt vragen of ze hem eerst eens mag aaien.

Dat hebben ze duidelijk niet van mij.

nog meer brood

Thursday, 28 January, 2010

20080221_patisserie_bloch_003Op verzoek, een eenvoudig broodrecept.

Wat heb je nodig? Niet zo gek veel, wat bloem, water, gist, zout en boter of olie. Ik gebruik altijd 500 gram bloem, en onder het motto ‘waarom moeilijk doen als gemakkelijk ook gaat’ heb ik hier wat koffiekopjes uitgetest en ik weet intussen dat ik voor 500 g ongeveer vier kopjes nodig heb. Zo hoef ik geen weegschaal meer uit te halen om brood te bakken. Een truc ‘van de lege (= luie voor wie niet van Oost- of  West-Vlaanderen komt) huisvrouwen’ noemen we dat hier. Hou er rekening mee dat  niet alle bloem evenveel weegt, hoe meer pitten en zaden, hoe zwaarder.

Aan de zijkant van de mengkom strooi ik 1 theelepel zout en daar doe ik wat bloem over. De belangrijkste les die mijn grootmoeder mij leerde: het zout mag nooit direct in contact komen met de gist, anders werkt die niet meer, vandaar dat ik die in een kuiltje begraaf. Ik voeg een klontje boter toe (ongeveer 15 à 20 gram) en een snuifje suiker. Dat laatste zou voor een krokante korst zorgen, heb ik me laten wijsmaken. Dan heb je ongeveer 250 ml water op kamertemperatuur nodig. Voor sommige bloemsoorten is dat meer, maar dat zal je wel merken aan het deeg. Je kan altijd wat bloem bijdoen als het te nat is of wat water als het geen homogeen, soepel deeg zou worden. In de winter is water op kamertemperatuur eigenlijk wat te koud, dus dat gaat dan heel even in de microgolfoven. Verse gist los je eerst op in de lauw water, bij poedergist is dat niet nodig. Je hebt minstens twee keer zoveel verse gist nodig als poedergist. Ik gebruik meestal zo’n 8 à 10 g poedergist, afhankelijk van de bloemsoort (hoe donkerder, hoe meer gist nodig).

Mijn trouwe kitchenaid mengt alles met de kneedhaak tot een soepele deegbal, zo’n 10 minuten op stand 2, en dan gaat dit in een kom op een warme plaats. Een propere en lichtjes vochtige (handen wassen en aan afdrogen is genoeg) handdoek beschermt alles tegen tocht. Wanneer de deegbal ongeveer dubbel zo groot geworden is (ruim een uur, soms twee uur) mag je opnieuw heel even kneden. Dit eerste rijsproces kan natuurlijk sneller in de oven op 40°C, maar iemand vertelde mij dat dat niet zo goed is. Ik weet niet waarom, maar ze klonk geloofwaardig.

De tweede keer kneden sla ik over, ik trek mijn deeg wat uit elkaar zodat ik een rechthoekige lap heb en doe die dan in drieën dicht. En dan nog eens hetzelfde voor de andere richting. Dan leg ik mijn broodje in een broodbakvorm – zo’n antikleef, gewoon wat bloem in strooien is genoeg – en gaat dit opnieuw onder zeil op een warme plaats. Wanneer het zo groot geworden is dat mijn vorm vol zit en het mooi omhoog gekomen is, is het tijd om de oven voor te verwarmen. Ik bak het 30 minuten op 200°C met een kommetje water in de oven voor een lekker krokante korst. Een doorbakken brood klinkt hol als je er vanonder op tikt. Smakelijk!

brood

Monday, 25 January, 2010

20080221_patisserie_bloch_006Eigenlijk hou ik niet zo van brood. Brood is een beetje saai. Als kind verkoos ik altijd de restjes van het middageten boven brood. Alleen als het zelfgebakken brood was, nog lauw uit de oven, kon je mij verleiden met een boterham. De geur alleen al deed je watertanden. Bij ons thuis werd maar af en toe brood gebakken, maar mijn nonkel mocht het etiket ‘ervaren broodbakker’ opspelden en dus kregen mijn nichten regelmatig vers, dikgesneden brood mee naar school. Het kruimelde enorm, viel soms in brokken uit elkaar, maar het zag er toch zo lekker en zo mals uit. Heimelijk was ik jaloers.

Ik nam me dan ook voor later brood te bakken en ging bij mijn grootmoeder in de leer. Niet dat het moeilijk was, maar het deed haar plezier dat ik wou weten hoe zij haar brood bakte.

Tot nu toe werd er ten huize slechts af en toe een brood gebakken met de broodmachine, maar meestal had ik geen tijd of geen zin. Eigenlijk vond ik er ook weinig aan met die machine. Alles erin doen, 3 uur laten draaien en je hebt een vierkant brood met een gat in. Maar in de kerstvakantie wou mijn brood met rozijnen en vruchten niet goed rijzen. Ik haalde alles eruit en probeerde zonder machine het brood te redden. Het lukte en sindsdien ben ik verkocht voor de ouderwetse manier van broodbakken. Of toch niet helemaal. Om tijd te sparen laat ik mijn kitchenaid het kneedwerk doen – zoals ook mijn grootmoeder haar keukenrobot aan het werk zette. Zelf kneden is wellicht een zeer goede oefening voor de armspieren, maar mijn keukenhulp kan het sneller. Zo laat ik hem twee keer de ingrediënten kneden die na twee rijsbeurten een half uurtje in de oven gaan en er als krokante rechthoekige broodjes uitkomen.

De laatste weken werd hier zowat om de twee dagen gebakken, zowel brood als pistolets, rozijnen- en chocoladebrood. Van het laatste had ik foto’s willen nemen vrijdag, maar het was op voor ik er erg in had.

zonder titel

Wednesday, 20 January, 2010

plataanDaarstraks, op weg naar huis, kwam ik je weer tegen. Fris geknipt, gezwinde stap, recht op je doel af, zo leek het wel. Misschien nog maar eens op weg naar een of andere voorstelling, met vrijkaarten uiteraard. Zoals die keer, ‘t is inmiddels al een tiental jaar geleden, toen je me mee vroeg naar de KVS in Brussel voor een voorstelling van Shakespeares ‘De Storm’. Ik vergeet nooit hoe je na de voorstelling, in het foyer, doodleuk op Senne Rouffaer toestapte om te vertellen hoe fantastisch hij Prospero wel niet had neergezet op de scène, en hoe je ervan genoten had. Iets wat je wellicht van je moeder, mijn grootmoeder, hebt meegekregen, dat eerlijk en oprecht complimenteren, ongehinderd door schroom of verlegenheid.

Ik wou je net iets toeroepen toen ik plots twee meisjes jouw richting zag uitrennen. Je omhelsde ze en ze kregen elk een zoen. Ik werd wakker uit m’n dagdroom, draaide de hoek om en zag de reuzegrote plataan op het Prudens Van Duyseplein. Hij stond er een beetje triest bij, in zijn winters tenue, net alsof hij je ook mist, net als wij.

nieuw speeltje

Tuesday, 19 January, 2010

Een nieuw speeltje maakt iedereen in huis hier blij. Groot hoeft het trouwens niet te zijn. Je had Cas zijn ogen moeten zien blinken toen ik vorige week thuis kwam met de nieuwe Lego catalogus. Lena was ook in de wolken met haar pipi-langkous-kousen-uit-de-solden, in snoepkleurtjes en al. Maar het gaat hier niet over iets voor de kinderen, maar over iets voor onszelve.

Marijke bakt de laatste tijd steeds vaker, en sinds kort zelfs om de andere dag, haar eigen brood. Niet dat we het brood van onze overbuur-bakker niet meer lusten, maar zelf bakken heeft zo zijn voordelen. Ons hele huis ruikt heerlijk, het is supervers en lekker en misschien zelfs gezonder. Brood bakken is trouwens niet zo omslachtig en tijdrovend als men denkt. Je hebt er wel wat tijd voor nodig, maar het grootste deel daarvan staat het deeg te rijzen, en daar hoef je niet op te zitten kijken. Een beetje huisvrouw weet dat immers perfect in te passen in haar dagplanning.  Het enige nadeel is, of was, het snijden. Zonder blozen durf ik zeggen dat ik, mits enige concentratie, mooie sneetjes kan snijden, maar ze zijn niet allemaal even gelijk en soms, heel soms, afhankelijk van het type brood, gaat het mis en vormt zich aan de andere kant van het broodmes een hoopje onbestemde broodkruimels.

Maar zie daar, de oplossing voor al uw problemen zit in de computer, meer bepaald op het internet. Op een dood moment tijdens een van de afleveringen van de Slimste Mens zag ik plots een mooi ‘brood-snij-ding’ voorbijglijden op een van de vele tweedehandsversjachersites. Ik wist perfect wat ik wou: mooi van kleur en vorm, oud edoch niet versleten of opgeroest, in werkende toestand en niet te duur en dit modelletje leek daar volledig aan te voldoen. Alle dingen waar een snoer aan hing vielen per definitie al af. Die verpesten de hele magische sfeer van het artisanale thuisbakken toch maar. Bekijk het als mensen die met veel liefde en geduld mooie chocoladetaarten op tafel weten te toveren en die vervolgens met, godbetert, een elektrisch mes te lijf gaan, daar zouden gevangenisstraffen moeten op staan  (no offence oma A.).

Zo kwam het dat ik zaterdagochtend ergens in Deinze stond om daar een mooi exemplaar op te pikken. En ik moet zeggen, ik heb nog geen seconde spijt van m’n aankoop. Compact, mooi, proper, loopt gelijk een lierke en is bovendien nog van Belgische makelij ook, en milieuvriendelijk, en produceert geen co2 en verbruikt geen stroom – alleen een beetje man/vrouwkracht – en is ecologisch, want misschien wel gered van een gewisse dood op een muffe zolder. Allé, oordeel nu zelf, zo’n buitenkansje, zo’n toonbeeld van eenvoud en techniek, dat kon ik toch niet laten liggen.

20100117_00120100117_00320100117_00620100117_00720100117_00820100117_010

de pretman

Sunday, 17 January, 2010

20100109_finn_003

Als je hem uit zijn bedje haalt, als hij zijn lievelingsspeeltje krijgt, als Geert thuiskomt, als Cas gekke bekken trekt, als hij op zijn beentjes mag staan, als hij de poes te pakken krijgt, ja zeker dan, verschijnen er pretlichtjes in zijn ogen. En plots begint het mij te dagen: wij hebben gewoonweg Pretman in huis!

genieterke

Monday, 11 January, 2010

20100107_in_de_badkamer_014Lena, vlak voor ze deze avond in bad mocht:

” In bad gaan is leuk en slapen is leuk. Het bad is warm en dat doet deugd aan mijn lijfje. En slapen, daar krijg je zo’n warm bedje van. Dat is alsof je op een schapenvachtje ligt.”

Een rasecht genieterke, ons Lena.

kerstblues

Sunday, 10 January, 2010

Vijf weken lang stond hij gezond en wel in onze huiskamer te schitteren. Maar nu driekoningen voorbij is, lijkt zo’n boom in huis plots kitscherig en wat misplaatst. Dus vlogen de ballen in de doos, de boom op de stoep en ‘s avonds laat op de brandstapel. Tijd voor ruimte en licht, tijd voor een nieuw en boeiend jaar!

broederliefde

Sunday, 10 January, 2010

20100107_in_de_badkamer_005Als kleine baby had Finn vooral bij zijn zussen veel succes, want baby’tjes zijn ‘zo schattig’, aldus Lena. Nu hij groter wordt wint hij bij Cas aan populariteit. En dat is zacht uitgedrukt, want zowat alles laat hij vallen om zijn kleine broer te entertainen, aan het lachen te brengen, te troosten, … Ik hoef het zelfs niet meer te vragen, Finn laat weten dat hij iets nodig heeft en hup, daar springt Cas ter hulp. Enorm schattig om te zien dat in die grote, stoere jongen van acht nog steeds dat lieve, zachtaardige jongetje zit.

Of zoals gisterenavond in de badkamer.

Cas: ‘Mama, vind jij mij lief?’

Ik: ‘Natuurlijk, Cas, heel lief zelfs. En ik vind het ook leuk dat je zo lief bent voor Finn.’

Cas: ‘Maar ja, mama, Finn is zo’n lieve en plezante broer. En hij lacht altijd met wat ik doe.’

Hij kijkt al uit naar het moment dat hij samen met Finn in de ‘grote kamer’ zal mogen slapen, waar Lena nu slaapt. Dan zullen ze samen nog wat met de legotrein kunnen spelen voor het slapengaan, zo fantaseert hij er nu al op los. Benieuwd of de liefde over enkele jaren nog steeds zo groot zal zijn.

kanelbullar

Wednesday, 6 January, 2010

20100105_kaneelbroodjes_zweeds_recept_003Dat we hier graag koken en bakken zal intussen al wel duidelijk zijn. De Finse kaneelbroodjes waren bij iedereen vorige week zodanig in de smaak gevallen, dat ik gisteren zin had om eens de Zweedse variant te maken.

Ook daar heb je natuurlijk verschillende recepten voor, de door mij gekozen versie ging als volgt:

voor het deeg:

  • 540 g  bloem
  • 100 g suiker
  • snuifje zout
  • 60 g gesmolten boter
  • 1 zakje droge gist
  • 3 dl lauwe melk

voor de vulling:

  • 100 g suiker
  • 50 g boter
  • 1 eetlepel kaneel

Je maakt deze kaneelbollen op dezelfde manier als de Finse broodjes alleen snij je om de twee centimeter een stuk van de opgerolde deegworst en leg je de stukken neer. Ook hier bestrijk je ze na de tweede keer rijzen met een losgeklopt ei en bestrooi je ze met suiker. Omdat ze wat kleiner zijn volstaat het ze 10 à 15 minuten te bakken op 200°C. Qua smaak leunen ze heel dicht aan bij de Finse broodjes, alleen de presentatie vind ik nog wat mooier. Ik had er gisteren zo’n kleine vijftig gebakken en zie, die zijn toch wel allemaal verdwenen zeker!

20100105_kaneelbroodjes_zweeds_recept_001