Pjotr

Published by on Sunday 30.08.2009 at 23:15 in familiezaken | kinders | overpeinzingen

20090825_findus_001Het is een week geleden dat we Wiebe, na 15 jaar, moesten loslaten. Het werd toch een beetje een trieste zondag. Zelfs Findus leek Wiebe wel wat te missen. Hij snuffelde zoekend bij Wiebes lievelingsplekjes, nam haar plaats op de zandbank in, en keek toch iets melancholischer dan anders, zo leek het toch. Hij is trouwens opvallend verkalmd de laatste weken. Hij ‘piekedieft’ niet meer vanalles vanop de tafel of het aanrecht, laat zich terug strelen zonder klauwsgewijs uit te halen en komt terug aanhollen als je hem roept, ook al heb je geen versnapering bij.

We hadden al even zitten speculeren over een nieuwe poes. Over een aantal zaken waren we het snel eens. Het zou geen asiel-poes worden, maar een ‘jonkie’, eentje uit een nest dat we kenden. Liefst terug een tijgertje, maar daarom zeker geen doorslagje van Wiebe. Wanneer we zouden uitkijken naar een nieuwe speelkameraad voor Findus, dat wisten we nog niet zo. Wachten tot het voorjaar, dan is Finn net geen jaar en dat is misschien niet de beste periode. De combinatie jonge poes – peuter op ontdekkingstocht kan misschien wel iets te spannend worden. Alles een jaartje uitstellen en ondertussen genieten van Findus leek ons nog de meest aangewezen keuze.

Tot ik woensdag, op Marthes vraag, en na de zwemles waarbij ze haar eerste brevet haalde, met de drie oudsten naar de Volle Maan trok. Na een bezoek je aan de kleinste geitjes en een blik door het raampje van de melkstal liepen we naar het winkeltje, op zoek naar vaste kaas, melk en de kaas die Cas op zijn jnm-kamp had gegeten. We hadden de winkeldeur nog niet geopend toen er vanuit de tuin een klein tijgertje dartel kwam aangerend. Binnen de kortste keren had Marthe het ‘prutske’ vast en zat het te spinnen op haar arm. Snoezig, mooi en oh zo lief. Alsof het de eerste de beste kleinen in de materniteit was die van tante naar tante werd doorgegeven, zo ging het tijgertje van Marthe naar Lena naar Cas naar mij naar Marthe naar Lena,… en hij vond het allemaal opperbest.

Bij thuiskomst werd er over niks anders meer gebabbeld. Maar we hielden de boot wat af. Toch zeker tot donderdag. Dan nam Marijke de telefoon om eens geheel vrijblijvend te informeren naar de transfertmogelijkheden van hun nieuwste spelertje. Toen bleek dat hij nog geen contract had en bijgevolg, mits toestemming van de kinderen aldaar, mocht verhuizen werd er niet meer getwijfeld. Zaterdagochtend werd, buiten het zicht van Marthe en Lena,  het ‘houten-trein-mandje’ leeggemaakt en in de autokoffer verstopt. Toen we even later het erf van de geitjesboerderij opreden waren ze niet op de hoogte van onze ‘hidden agenda’. Even was er lichte paniek. Noch in de tuin, noch in de lammetjesstal was er ook maar een spoor van het tijgertje te bespeuren. Maar toen kwam één van de dochters vragen of wij de mensen waren die het poesje kwamen halen. Marthe en Lena wisten even niet waar ze het hadden, maar toen ze me zagen aandraven met het poezenmandje kwam het besef dat er weldra in Scheldewindeke terug twee poezen zouden rondhossen.

Nog nooit heeft een bezoek aan de boerderij zo kort geduurd. Op de terugweg was het in het mandje op Marthes schoot opvallend rustig. Thuisgekomen werd alles in gereedheid gebracht om ‘de poes’ een nieuwe thuis te bezorgen. Eerst een tijdelijk verblijf in de serre/keuken om te wennen aan de nieuwe omgeving, later zal hij Findus buiten gezelschap mogen houden. Dat Marthe een echte poezenmadam is werd nog maar eens duidelijk. Hij lag binnen de kortste keren in dromenland in haar armen, of achter haar rug op haar rok toen ze met Playmobil speelden.

Het vredige tafereel werd kort onderbroken door een ontsnapping van de pitoe naar de tuin. Hij had de keukenvloer een beetje bevuild en tijdens de opkuis had hij geprofiteerd van het openstaande schuifraam om Findus, die hij voordien al had zitten monsteren, toch eens van naderbij te bekijken. Hij verschool zich onder de anemonen en de grasjes aan het stenen terras. Maar de ‘truuk’ met het etensbakje lukte en al gauw zat hij weer veilig aan de andere kant van het glas. Ondertussen gaat hij proper op de kattenbak en eet z’n buikje rond.

20090829_nieuwe_poes_00320090829_nieuwe_poes_00520090829_nieuwe_poes_00620090829_nieuwe_poes_00920090829_nieuwe_poes_01120090829_nieuwe_poes_012

Titus, Oscar, Otto, Poesie, Fredo, Suske, Guust waren enkele van de namen die in de running waren. Uiteindelijk is het Pjotr geworden. Ook al zijn we nog helemaal niet zeker of we hier wel met een katertje te doen hebben. Maar ach, Findus gaat ook door het leven als kattin met een jongensnaam.

Toen ik daarstraks naar het tuinhuis ging op zoek naar een schopje om de kattenbak schoon te maken keek ik nog even achter het kleine haagje, naar de kassei waaronder Wiebe ligt. Hoe lief zo’n klein poesje ook is, hij of zij zal toch serieus uit zijn pijp moeten komen om Wiebe ook maar enigszins te evenaren.

No comments yet.

Leave a comment