van die keer toen ik de tandenfee een handje hielp

Published by on Sunday 15.11.2009 at 22:09 in familiezaken | marthe

20091114_marthe_tand_001Marthe zit volop in de wissel van melk naar ‘echt’. Cas eigenlijk ook, maar die doet er iets langer over. Marthes linkse voortand stond al een tijdje los sinds de rechtse verdwenen is. Ze had er al aan zitten wriemelen en wrikken maar toch wou hij maar niet lossen. Sinds gisteren stond hij zo los dat boterhammetjes eten niet meer zo eenvoudig was. Zelfs met haar vervangsandwich had ze moeite. Gisterenavond vroeg ze me of ik hem er wou uittrekken, maar na een kleine ‘beroering’ van haar bijtertje en de bijhorende pijn, bedacht ze zich.

Deze avond, bij het tandenpoetsen, waren er opnieuw traantjes. De tand deed zeer en ze vond het zo ‘ambetant’. Opnieuw was er het verzoek. Maar dit keer had ik een kleine list. Ik merkte dat hij al heel erg los stond en wellicht nog met één puntje vastzat. Een kort ‘snokje’ zou al voldoende zijn. Maar alhoewel Marthe een behoorlijk hoge pijndrempel heeft wist ik dat ze uit schrik wellicht terug zou afzien van haar verzoek. Ik nam haar tand stevig tussen twee vingers en vroeg: Marthe, zal ik eens goed trekken? Omdat ze met haar mond open stond en ik met mijn vingers erin, kon ze niks zeggen, dus schudde ze hevig van ‘neen’.

Meer had ik niet nodig. Trots toonde ik haar de tand die ze eigenlijk zelf had ‘uitgeneend’.

1 Comment to van die keer toen ik de tandenfee een handje hielp

  1. Katrijn Lamps says:

    November 21st, 2009 at 6:33 pm

    Als ik het goed begrijp heb je haar er dus vierkant opgelegd?
    Slecht vel.
    Maar alles voor onze kinderen hé, alles voor onze kinderen:-)

Leave a comment