1 maand

Published by on Wednesday 08.07.2009 at 23:29 in finn | overpeinzingen

Vandaag werd Finn 1 maand. Nee, we vieren dat nog niet uitgebreid zoals bij de andere kinderen, maar het is wel het ideale moment om even stil te staan bij de eerste weken uit Finns leven. Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik nog met dikke buik rondliep, dat een halve dag stilte op facebook aanleiding gaf tot heel wat gespeculeer en dat we dan eindelijk, op 8 juni, met valies naar het ziekenhuis mochten.

20090700_losse_beelden_00620090617_finn_00320090617_finn_00420090616_finn_1_week_en_1_dag_00520090610_finns_eerste_badje_thuis_00620090610_finns_eerste_badje_thuis_006

En toen was hij er plots, of neen toch niet, zo plots ging dat nu ook weer niet. Daar kwam natuurlijk wat werk aan te pas, maar ook dat is snel vergeten bij de aanblik van zo’n klein mannetje op je buik. En ruim vier weken later ligt er al een veel groter mannetje op mijn buik, alert kijkend, aarzelend lachend, meestal tevreden, maar soms ook geplaagd door darmkrampjes en maagzuur, of wat het ook mag zijn.

Kleine baby’s veranderen zo snel en zorgen er in ieder geval voor dat je je leert aanpassen. De ene dag zijn ze zeer rustig, de dag erna loop je sussend met hen rond en vraag je je af wat je in hemelsnaam verkeerd gegeten hebt de dag voordien. Soms slapen ze zes uur na elkaar, de volgende nacht ben je twee keer ‘van dienst’. Om maar te zeggen dat geen twee dagen dezelfde zijn en dat het dus ook de moeite niet is om je daar druk over te maken. Want dat is een les die ik na drie kinderen al geleerd heb: relativeer! Iets is pas een probleem als jij er een probleem van maakt. Dus ik vind het geen probleem als Finn om de twee uur wil drinken, blijkbaar heeft hij dat op sommige dagen nodig. Ik vind het (meestal) geen probleem dat ik even zijn ritme moet volgen en dat daardoor de planning in mijn hoofd regelmatig in de war gestuurd wordt. Ik vond het destijds geen probleem om Marthe en Lena als baby een tijdje bij ons in bed te laten slapen (Finn voorlopig niet, want hij slaapt graag in zijn bedje naast het onze), wars van alle waarschuwingen van oma’s en aanverwanten (“ge zult ze nooit meer uit uw bed krijgen” en andere dooddoeners. Ooit al een tiener geweten die bij zijn ouders wou slapen?) ‘k Heb toen wel geleerd dat je niet alles moet vertellen, maar gewoon je eigen gevoel moet volgen (sorry, oma).

Maar terug naar Finn. Het leek me een heel gedoe, weer een baby in huis (om maar te zwijgen over de attributen die zo’n kleine uk met zich meebrengt: bed, bad, kinderwagen, wipstoel, maxicosi, kleertjes, speelgoed,…), maar eigenlijk valt het reuze mee. Ik geniet, meer dan ik had verwacht, van onze kleine Finn. Bij Lena keek ik vooral vooruit (het zal leuk/gemakkelijk zijn als ze kan zitten/lopen/praten, …), bij Finn probeer ik bewust stil te staan bij het moment zelf en daarvan te genieten (want het is de laatste, jawel). De hoogtepunten van mijn dag? Finn die zichtbaar geniet van het warme water in zijn heerlijk geurende bad, Finn die zalig ligt te slapen, Finn die tevreden rondkijkt in zijn kinderwagen terwijl de andere kinderen onderweg bloempjes plukken, pluimpjes rapen en verhalen vertellen. Ja, mijn wereld is momenteel wat klein, maar ook daar geniet ik even van.

2 Comments to 1 maand

  1. dR!En says:

    July 12th, 2009 at 5:49 pm

    mooi!

  2. Evelyn says:

    July 27th, 2009 at 10:45 pm

    He Marijke, dit klinkt zo bekend! Vooral doen hoor, je wereld nog even klein houden. Want voor je’t weet is hij toch weer groot (de wereld EN Finn!!!)

Leave a comment