Martha en Miel

Published by on Tuesday 25.08.2009 at 8:03 in familiezaken | kinders | overpeinzingen

Vandaag zou mijn grootvader 92 geworden zijn. Vorige herfst is hij gestorven: ouderdom, alzheimer en het verlies van meme lieten hun sporen na. Hij was nog een schim van wat hij ooit geweest is. Meme had hem vijf jaar ervoor alleen achtergelaten. Kranig deed hij verder, zelf soep kokend van de groenten die hij in zijn moestuin verbouwde. Maar zijn verstrooidheid werd erger en toen hij de elektrische waterkoker eens – in mijn bijzijn, gelukkig – op het gasvuur had gezet, werd pijnlijk duidelijk dat het zo niet verder kon. Toen hij negentig werd hebben we dat nog samen met de hele familie bij hem thuis gevierd, iets wat pepe, zo zie je aan zijn gezicht op de foto’s, bijzonder veel plezier deed. En hem niet alleen. Maar enkele maanden later viel hij van de trap en hij is nooit meer thuisgekomen. Na het ziekenhuis volgde het rusthuis en daar zat hij te wachten. Hij vond dat het genoeg geweest was.

20080504__pepe_miel_nederzwalm_032

Ik mis hem soms wel, maar dan vooral zoals hij was toen meme nog leefde. Grappig, plagerig, soms dwars, maar dan was meme er altijd om hem wat bij te sturen of te sussen. En meme, die mis ik nog heel vaak. Regelmatig denk ik: dat zou meme moeten zien. Wat zou zij ervan zeggen dat wij, net als zij, vier kinderen hebben, en ook, net als zij, een zoon, twee dochters en een zoon. Alleen Cas heeft ze gekend. Ze vond dat hij mooie ogen had. Hoeveel meer plezier kun je je kleindochter doen. Ze heeft nog geweten dat er een tweede op komst was, maar de tumor in haar hoofd heeft ervoor gezorgd dat ze Marthe nooit gezien heeft. Toen we wisten dat het een dochter zou worden heb ik haar nog proberen vertellen dat we ze Marthe wilden noemen, naar haar, maar ze snapte het niet meer. De laatste maanden was ze meer plant dan mens en drie weken voor Marthes geboorte heeft ze het opgegeven. Hoe graag zou ik haar al onze kinderen eens laten zien…

20080504__pepe_miel_nederzwalm_01620080504__pepe_miel_nederzwalm_00720080504__pepe_miel_nederzwalm_01820080504__pepe_miel_nederzwalm_03720080504__pepe_miel_nederzwalm_04020080504__pepe_miel_nederzwalm_013

Ik praat regelmatig over meme Martha tegen de kinderen, ze weten dat dat oma’s mama is en dat haar foto in het boekenrek staat. Maar hoeveel ze voor mij betekende snappen ze natuurlijk niet. Ik heb een fijne kindertijd gehad, en zij, meme en pepe, maken deel uit van die zorgeloze jeugd. Als kind ging ik in de zomer af en toe bij hen logeren, samen met mijn nichtjes. En aan die vakanties, natuurlijke pure nostalgie, heb ik de beste herinneringen. Hoe we mochten kiezen wat we aten, hoe meme ons verraste met taart, pannenkoeken of ijs, hoe we in de schuur op zolder tussen het stro kropen, of lagen te zonnen op het plat dak boven de garage, hoe we, op het brugje, blaadjes en bloempjes in de beek gooiden om ze dan aan de andere kant van de brug te zien verschijnen, … Maar ook als we tieners waren, of nog later, volwassen, nooit kwamen we ongelegen. Er werd een boterham meer gesneden, er werden pannenkoeken of wafels gebakken en er werd koffie gezet.

Ze hoorden voor mij ook echt samen, meme Martha en pepe Miel. Ze plaagden elkaar wel eens, ze hadden wel eens woorden, maar altijd met liefde. Ja, zo wil ik met Geert oud worden en dan, zoals zij, op zomeravonden samen buiten zitten, genietend van de ondergaande zon.

3 Comments to Martha en Miel

  1. Nele says:

    August 25th, 2009 at 11:07 am

    Hier krijg ik nu eens tranen van in de ogen ze!

  2. Chantal says:

    August 25th, 2009 at 12:10 pm

    Mooie en ontroerende mijmeringen, Marijke.
    En ook wel “herkenbaar” voor velen onder ons.

  3. Margo says:

    August 25th, 2009 at 1:30 pm

    mooi!
    En ja, zijn eerste verjaardag na zijn dood. Lappe soupape, zou hij zeggen…

Leave a comment